เขาหมิงหมิง
ได้หลู่หมานซานนำทาง ซือเป่ยอันจึงเดินทางมาถึงเขาหมิงหมิงในตำนานได้อย่างราบรื่น
คนขับรถให้ซือเป่ยอันเป็นช่างอาวุโสที่อยู่กับเขามาหลายปี นับแต่วันที่ซือเป่ยอันมีคนขับประจำตัวคนแรก ชายคนนี้ก็รับผิดชอบหน้าที่นี้มาโดยตลอด
ในกองคนขับของตระกูลซือทั้งหมด เขาก็นับเป็นมือเก๋าคนหนึ่ง
แต่พอรถมาถึงบันไดหินที่ปากทางเข้าเชิงเขาหมิงหมิง เมื่อมองเห็นบันไดหินสายยาวเบื้องหน้าที่ดูเหมือนพุ่งทะยานขึ้นฟ้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบก้มดูแผนที่นำทางอีกรอบ
“แปลกจริง ๆ” คนขับเอ่ย
เมื่อเห็นซือเป่ยอันที่นั่งเบาะหลังหันมามอง เขารีบอธิบายทันที
“เมื่อกี้ขับมาตลอดทาง ผมเช็กแล้วว่าแผนที่ดาวเทียมไม่มีที่ชื่อเขาหมิงหมิงนี้เลย แต่… พอขับมาถึงตรงนี้ แผนที่นำทางกลับขึ้นให้ซะงั้น”
ซือเป่ยอันได้ยินดังนั้น ยังไม่ทันได้พูดอะไร หลู่หมานซานข้าง ๆ ก็เปิดปากก่อนเสียอีก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ใส่ใจนัก
“นั่นมีอะไรเล่า เขาหมิงหมิงมันมีภูตวิญญาณอยู่ในตัวมาแต่แรกแล้ว”
ถึงจะไม่มีเทพารักษ์อย่างที่เขาปู้จือ แต่ก็ถือว่าเป็นภูเขาที่ดีภูเขาหนึ่งแล้ว
มิฉะนั้น สัตว์รอดชีวิตเหลืออยู่ในเขาปู้จือกับเขาก็คงไม่ยอมฟังคำสั่งของท่านผู้เป็นเจ้า ย้ายถิ่นฐานมาอยู่แถวนี้หรอก
คนขับอยู่กับซือเป่ยอันมานาน ก็พอรู้เรื่องศาสตร์เร้นลับอยู่บ้าง
พอได้ยินว่าภูเขานี้มีวิญญาณ สายตาของเขากลายเป็นเคารพศรัทธาขึ้นทันที สะดุ้งหุบมือประนม ก้มกราบผ่านกระจกหน้ารถไปยังบันไดยาวเบื้องหน้า
ซือเป่ยอันเห็นดังนั้นก็เพียงว่า
“ที่แผนที่ขึ้นแค่นั้นมันแค่เวทบังตา ไม่ต้องคิดมาก”
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อกันคนภายนอกหลงเข้ามาจนได้เสียงอึกทึกครึกโครมในป่าเขา