แทบไม่ทันที่ผานจงพูดจบ ประตูบ้านพักริมภูเขาตรงหน้าซือเป่ยอันกับหลู่หมานซานก็เปิดออก
เห็นท่าทีเหมือนวางกับดักรอเข้าไปติดกับดักขนาดนั้น แต่ใบหน้าของซือเป่ยอันกลับไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกขาก้าวเดินตรงเข้าไปข้างในทันที
หลู่หมานซานแอบบ่นในใจว่าเจ้าขนขาวตัวนี้ทำไมถึงใจเย็นยิ่งกว่าตัวเองอีก พอหลับตาบ่นเสร็จก็ช้าไปหนึ่งก้าว โดนซือเป่ยอันเดินนำไปก่อนแล้ว
เขาก้าวยาวสองทีรีบไล่ตามขึ้นไป ทำท่าจะดึงซือเป่ยอันมาไว้ข้างหลังตัวเอง ปากก็พูดไปพร้อมกัน
“ยังไม่รู้เลยว่าข้างในเป็นยังไง เดินเร็วแบบนี้ไปทำไม? ไม่เข้าใจศาสตร์ลี้ลับก็ไม่ใช่ปีศาจ ถอยหลังไป ยืนหลังฉันไป”
ถ้าหนานจือซุ่ยกับปู้จั๋วอยู่ด้วย หลู่หมานซานคงไม่กล้าพูดกับซือเป่ยอันแบบนี้หรอก
แต่เดี๋ยวนี้คนพวกนั้นไม่อยู่ไม่ใช่เหรอ?
นี่แหละคือสำนวนที่ว่า ไม่มีเสือในป่า ลิงก็อ้างว่าเป็นใหญ่
ทั้งสองเดินตามกันเข้าไปข้างใน คนหนึ่งคนหลัง
เพิ่งเดินผ่านลานกลาง ก็เห็นในครั้งเดียวว่าในห้องโถงมีคนยืนเรียงกันสี่คน
และนอกจากสี่คนนั้น ยังมี……ผีหุ่นเชิดสี่ตนที่ยืนน้อมระวมอยู่เบื้องหลังของพวกเขา
ดวงตาของซือเป่ยอันสั่นไหวขึ้นมาทันที
ความทรงจำของเขาหลังจากถูกผนึกในอำพันหายไปแล้ว แต่ความทรงจำก่อนหน้านั้นยังอยู่ครบ
ผีทั้งสี่ตรงหน้านี้
เถาจื้อ เฉินเฟิง ชานจ่ง ชีฝู……
เมื่อเห็นท่าที่ยืนน้อมระวมของพวกมันแล้ว ซือเป่ยอันยังจะไม่เข้าใจได้อย่างไร
นี่ไง ไม่น่าแปลกที่เขารู้สึกตลอดมาว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้น หลังฉากของคนพวกนั้นมีมือที่แอบผลักดันอยู่เสมอ
หรือจะพูดอีกอย่าง ก็คือคนเบื้องหลังไม่เคยออกมาเผยตัวจริง ๆ สักครั้ง