อย่าบีบให้ชายชราอย่างข้าขึ้นเป็นฮ่องเต้

ตอนที่ 3 อย่าบีบคั้นข้าให้เป็นฮ่องเต้

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉินเสวี่ยเหมยจำได้อย่างชัดเจนว่า เมื่อครั้งยังเด็ก ตระกูลของนางเคยทุ่มเททุกวิถีทางเชิญยอดฝีมือพเนจรผู้หนึ่ง ซึ่งไว้หนวดเคราขาวยาวเฟื้อย มาถ่ายทอดวิชาให้คนรุ่นเยาว์ในตระกูล

ยอดฝีมือพเนจรผู้นั้นเล่ากันว่า แม้แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ซึ่งในเวลานั้นยังเป็นองค์ชายสาม เมื่อพบเห็นก็ยังต้องคุกเข่าคารวะ

วิชาที่เขาถ่ายทอดก็คือวิชาหมัดที่หลิวซานกำลังฝึกอยู่ในยามนี้

ฉินเสวี่ยเหมยเคยฝึกตามอยู่ช่วงหนึ่ง

นางมั่นใจได้ว่าในตอนนั้นยอดฝีมือพเนจรผู้นั้นถ่ายทอดวิชาให้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทั้งยังเป็นฉบับที่ตัดทอนให้ง่ายลงอีกด้วย

ส่วนที่หลิวซานฝึกอยู่ในยามนี้ต่างหากจึงเป็นวิชาครบถ้วนฉบับดั้งเดิม ลึกล้ำกว้างไกลและแฝงความอัศจรรย์ไร้สิ้นสุด

ฉินเสวี่ยเหมยเบิกตากว้าง จับจ้องไม่วางตา

นางพบว่าหลิวซานในยามนี้ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ใบหน้าแดงเรื่อเปล่งปลั่ง ดวงตาแจ่มใส ร่างกายปราดเปรียว ภายในกายประหนึ่งซ่อนมังกรตัวหนึ่ง มังกรแท้ที่พร้อมเหินทะยานขึ้นสู่ฟ้าเก้าชั้นได้ทุกเมื่อ

แม้ชายชราจะมีอายุไม่น้อย ทว่ากลับดูหล่อเหลา ใบหน้าแก่ชรานั้นทั้งสง่างามและสมบูรณ์แบบ อีกทั้งยังมีบุคลิกโดดเด่นเหนือสามัญ

ฉินเสวี่ยเหมยเบิกบานใจจนรอบดวงตาแดงเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว

เดิมทีนางคิดว่าสวรรค์กำลังกลั่นแกล้งนาง บัดนี้จึงเพิ่งตระหนักว่าแท้จริงแล้วสวรรค์กำลังเอ็นดูนางเป็นพิเศษ

การได้แต่งให้สามีสูงวัยเช่นนี้ก็มิใช่เรื่องเลวร้ายนัก

เมื่อเห็นหลิวซานหยุดฝึกแล้วหันมามอง นางก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา ก่อนเอ่ยถ้อยคำที่คิดเตรียมไว้นานแล้วว่า

“ท่านพี่ ร่างกายข้าอ่อนแอยิ่ง ข้าเองก็อยากฝึกฝนร่างกายบ้าง ขอฝึกไปพร้อมกับท่านได้หรือไม่?”

จะตีเหล็กก็ต้องให้ตนเองแข็งแรงเสียก่อน

นางเสียใจอย่างยิ่งที่เมื่อครั้งยังเด็กไม่ได้ฝึกยุทธ์อย่างต่อเนื่อง หากมีวิชาติดตัวอยู่บ้าง ไหนเลยจะต้องตกอยู่ในสภาพถูกผู้อื่นชักใยเช่นนี้

หลิวซานลอบยินดี เด็กสาวผู้นี้รู้จักของดี มีสายตาไม่เลว

วิชาเทพไทเก๊กหยินหยางยังสามารถเพิ่มพูนพลังฝึกปรือผ่านการฝึกคู่ได้ด้วย ในเมื่อยามนี้ไม่มีทรัพยากรใด ๆ นางร่วมฝึกด้วยย่อมเป็นเรื่องดียิ่ง

การฝึกด้วยกันยังช่วยสร้างความรู้สึกผูกพัน ทำให้ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นและมั่นคงขึ้น

หลิวซานดึงความคิดกลับมา มองฉินเสวี่ยเหมยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “แม้เราจะเป็นสามีภรรยากัน ทว่าวิถีแห่งอาจารย์ไม่อาจถ่ายทอดกันตามใจชอบ เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง หากอยากเรียนก็จงคุกเข่าคารวะเป็นศิษย์”

“ศิษย์คารวะอาจารย์” ฉินเสวี่ยเหมยซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางคุกเข่าลงทันที แล้วโขกศีรษะเสียงดังให้หลิวซานเก้าครั้งอย่างนอบน้อม

นางเป็นผู้รู้จักของดี จึงทราบว่าอย่าว่าแต่หมู่บ้านห่างไกลทุรกันดารอย่างหมู่บ้านตระกูลหลิวเลย แม้แต่เหล่าผู้สูงศักดิ์ชั้นนำในเมืองหลวงก็ใช่ว่าจะมีโอกาสได้เรียนวิชานี้

หลิวซานก้าวเข้าไปประคองฉินเสวี่ยเหมยขึ้นมา “เจ้าฝึกตามข้าได้ ไม่มีปัญหา แต่จงจำไว้ ห้ามบอกผู้ใด และห้ามถ่ายทอดให้ผู้ใดเด็ดขาด”

“ต่อไปยังเรียกข้าว่าท่านพี่ อย่าเรียกอาจารย์”

“ได้” ฉินเสวี่ยเหมยรับคำทันที พร้อมชูกำปั้นขึ้นสาบานต่อฟ้า “หากข้านำวิชาที่ท่านพี่สอนข้าไปบอกผู้อื่น หรือถ่ายทอดให้ใคร ขอให้ข้าตายอย่างอนาถ ถูกฟ้าผ่าลงทัณฑ์!”

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิวซานก็ยิ่งพึงพอใจ จึงเริ่มชี้แนะนางอย่างอดทนตั้งแต่ต้นจนจบ

ฉินเสวี่ยเหมยฉลาดหลักแหลม เพียงชี้แนะก็เข้าใจ ผ่านไปครึ่งชั่วยาม นางก็แทบจะจับหลักพื้นฐานของวิชาหมัดได้แล้ว

แน่นอนว่าหลิวซานย่อมเก็บงำบางส่วนไว้ เขาสอนฉินเสวี่ยเหมยเพียงพื้นฐานเท่านั้น มิได้ถ่ายทอดกระบวนท่าสังหารและเคล็ดวิชาให้

ต้องเป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริงเสียก่อน เขาจึงจะถ่ายทอดทุกสิ่งให้โดยไม่ปิดบัง

กล่าวไปแล้ว การฝึกด้วยกันสองคนทำให้บรรยากาศและผลลัพธ์ดียิ่งขึ้นไม่น้อย

ทั้งสองฝึกด้วยกันจนฟ้ามืด จึงพักและกินอาหาร บรรยากาศชื่นมื่น ความรู้สึกผูกพันเพิ่มพูนอย่างรวดเร็ว

อาหารมื้อค่ำเป็นโจ๊กข้าวฟ่างกับขาหมู ทั้งสองกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ในที่สุดก็อิ่มท้อง

ฉินเสวี่ยเหมยราวกับมีเรี่ยวแรงเหลือล้น วางชามลงแล้วก็ขะมักเขม้นทำงานไปทั่ว

นางไม่ยอมให้หลิวซานทำสิ่งใดเลย คอยปรนนิบัติเขาราวกับสาวใช้ ตั้งแต่นำน้ำไปต้มจนถึงช่วยถูหลังให้เขาอาบน้ำ

“หลิวซาน! หลิวซาน!”

ระหว่างที่นางอาบน้ำ เสียงเคาะประตูจากหลิวหู่ก็ดังมาจากหน้าประตูลานบ้าน

หลิวซานเปิดประตูลานออก แล้วถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “มีเรื่องอะไร?”

หลิวหู่แบกห่อสัมภาระขนาดใหญ่ไว้บนบ่า กวาดตามองหลิวซานตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าทั้งอิจฉาและประหลาดใจ “สีหน้าดูดีไม่น้อยเลยนี่! เห็นโฉมงามแล้วสุขภาพกายใจดีขึ้นจริง ๆ ฮ่า ๆ”

เขาขยับเข้ามาใกล้แล้วเตือนเสียงเบาว่า “ถึงเจ้าจะไม่มีแรงทำเรื่องนั้น แต่คืนนี้ก็ห้ามนอนเตียงเดียวกับนาง หากกล้านอนเตียงเดียวกัน พรุ่งนี้ข้าจะฆ่าเจ้าก่อนเป็นคนแรก

จำไว้ นี่เป็นเครื่องนอนของนาง ห้ามเจ้าใช้”

กล่าวจบก็โยนห่อสัมภาระใส่อ้อมแขนหลิวซาน แล้วหันหลังจากไป

เขารู้ดีว่าบ้านหลิวซานมีเพียงผ้าห่มขาด ๆ ผืนเดียว หากไม่เอาเครื่องนอนชุดใหม่มาให้ หลิวซานอาจใจกล้าจนเบียดผ้าห่มผืนเดียวกับฉินเสวี่ยเหมยก็เป็นได้

หากเรื่องเช่นนี้แพร่ไปถึงหูนายอำเภอเฉา ชีวิตของเขาคงจบสิ้นแน่

หลิวซานรับห่อสัมภาระไว้ พลางยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนปิดประตูลานแล้วกลับเข้าห้องของตน

เมื่อเปิดห่อดู ก็พบว่ามีทั้งผ้าห่ม เบาะรองนอน และผ้าปูเตียง ของทั้งหมดเกือบใหม่และสะอาดมาก

ข้างในยังมีเสื้อผ้าสตรีอีกสองชุด

หลิวซานม้วนผ้าห่มเก่ากับเบาะรองนอนเก่าบนเตียงไปวางไว้ตรงมุมห้อง แล้วเปลี่ยนเป็นเครื่องนอนที่หลิวหู่ส่งมาให้

เขาถอดรองเท้าเอนกายลงบนเตียง บิดขี้เกียจครั้งหนึ่ง รู้สึกสบายเหลือเกิน

ชีวิตคนยากจนก็พึงพอใจได้ง่ายดายเพียงนี้

เอี๊ยด ประตูห้องถูกผลักเปิด ฉินเสวี่ยเหมยเดินเข้ามา

หลิวซานรู้สึกราวกับถูกแสงสว่างจู่โจมอย่างจัง ปากคอแห้งผากในชั่วพริบตา

ฉินเสวี่ยเหมยงดงามเหลือเกิน!

ทั่วร่างของนางมีเพียงผ้าคาดอกสีชมพูผืนหนึ่ง ร่างกายประหนึ่งงานศิลป์ที่แกะสลักจากหยกงาม ละเอียดประณีตไร้ที่ติ

แก้มแดงระเรื่อ งดงามเย้ายวนจนผู้คนลุ่มหลง

ดวงตาที่ใสกระจ่างดุจวารีฤดูสารทเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ความรักใคร่ และความซาบซึ้ง ทั้งยังเจือความกระวนกระวายกับความเขินอายอยู่ด้วย

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือนางผอมเกินไปเล็กน้อย

เมื่อเห็นหลิวซานจ้องจนตาค้าง ฉินเสวี่ยเหมยก็ใจเต้นแรงเช่นกัน นางเอ่ยอย่างเขินอายว่า “ท่านพี่ เสื้อผ้าของข้าสกปรกเกินไป ข้าจึงซักแล้ว

แต่งกายเช่นนี้ ท่านจะดูแคลนข้าหรือไม่?”

“ไม่หรอก เจ้ารีบเข้ามาในผ้าห่มเถิด” หลิวซานเปิดผ้าห่มออก สีหน้าทั้งรู้สึกผิดและสงสาร “อากาศเริ่มเย็นแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องพิถีพิถันถึงเพียงนั้น”

ฉินเสวี่ยเหมยตัวสั่นขณะมุดเข้าไปในผ้าห่ม แล้วขดกายเป็นก้อน นางปลอบโยนเสียงอ่อนว่า “ท่านพี่อย่าเก็บมาใส่ใจเลย ขอเพียงเราช่วยกันทำงาน วันข้างหน้าย่อมดีขึ้นเรื่อย ๆ”

“ท่านพี่ พรุ่งนี้ให้ข้าไปล่าสัตว์กับท่านดีหรือไม่?”

“พรุ่งนี้ข้าจะไปก่อน เจ้าอยู่บ้านตั้งใจฝึกฝน อีกสักระยะข้าค่อยพาเจ้าไป” หลิวซานโอบฉินเสวี่ยเหมยเข้ามาในอ้อมแขน รู้สึกอิ่มเอมและพึงพอใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แก้มงามของฉินเสวี่ยเหมยแดงเรื่อ นางกระวนกระวายเล็กน้อย เอ่ยเสียงสั่นว่า “ท่านพี่ ข้าพบเสื้อผ้าขาดอยู่สองชิ้น พรุ่งนี้ข้าจะตัดเย็บให้ท่านเป็นเสื้อสักตัว”

“ได้” หลิวซานยิ้มอย่างเอ็นดู “แต่เจ้าอย่าหักโหมเกินไป ต้องรู้จักพักผ่อนด้วย”

ขณะกล่าว เขาก็ลูบไล้ขาเรียวยาวเนียนนุ่มดุจหยกของฉินเสวี่ยเหมยเบา ๆ

รอจนฉินเสวี่ยเหมยค่อย ๆ คุ้นชินและผ่อนคลายลง เขาจึงแสร้งถามราวกับไม่ใส่ใจว่า

“เจ้ารู้จักเฉาชิงเจิ้ง นายอำเภอเฉาหรือไม่?”

“ไม่รู้จัก ไม่เคยพบ” ฉินเสวี่ยเหมยส่ายหน้า ดวงตาใสกระจ่างดุจสายน้ำ “เหตุใดท่านพี่จึงถามถึงเขาขึ้นมากะทันหัน?”

หลิวซานวางใจลงได้อย่างสิ้นเชิง ตัดสินใจว่าจะบอกความจริงแก่นางในอีกสองวัน จึงตอบอึกอักว่า

“ข้าเพียงถามไปอย่างนั้นเอง เจ้ามาจากเมืองหลวง ดูเหมือนเขาก็มาจากเมืองหลวง ข้าจึงคิดว่าพวกเจ้ารู้จักกัน”

“ไม่รู้จัก” ฉินเสวี่ยเหมยส่ายหน้า แก้มงามแดงเรื่อ น้ำเสียงแฝงแววกระเง้ากระงอด “ท่านพี่ คืนเข้าหอของเรา เหตุใดต้องพูดถึงผู้อื่นด้วย?”

“จริงด้วย” หลิวซานหัวเราะ ก่อนจุมพิตริมฝีปากแดงน่าลุ่มหลงของฉินเสวี่ยเหมย มือไม้ลูบไล้ทั่วร่าง......

......

เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นยามเช้าของวันถัดมาแล้ว

ฉินเสวี่ยเหมยลุกไปเตรียมอาหารเช้าแต่เช้าตรู่

หลิวซานลงจากเตียง ปิดประตูห้อง แล้วหยิบหม้อยาออกมาเปิดดู

พบว่าสมุนไพรข้างในล้วนเหี่ยวแห้งราวกับบุรุษหลังคืนเข้าหอ ราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น ทั้งเหี่ยวเฉาและไร้ชีวิตชีวา

ทว่าที่ก้นหม้อยากลับมีหยดของเหลวใสวาวเพิ่มขึ้นมาหลายหยด

หลิวซานประหลาดใจอยู่บ้าง เขายื่นมือแตะแล้วนำไปดมใกล้จมูก ไม่มีกลิ่นใด ๆ จากนั้นก็แลบลิ้นเลีย เพียงชั่วพริบตาก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา ราวกับมีเรี่ยวแรงเหลือล้น

“ของเหลววิญญาณนี้ช่วยให้กระปรี้กระเปร่าและบำรุงร่างกายได้หรือ?”

หลิวซานยินดีอย่างยิ่ง เมื่อนึกถึงความอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรงเมื่อคืน ทั้งที่มีใจแต่ไม่อาจทำสิ่งใด เขาก็เทของเหลววิญญาณเข้าปากโดยไม่ลังเลแล้วกลืนลงไป

ทันใดนั้น กระแสความร้อนสายหนึ่งก็แผ่ซ่านไปทั่วแขนขาและอวัยวะภายใน

เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่า ราวกับอ่อนวัยลงยี่สิบปี ทั่วร่างเต็มไปด้วยพละกำลัง แข็งแกร่งจนน่าหวาดหวั่น......

เขาลากหีบไม้ทรงยาวใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง เมื่อเปิดออกก็พบธนูหนึ่งคัน กระบี่หนึ่งเล่ม และมีดสั้นหนึ่งเล่ม ทั้งยังมีลูกธนูหลายดอกกับผ้าเช็ดผืนหนึ่ง

ฝักกระบี่และคันธนูพันด้วยผ้าขาด ๆ มีคราบสกปรกอยู่บ้าง

ฉึบ!

หลิวซานใช้มือซ้ายจับฝักกระบี่ มือขวาจับด้ามกระบี่ แล้วค่อย ๆ ชักออกมา ประกายกระบี่เย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งวาบ ทำให้เขาสะท้านไปทั้งร่าง

เขาอดตกตะลึงไม่ได้ “กระบี่ชั้นยอด!”

เขาลองจับกระบี่เล่นครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเช็ดมันอย่างละเอียด

วันนี้ต้องไปล่าสัตว์ กินเนื้อหลายมื้อเสียก่อน จึงจะมีเนื้อกินได้

เรื่องที่เมื่อคืน “เดินผ่านประตูบ้านสามคราแต่ไม่ย่างเข้าไป” จะต้องไม่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด

สำหรับบุรุษแล้ว ช่างน่าอับอายยิ่งนัก

โชคดีที่ฉินเสวี่ยเหมยไม่เข้าใจเรื่องนี้ จึงมิได้ผิดหวังหรือดูแคลนหลิวซานแม้แต่น้อย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป