อย่าบีบให้ชายชราอย่างข้าขึ้นเป็นฮ่องเต้

ตอนที่ 2 คิดจะกินฟรีหรือ ฝันไปเถอะ

11 นาที· 2.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“อย่าได้คืบแล้วเอาศอก” หลิวหู่แค่นเสียง น้ำเสียงเจือความริษยาอยู่เต็มเปี่ยม “สตรีงามปานนั้น แค่ได้มองก็นับเป็นวาสนาที่เจ้าสั่งสมมาจากชาติปางก่อนแล้ว ยังจะไม่พอใจอันใดอีก?”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเมียข้าคัดค้านหัวชนฝา ข้าคงเลี้ยงนางไว้ที่บ้านแล้ว”

เห็นหลิวซานยังคงทำหน้าขุ่นแค้นขัดขืน หลิวหู่ก็ยื่นมือไปโอบไหล่เขาอย่างแรง จนเกือบทำให้หลิวซานล้มลงกับพื้น

เขาก้มลงกระซิบ พลางยิ้มเยาะ “หลิวซาน อย่าหาว่าข้าขุดแผลเก่าเจ้าขึ้นมาแฉเลย ให้เจ้าทำ เจ้าทำไหวหรือ? เมื่อสามเดือนก่อน ริมแม่น้ำชิงสุ่ย ใต้หน้าผา เจิ้งชิงไต้เปลื้องผ้านอนอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว เจ้ากลับพยายามสุดกำลังก็ยังไม่มีปฏิกิริยา

“ตอนนั้นข้าถึงได้รู้ว่า ที่เจ้าเป็นโสดมาตลอดไม่ใช่เพราะถือสันโดษ แต่เป็นเพราะเรื่องนั้นของเจ้ามีปัญหา

“บัดนี้เจ้าบอกว่าทำไหว แล้วมาบ่นว่าข้าไม่ให้โอกาส เจ้าโม้ให้ใครฟังกัน?”

ตูม!

หลิวซานได้ยินแล้วราวกับถูกฟ้าผ่าห้าสาย หากร่างนี้ใช้การไม่ได้จริง ๆ ความกระตือรือร้นในการดิ้นรนและความรื่นรมย์ในชีวิตก็คงสูญสิ้นไปอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง

เขาลอบคลำดู พบว่าทุนรอนของตนแข็งแกร่งยิ่ง ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย

ที่ร่างเดิมใช้การไม่ได้ เป็นเพราะได้รับความกระทบกระเทือนทางใจเมื่ออายุยี่สิบปี เป็นปัญหาทางจิตใจ มิใช่ปัญหาทางร่างกาย

หลิวซานจึงวางใจได้อย่างสิ้นเชิง เขาแสร้งทำเป็นโกรธ ก่อนผลักหลิวหู่ออกไป “เจ้าพูดเหลวไหล! เหลวไหลทั้งเพ เจ้ากำลังใส่ร้ายป้ายสี ทำลายชื่อเสียงคน!”

“หากข้าไม่แน่ใจว่าเจ้าทำไม่ได้ ข้าจะฝากสตรีงามปานนั้นไว้ที่บ้านเจ้าหรือ?” หลิวหู่ถูมือไปมา สีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม ก่อนยิ้มเยาะมองหลิวซาน

“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าได้ประทับลายนิ้วมือแล้ว ทั้งข้าวฟ่างและขาหมูก็ยกให้เจ้าแล้ว คิดจะกลับคำ ไม่มีเหตุผลเช่นนั้นหรอก”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนวาดวิมานในอากาศต่อ “คนอย่างนายอำเภอเฉาก็เพียงอยากลองของแปลกใหม่ชั่วคราวเท่านั้น รอเขาเบื่อแล้ว เมียคนงามก็จะเป็นของเจ้าจริง ๆ มิใช่หรือ

“หากนางตั้งครรภ์ เด็กคนนั้นก็ถือเป็นลูกเจ้าเหมือนกัน ฮ่า ๆ ต่อไปอย่างน้อยก็มีคนเลี้ยงดูเจ้ายามแก่เฒ่า

“พี่สาม ข้าทำไปก็เพื่อเจ้า

“วางใจเถิด เรื่องเช่นนี้ข้าไม่บอกผู้ใดแน่”

ยังมีอีกเรื่องที่เขาไม่ได้พูดออกมา เขาเองก็หมายปองเรือนร่างของฉินเสวี่ยเหมยอยู่เช่นกัน

เขายังอยากดื่มน้ำล้างเท้าของนายอำเภอเฉา เพื่อสวมเขาให้หลิวซานด้วยซ้ำ

หลิวซานแสร้งทำท่าคับข้องใจ แล้วเบี่ยงประเด็น “นายอำเภอเฉาให้ผลประโยชน์เจ้าเท่าใด? พวกเจ้าจ่ายค่าเลี้ยงดูนางเดือนละเท่าไร แล้วให้ผลประโยชน์ข้าเท่าไร?”

“อะไรนะ—ค่าเลี้ยงดูหรือ? ไม่มีค่าเลี้ยงดูอะไรทั้งนั้น ไม่มีผลประโยชน์ด้วย อย่าเพ้อฝันไปหน่อยเลย!” หลิวหู่ราวกับแมวถูกเหยียบหาง สีหน้าดำคล้ำ ย้ำทีละคำ

“ต่อไปเจ้าต้องรับผิดชอบชีวิตความเป็นอยู่ของนาง”

คนอย่างนายอำเภอเฉาที่เคยชินกับการกินฟรี ผ่านทางไหนก็ต้องขูดรีดเอาประโยชน์ แม้แต่น้ำมันจากขาแมลงวันก็ยังอยากรีดออกมา จะให้ผลประโยชน์อะไรเขาได้อย่างไร?

พูดให้ถูกคือเขาอุตส่าห์ใช้ความคิดทุกวิถีทาง กว่าจะแย่งชิงโอกาสประจบประแจงนายอำเภอเฉามาได้

นายอำเภอเฉาเองก็รู้สึกว่าการร่วมหลับนอนกับเมียผู้อื่นเร้าใจและสนุกกว่า

หลิวหู่อธิบายอย่างอดทนอยู่พักหนึ่ง ก่อนกำชับในท้ายที่สุด “นายอำเภอเฉาอาจมาหาความสำราญกับนางได้ทุกเมื่อ นายอำเภอเฉาชอบสตรีร่างอวบ

“เจ้าต้องให้นางกินอิ่มกินดี พยายามเลี้ยงให้อ้วนขึ้นโดยเร็ว”

พอกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็เย็นชา “หากทำเรื่องนี้ไม่ได้ เจ้าก็อย่าเป็นพรานอีกเลย

“เดือนหน้า จะมีการแข่งขันล่าสัตว์ซึ่งจัดขึ้นทุกสามปีที่นอกป่าเมฆาคราม นายอำเภอเฉาต้องมาแน่

“ถึงเวลานั้นจะคัดเลือกและยืนยันรายชื่อพรานของแต่ละหมู่บ้านกันใหม่

“ต่อไปเจ้าจะยังเป็นพรานของหมู่บ้านตระกูลหลิวได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับผลงานของเจ้าในเดือนนี้”

หลิวซานทำหน้าโศกเศร้าขุ่นแค้น “เจ้าอยากประจบเอาใจนายอำเภอเฉาก็เรื่องของเจ้า แต่ลองใช้สมองคิดดูบ้าง ข้าเองยังผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก จะมีปัญญาเลี้ยงนางให้อ้วนได้อย่างไร?”

หลิวหู่ชะงักไปเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดจะพูดว่า “เจ้าพยายามให้เต็มที่ก่อนเถอะ หากถึงคราวที่ไม่มีข้าวกินจริง ๆ ข้าจะช่วยเหลือเจ้า”

แต่พอถึงปากกลับกลายเป็น “นั่นเป็นเรื่องของเจ้า”

กล่าวจบก็ไม่สนใจหลิวซานอีก หันหลังเตรียมจากไป

ยามไม่มีข้าวกิน เขาย่อมยื่นมือช่วยเหลือแน่ แต่จะยอมอ่อนข้อให้ไม่ได้

คนเกียจคร้านอย่างหลิวซานที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ไม่มีพ่อแม่ให้เลี้ยงดู ไม่มีลูกเมียให้ดูแล หากไม่กดดันสักหน่อย เขาคงนอนแผ่ไม่ทำอะไรไปตลอด

“นางคงไม่รู้ใช่ไหม?” หลิวซานเรียกเขาไว้แล้วถาม

หลิวหู่หยุดฝีเท้า ก่อนตบหน้าผากตนเองอย่างแรง “เจ้าไม่ถาม ข้าเกือบลืมไปเสียแล้ว นางไม่รู้หรอก

“นอกจากต้องเลี้ยงดูนางให้ดีและทำให้นางอ้วนขึ้นแล้ว เจ้ายังต้องรับหน้าที่เกลี้ยกล่อมให้นางยินยอมปรนนิบัตินายอำเภอเฉาด้วยความเต็มใจ

“หากทำไม่ได้ ต่อไปเจ้าก็อย่าเป็นพรานอีกเลย”

หลิวซานทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก “ในบ้านข้ามีทั้งหม้อชามถ้วยช้อนไม่พอ เครื่องนอนก็ไม่มี เสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนของนางก็ไม่มี อ่างอาบน้ำยังแตก โต๊ะเก้าอี้ก็ไม่มี เจ้าเอาของพวกนั้นมาส่งให้หน่อย”

น้ำเสียงแฝงการข่มขู่และเย้ยหยัน “สตรีที่นายอำเภอเฉาเลี้ยงไว้นอกเรือนกลับมีชีวิตลำบากถึงเพียงนี้ หากนายอำเภอเฉารู้เข้า อาจไม่พอใจเจ้าเอาได้”

“อย่าเอาวิธีนี้มาใช้กับข้า” สีหน้าหลิวหู่เคร่งขรึมลง เขาแค่นเสียง สะบัดมือหลุดจากหลิวซาน แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

หลิวซานยืนเท้าไม้ค้ำอยู่กับที่ ปล่อยให้ลมหนาวพัดอยู่นาน กว่าจะสงบอารมณ์โกรธลงได้บ้าง จากนั้นจึงเดินเข้าลานบ้าน

เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะพิชิตใจฉินเสวี่ยเหมย หากนายอำเภอเฉากล้ามาหาที่ตาย เขาก็จะฆ่ามันเสีย อย่างมากก็หนีไป

คิดจะกินฟรีกับนางหรือ ฝันไปเถอะ!

ลานบ้านถูกกวาดจนสะอาดเอี่ยม ทุกสิ่งจัดเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย

กลิ่นหอมของโจ๊กข้าวฟ่างลอยมาจากห้องครัว หลิวซานอดเร่งฝีเท้าไม่ได้ ก่อนสาวเท้าเข้าไปในห้องครัว

“ท่านพี่ โจ๊กใกล้จะกินได้แล้ว” ฉินเสวี่ยเหมยซึ่งกำลังล้างขาหมูได้ยินเสียงฝีเท้า ก็หยุดมือแล้วเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

นางดูประหม่าอยู่บ้าง มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ที่ใด

หลิวซานกลืนน้ำลายลงคออย่างหิวโหย ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้สามขาที่มุมกำแพง แล้วเอ่ยอย่างรอไม่ไหวว่า

“ตักมาให้ข้าครึ่งชาม”

“ได้” ฉินเสวี่ยเหมยรับคำ ก่อนหันไปตักโจ๊กข้าวฟ่างครึ่งชามอย่างรวดเร็ว

นางเป่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงค่อย ๆ ยื่นให้หลิวซานอย่างระมัดระวัง “ท่านพี่ โจ๊กร้อนอยู่ โปรดระวังด้วย”

หลิวซานรับชามมา แล้วซดอึกใหญ่อย่างเด็กตะกละที่หิวจนทนไม่ไหว ร้อนจนเกือบกระโดดโหยง ทว่าก็ยังฝืนกลืนความร้อนลงท้อง

“ท่านพี่ ขอโทษด้วย ค่อย ๆ ดื่มเถิด” ฉินเสวี่ยเหมยลนลานจนทำอะไรไม่ถูก รีบหยิบช้อนเล็กที่บิ่นส่งให้หลิวซาน

หลิวซานรับช้อนมา ค่อย ๆ กินไปสองคำ เห็นฉินเสวี่ยเหมยคอยปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง จึงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง แล้วเอ่ยว่า

“เจ้าก็กินด้วยสิ”

“ข้ายังไม่หิว รอท่านพี่กินเสร็จแล้วข้าค่อยกิน” ฉินเสวี่ยเหมยลอบชำเลืองมองโจ๊กข้าวฟ่างบนเตา แล้วอดเลียริมฝีปากไม่ได้

นางหิวมานานแล้ว หิวจนแทบทนไม่ไหว

หลิวซานหน้าขรึม “ให้เจ้ากินก็กินเสีย”

“ได้” ในใจฉินเสวี่ยเหมยรู้สึกอบอุ่นขึ้น นางรับคำแล้วมองไปรอบ ๆ “ท่านพี่ ในบ้านยังมีชามอีกหรือไม่?”

หลิวซานกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ในบ้านมีชามอยู่ใบเดียว แถมยังบิ่นอีกต่างหาก

เขารีบดื่มจนหมด แล้วยื่นชามให้ฉินเสวี่ยเหมย “ตักให้เต็มชาม”

“ได้” ฉินเสวี่ยเหมยรับชามไป ตักโจ๊กเต็มชามจนพูน แล้วยื่นให้หลิวซานด้วยสองมือ

หลิวซานส่งช้อนเล็กให้ฉินเสวี่ยเหมย “เจ้ากินก่อนเถิด”

“ท่านพี่ ข้า...” ฉินเสวี่ยเหมยนิ่งงันอยู่กับที่ ขอบตาแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่านางซาบซึ้งใจ

ในราชวงศ์ต้าหวู่ บุรุษเป็นใหญ่สตรีเป็นรอง สตรีไม่มีสิทธิ์ร่วมโต๊ะกินอาหารด้วยซ้ำ การใช้ชามและตะเกียบที่บุรุษใช้แล้วก็ถือเป็นการล่วงเกินผู้อยู่เหนือกว่า

หลิวซานเร่งว่า “กินเถิด กินเสร็จแล้วยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก”

“ได้ ขอบคุณท่านพี่” ฉินเสวี่ยเหมยไม่เกรงใจอีก รับช้อนเล็กมาแล้วตักโจ๊กเต็มช้อนใส่ปาก ทว่าก็ถูกลวกเช่นกัน

นางกระดากอายอยู่มาก แต่ไม่กล้าแสดงออกมา

หลิวซานยกมือชี้ก้อนหินกลมตรงมุมกำแพง “เจ้าไปนั่งกินตรงนั้นได้”

“ได้” ฉินเสวี่ยเหมยรับคำ แล้วนั่งลงบนก้อนหินกลม

หลิวซานนั่งเงียบ ๆ ลอบสังเกตทุกอิริยาบถของฉินเสวี่ยเหมย พบว่านางมีสง่าราศีเหนือสามัญ กิริยามารยาทเรียบร้อย สุภาพยิ่งนัก ดูท่าทางจะมีชาติกำเนิดไม่ธรรมดา

รอให้นางกินไปสองสามคำ พอรองท้องแล้ว เขาจึงถามว่า “เจ้าเป็นคนที่ใด? เหตุใดจึงตกอับมาถึงถิ่นของพวกเรา?”

ฉินเสวี่ยเหมยวางชามไว้บนตัก น้ำเสียงเจือความเศร้า “ท่านพี่ ข้าเป็นคนเมืองหลวง บ้านข้า...”

นางลังเลอยู่นาน ไม่ได้พูดต่อ

“หากไม่อยากพูด ไว้ค่อยเล่าภายหลังก็ได้” หลิวซานเอ่ย

เห็นได้ชัดว่าฉินเสวี่ยเหมยต้องประสบเคราะห์ร้ายอย่างยิ่ง แต่ด้วยกำลังและสภาพความเป็นอยู่ของเขาในยามนี้ ต่อให้คิดช่วยนางก็ทำอะไรไม่ได้ จึงไม่คิดซักถามให้รู้ความ

ฉินเสวี่ยเหมยกินจนอิ่มไปครึ่งหนึ่งแล้ว นางยกโจ๊กที่เหลืออยู่ครึ่งชามลุกขึ้นเดินมาหาหลิวซาน สีหน้ากระอักกระอ่วน “ท่านพี่ จะทำอย่างไรดี? โจ๊กในหม้อเหลือไม่มากแล้ว”

ความหมายโดยนัยย่อมเป็นการถามว่า เขาจะรังเกียจหรือไม่หากกินของที่นางกินเหลือ

หลิวซานโบกมือให้นาง “เจ้ากินเถิด ข้าอายุมากแล้ว กินได้ไม่มาก เจ้ากำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต กินให้มากหน่อย

“คราวหน้าทำอาหารก็ทำให้มากขึ้น ไม่ต้องกังวล กินหมดแล้วข้าจะหาทางเอง

“พรุ่งนี้ข้าจะไปล่าสัตว์ ถึงเวลานั้นก็ไม่ขาดแคลนเนื้อแล้ว”

ความจริงแล้ว ต่อให้เขาดื่มโจ๊กข้าวฟ่างทั้งหม้อจนหมดก็ยังไม่พอให้อิ่ม

“ได้” ฉินเสวี่ยเหมยไม่เกรงใจอีก นางกวาดโจ๊กในชามจนหมดเกลี้ยงราวกับพายุพัด

จากนั้นลุกออกจากห้องครัว พอพ้นสายตาหลิวซานแล้ว นางก็เลียชามอย่างละเอียดจนไม่เหลือเม็ดข้าวสักเม็ด

นางล้างชามแล้วจึงตักโจ๊กที่เหลือทั้งหมดใส่ชาม ก่อนประคองส่งให้หลิวซานด้วยสองมือ

หลิวซานกินเสร็จแล้ว เรี่ยวแรงและกำลังวังชาฟื้นคืนมามาก เขาเดินออกจากห้องครัวไปยังลานด้านหลัง

ยามนั้น จุดดำรูปทรงคล้ายหม้อยาตรงหน้าผากก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

หลิวซานประหลาดใจอยู่ในใจ แล้วยื่นมือออกไป “เจ้าเป็นสิ่งใด ออกมาอยู่บนมือข้าได้หรือไม่?”

เพียงคิดวูบเดียว ในมือก็มีหม้อยาสีดำมันวาวใบหนึ่งปรากฏขึ้น

“นี่คือหม้อยาประจำตระกูลหลิวที่สืบทอดกันมา คิดไม่ถึงว่าจะติดตัวข้ามผ่านภพมาด้วย!” หลิวซานตื่นเต้นยินดี เขาลูบคลำหม้อยาที่คุ้นเคยยิ่งนักในมืออย่างละเอียด

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่รู้ว่ามีประโยชน์อย่างไร จึงหาสมุนไพรมาใส่จนเต็มหม้อยา แล้วเก็บกลับเข้าไปตรงหน้าผาก ก่อนเริ่มร่ายหมัดอย่างช้า ๆ

วิชาหมัดชุดนี้ที่เขาฝึกดูคล้ายไทเก๊กในยุคหลัง ทว่าลึกล้ำกว้างขวางกว่าไทเก๊กมากนัก

มันมีชื่อว่าเคล็ดหยินหยาง ชื่อเต็มคือวิชาเทพไทเก๊กหยินหยาง ครอบคลุมทั้งการนั่งสมาธิ วิชาหมัด วิชาฝ่ามือ วิชานิ้ว วิชากระบี่ วิชาก้าวเท้า และวิชาการเคลื่อนไหวร่างกาย

ผู้คนไม่ว่าอายุเท่าใดก็ฝึกได้ ยิ่งผู้สูงวัยฝึกยิ่งเหมาะสม

ก่อนอายุยี่สิบปี ร่างเดิมฝึกวิชาเทพไทเก๊กหยินหยางเป็นหลัก และบรรลุถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับเก้าแล้ว

ปีที่อายุยี่สิบปี ตระกูลประสบภัยพิบัติร้ายแรง เขาถูกศัตรูแข็งแกร่งทำร้ายจนวรยุทธ์ถูกทำลาย

ยิ่งกว่านั้น เมื่อสูญเสียความสามารถของบุรุษ เขาก็สิ้นหวังกับทุกสิ่งอย่าง หมดอาลัยตายอยากโดยสิ้นเชิง จนตกต่ำถึงขั้นใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก

บัดนี้หลิวซานผู้มีวิญญาณใหม่ย่อมต้องฮึดสู้ขึ้นมา ฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรง ขัดเกลาวรยุทธ์ให้ดี แล้วสร้างกิจการใหญ่สักอย่าง

อย่างน้อยก็ต้องปกป้องภรรยาตัวน้อยของตน และทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น

ตามความคิดของคนยุคหลัง อายุสี่สิบกว่าปีก็ยังไม่นับว่าแก่ วิชาเทพไทเก๊กหยินหยางมีสรรพคุณยืดอายุขัย หากฝึกให้ดีและพยายามมีชีวิตอยู่ถึงร้อยกว่าปี ก็ยังเหลืออายุขัยอีกหกเจ็ดสิบปี

จะทำสิ่งใดก็ยังทันทั้งนั้น

หลิวซานฝึกไปเพียงไม่กี่รอบ เอวก็หายปวด พลังที่ซ่อนอยู่ทั่วร่างคล้ายแม่น้ำนับร้อยสายไหลบ่าทะลักออกมา ทำให้เขากระปรี้กระเปร่า แข็งแรงมีชีวิตชีวา

ยิ่งฝึกก็ยิ่งมีกำลัง ยิ่งฝึกก็ยิ่งกระปรี้กระเปร่า

ฉินเสวี่ยเหมยเลียชามของหลิวซานจนสะอาด แล้วเลียหม้อจนเกลี้ยง ก่อนล้างขาหมูแล้วนำไปตุ๋น

นางปิดประตูห้องครัว ขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพงแอบร้องไห้ระบายความอัดอั้นจนเกือบพอใจแล้ว จึงเดินไปยังลานด้านหลังเพื่อดูหลิวซานฝึกหมัด

เพียงครู่เดียว นางก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ทั้งยังยินดีจนหัวใจเบิกบาน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป