จีโหยวเดิมทียืนหลังหันให้กับเซี่ยจื้อ เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่แผ่นเข้ามาจากด้านหลัง ก็ทะยานหลบหนีไปทันที
เมื่อเห็นเซี่ยจื้อที่หันมาจ้องตัวเองด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นเตรียมใช้วิชาอาคมคุมขังสัตว์ร้ายตัวที่ไม่รู้ว่าทำไมฟื้นคืนชีพแล้วบ้าคลั่งขึ้นมาได้ตัวนี้เอาไว้ชั่วคราว
แต่เพราะเพิ่งได้รับบาดเจ็บจากการรับการโจมตีของเซี่ยจื้อเอาไว้ บวกกับตรงนี้ยังเป็นมิติของอาซุ่ยอีก
อาซุ่ยเพิ่งจะทะเลาะร้างกับเขาเพราะที่เขาลงมือกับเธอโดยไม่ไยดี มิติของเธอจึงปฏิเสธวิชาอาคมของเขาไปตามธรรมดา
กรงต้นไม้ของจีโหยวเพิ่งจะยกขึ้นมาครึ่งทางก็ถูกบีบให้สลายหายไป
เขามองไปทางอาซุ่ยที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เมื่อฝ่ายนั้นเห็นเขามองมา ก็พูดอย่างมีเหตุมีผลทันที “มองทำไม?! ฝีมือน้อยอย่าไปโทษสังเวียน!”
เขาคิดว่าเธอควบคุมมิติแล้วจะไม่เปลืองพลังเหรอ?
พลังที่เพิ่งสะสมมาได้อย่างยากลำบาก เขาแค่เหวี่ยงมาแบบไม่ทันตั้งตัวก็กระจัดกระจายหมด เธอยังไม่ได้ขอบคุณเลย!
ขวางทางเขาหน่อยแล้วมันเป็นไร?
อาซุ่ยยึดหลักผู้หญิงเก่งต้องชำระแค้นให้จบในที่ต่อหน้า จึงอาศัยความที่ตรงนี้เป็นมิติของตัวเอง แอบก่อกวนจีโหยวไปสองรอบติดต่อกันระหว่างที่เขากำลังรับมือกับเซี่ยจื้อ
ทำให้จีโหยวที่ปกติคงรับมือได้อย่างสบาย ๆ ต้องออกแรงจนดูเลินเล่อขึ้นมาหลายส่วน
อาซุ่ยได้แค้นจากการแพ้ต่อสู้และการถูกจู่โจมกลับครบในครั้งเดียว มองไปก็สะใจเต็มพิกัด