“หลิวซาน เปิดประตู เร่งเปิดประตู ออกมารับภรรยาของเจ้าเร็วเข้า!”
หลิวหู่ ผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ พากันทุบประตูรั้วบ้านหลิวซาน พลางตะโกนเสียงดัง
หลิวซานยืนยันได้แล้วว่าตนข้ามภพมาจริง อารมณ์จึงย่ำแย่ถึงขีดสุด
เดิมทีเขาเป็นนักศึกษาผลการเรียนดีจากวิทยาลัยแพทย์แผนจีน ทุ่มเทเขียนวิทยานิพนธ์จบการศึกษาจนอดหลับอดนอนหลายคืนติดกัน คิดไม่ถึงว่าจะหัวใจวายตายกะทันหัน ก่อนวิญญาณจะมาเข้าร่างหลิวซานในโลกแห่งนี้
หลิวซานคนเดิมในโลกนี้เคยเป็นอัจฉริยะยุทธ์ผู้เลิศล้ำ มีพรสวรรค์ในวิถียุทธ์ ใช้ชีวิตเยี่ยงองค์ชายที่ “รุ่งเรืองถึงขีดสุด ดุจดอกไม้ประดับแพรพรรณ”
น่าเสียดาย เรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้นก่อนอายุยี่สิบ
หลิวซานในยามนี้เป็นชายยากจนวัยสี่สิบสองปีที่ยังครองตัวเป็นโสด ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ทั้งยังบาดเจ็บเอวจากการพลิกตัวพลาดบนคันนา จึงนอนซมอยู่บนเตียงมาสองวันโดยไม่ได้กินดื่มสิ่งใด
ในโลกนี้ คนอายุสี่สิบกว่า ๆ ก็ถือว่าใกล้ตายจนดินกลบคอแล้ว ยังจะมีความหวังอันใดอีก?
เลี้ยงตัวเองยังลำบาก จะมีภรรยาไปไย
ยิ่งไปกว่านั้น นางอัปลักษณ์ที่คนอื่นเลือกแล้วไม่เอา จะเอามาทำอะไร?
“พวกเจ้ากลับไปเถิด ข้าไม่ต้องการภรรยา” หลิวซานตะโกนตอบอย่างเกียจคร้าน ก่อนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มขาด ๆ ไม่คิดขยับกาย
เขารู้สึกเลือนรางว่ามีจุดดำคล้ายหม้อยาปรากฏ ๆ หาย ๆ อยู่ตรงหน้าผาก จึงอดประหลาดใจไม่ได้
หลิวหู่ถูมือ พลางย้ำเสียงจริงจัง “เจ้าไม่ต้องการก็ต้องรับ นี่เป็นสวัสดิการจากที่ว่าการ ทั้งยังเป็นราชโองการของราชสำนัก รีบลุกมาเปิดประตู รับภรรยาเข้าไปเสีย!”
“ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณ เพียงแต่ข้าอายุมากแล้ว กระทั่งตัวเองยังเลี้ยงไม่รอด แต่งภรรยาไม่เท่ากับทำร้ายนางหรอกหรือ?”
หลิวซานลุกขึ้นนั่ง อธิบายอย่างอดทนที่สุด “พวกเจ้าให้คนหนุ่มแต่งภรรยาเพิ่มอีกสักสองคนก็สิ้นเรื่อง”
เขาไม่โง่เสียหน่อย อีกไม่นานก็จะเก็บภาษีรายหัวแล้ว ตนเองยังจ่ายไม่ไหว จะมีเงินที่ไหนไปจ่ายแทนภรรยา
“ยามนี้เจ้าเพียงลำบากชั่วคราว ช่วงบ้านเมืองวุ่นวายเช่นนี้ บ้านใดเล่าจะไม่ลำบาก?” หลิวหู่เกลี้ยกล่อมอย่างอดทน
“อีกอย่าง บ้านเจ้าก็กว้างขวาง ตอนหนุ่มเจ้าก็โดดเด่นไม่ธรรมดา บัดนี้ยังเป็นนายพราน หากเจ้าไม่แต่งภรรยาเพื่อให้กำเนิดประชากรแก่ราชสำนัก แล้วหมู่บ้านตระกูลหลิวจะมีใครทำได้?”
“...”
หลิวซานมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มขาด ๆ แล้วนอนหงายดังเดิม ไม่สนใจอีกฝ่าย
ปัง ๆ ๆ!
หลิวหู่พูดจนหมดคำดี ๆ ในที่สุดก็หมดความอดทน จึงทุบประตูรั้วอย่างแรง “หลิวซาน นี่เจ้าแสดงท่าทีเช่นใด? ข้าเตือนเจ้าไว้ ภรรยาคนนี้เจ้าต้องรับ ไม่รับก็ต้องรับ!”
“หากยังไม่เปิดประตู พวกเราจะถีบเข้าไปแล้ว!”
ถีบก็ถีบไปเถิด บ้านที่มีแต่ผนังสี่ด้านเช่นนี้ ต่อให้เป็นขโมยยังไม่คิดมาเยือน
ยิ่งกว่านั้น ประตูรั้วบ้านเขาแข็งแรงมาก จะถีบตามใจชอบก็เชิญ!
หลิวซานแค่นเสียงเหยียดหยาม นอนนิ่งไม่ขยับ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทางการส่งภรรยามาให้ หากเขาต้องการภรรยา ก็คงไปรับมาแต่แรกแล้ว
ตอนมีโอกาสเลือกเองเขายังไม่เอา ยามนี้กลับจะยัดนางอัปลักษณ์ที่คนอื่นเลือกแล้วไม่เอามาให้ เพื่อทำให้คุณภาพชีวิตเขาตกต่ำลง ช่างเพ้อฝันเสียจริง!
ตึง ๆ ๆ!
หลิวหู่ยกเท้าถีบประตูรั้วบ้านหลิวซานอย่างแรงหลายครั้ง พอพบว่าถีบให้พังนั้นไม่ง่าย จึงจำต้องเปลี่ยนแผน
เขาถูมือ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ “หลิวซาน ข้ายอมแพ้เจ้าแล้ว”
“ข้ารู้ว่าเจ้ายามนี้ลำบาก เอาอย่างนี้เถิด เห็นแก่ความเป็นเพื่อนบ้าน ข้าจะช่วยเจ้าเอง ออกมารับภรรยาไปเสีย”
“ข้ายกข้าวฟ่างให้เจ้ายี่สิบชั่ง กับขาหมูหนึ่งขา หนักอย่างน้อยสิบชั่ง”
เอื๊อก!
พอได้ยินเช่นนั้น หลิวซานก็กลืนน้ำลายลงคออย่างแรง ความหิวโหยพลันโหมกระหน่ำขึ้นมา
หากพูดเช่นนี้ตั้งแต่แรก เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร
อย่างไรก็ตาม พอคิดดูแล้ว เขาก็ยังนอนนิ่ง พลางกล่าวอย่างเกียจคร้าน “ยกให้เปล่า ๆ ยังพอว่า ข้าไม่มีปัญญาคืนให้ท่านหรอก”
มุมปากหลิวหู่กระตุกเล็กน้อย ทว่าเขาตอบตกลงโดยไม่ลังเล “ได้ ๆ ยกให้เจ้า ยกให้เจ้า ไม่ต้องคืน”
เขากวาดตามองผู้คนด้านหลัง ก่อนทำท่าทางสง่าผ่าเผยราวกับหาเหตุผลให้ตนเอง “ช่วยไม่ได้ พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน ประหนึ่งคนในครอบครัวเดียวกัน เมื่อมีผู้ใดลำบากก็ต้องช่วยเหลือกัน”
ฟึ่บ!
หลิวซานได้ยินแล้วดีใจยิ่ง รีบพลิกตัวลงจากเตียง ทว่ากลับหน้ามืดตาลาย หากไม่ยื่นมือไปคว้าเตียงไว้ทันคงล้มลงกับพื้นไปแล้ว
ช่วยไม่ได้ ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป ทั้งเอวยังเจ็บอยู่เล็กน้อย
หลิวซานยิ้มขื่น คว้าไม้เท้าข้างเตียงมาค้ำ ก่อนเปิดประตูห้อง เดินออกไปอย่างเชื่องช้า แล้วส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดยามเปิดประตูรั้ว
หลิวหู่ถลึงตามองหลิวซานอย่างดุดัน ก่อนก้าวไปเปิดสมุดทะเบียนปกไม้หยาบ ๆ “ภรรยาของเจ้าชื่อฉินเสวี่ยเหมย ลงชื่อหลังชื่อของนางก็พอ”
หลิวซานยืนนิ่ง “ข้าวฟ่างกับขาหมูที่ท่านยกให้ข้าอยู่ที่ไหน? เอามาให้ข้าก่อน ข้าถึงจะลงชื่อ”
มุมปากหลิวหู่กระตุกเล็กน้อย เขาหันกลับไปกวักมือเรียกภรรยาซึ่งหลบอยู่ท้ายสุดของฝูงชน
ปัง ๆ!
ภรรยาหลิวหู่ทำหน้าปวดใจอย่างยิ่ง ไม่เต็มใจนัก แต่ก็เดินเข้ามา ก่อนโยนถุงข้าวฟ่างกับขาหมูที่หิ้วอยู่ในมือเข้าไปในรั้วบ้านหลิวซาน ราวกับโยนขยะทิ้ง
นางกล่าวอย่างขุ่นเคือง “กินให้ตายไปเลย!”
“ถึงกับเตรียมของมาแต่แรก ทางการแห่งราชวงศ์ต้าหวู่เปลี่ยนมาเอื้อประโยชน์แก่ราษฎรตั้งแต่เมื่อใด?” หลิวซานเห็นแล้วก็รู้สึกสงสัย
ทว่าเขาไม่ได้คิดมาก เดินเข้าไปลงชื่อทันที
หลิวหู่เผยรอยยิ้มเหมือนแผนการสำเร็จแล้ว ก่อนถูมือและหันกลับไปชี้เด็กสาวซึ่งกอดศีรษะนั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ใต้กำแพงด้านหลังฝูงชน
“นางคือฉินเสวี่ยเหมย ภรรยาของเจ้า ต่อจากนี้ก็ใช้ชีวิตร่วมกันให้ดีเถิด”
กล่าวจบ เขาก็พาคณะส่งตัวเจ้าสาวหมุนกายจากไป
หลิวซานใช้ไม้เท้าค้ำกาย เดินช้า ๆ ไปหยุดตรงหน้าฉินเสวี่ยเหมย กวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนตะลึงในความงามทันที
ฉินเสวี่ยเหมยสูงราวห้าฉื่อ รูปร่างมีส่วนเว้าส่วนโค้ง เอวคอดบางจนสองมือโอบได้ ผิวขาวผ่องนุ่มนวลดุจหยกงามมันแพะ
สิ่งแรกที่เขารู้สึกไม่ใช่ยินดี หากแต่ตกใจ
ชายยากจนวัยสี่สิบกว่าที่ยังครองตัวเป็นโสดอย่างเขามีคุณความดีอันใด ถึงได้แต่งภรรยางามเช่นนี้?
หากไม่ได้ยืนอยู่กลางแจ้ง เขาคงสงสัยว่านี่เป็นเพียงความฝัน
หากเป็นวาสนา ย่อมหลบเลี่ยงไม่พ้น หากเป็นเคราะห์ ย่อมหลบไม่พ้นเช่นกัน
หลิวซานสูดลมหายใจลึก ตั้งสติแล้วกล่าว “ลุกขึ้น เงยหน้าขึ้น!”
“ฮือ ๆ...” ฉินเสวี่ยเหมยกอดศีรษะ ไม่ขยับ ทั้งยังร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม
“อย่ามาเล่นลูกไม้นี้กับข้า!” หลิวซานแค่นเสียงเย็นชา ก่อนหมุนกายเดินจากไป “ไม่เต็มใจก็อยากไปที่ใดก็ตามใจเจ้า หากไม่มีเจ้า ข้ายังได้กินอิ่มอีกหลายมื้อ”
ถึงต้องครองตัวเป็นโสด เขาก็ไม่คิดตามใจสตรี ต่อให้งามดุจนางเซียนก็ไม่เว้น
ฉินเสวี่ยเหมยลนลาน รีบลุกขึ้นตามไป แล้วทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ ก่อนกล่าวสะอึกสะอื้น “ท่านปู่ ท่านลุง ไม่สิ สามี ข้าขอโทษ”
“ข้าไม่ได้ไม่เต็มใจ เพียงแต่เมื่อนึกถึงเรื่องต่าง ๆ ที่ประสบมาในช่วงนี้ อารมณ์จึงพลุ่งพล่านจนควบคุมตนเองไม่ได้”
“สามี อย่าโกรธข้าเลย อย่าโกรธข้าเลย!”
หลิวซานหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา ก่อนตะลึงจนตาค้างอีกครั้ง
เมื่อครู่เขาคิดว่าฉินเสวี่ยเหมยเพียงมีรูปร่างและผิวพรรณงดงาม ส่วนใบหน้าคงอัปลักษณ์อย่างยิ่ง จึงถูกยัดเยียดมาให้ตน
บัดนี้จึงรู้ว่าฉินเสวี่ยเหมยหาได้อัปลักษณ์ไม่ หากแต่งามเกินไป คำว่า “งามล่มเมือง” และ “มัจฉาจมปักษีร่วง” ยังไม่เพียงพอจะพรรณนาความงามของนาง
ยามนี้นางร่ำไห้จนหยาดน้ำตาพร่างพรูดุจดอกสาลี่ต้องฝน ยิ่งทำให้ผู้คนหวั่นไหว
แม้หลิวซานจะหิวโหยจนท้องไส้ปั่นป่วน ทั้งยังปวดเอวอยู่บ้าง ก็ยังอดหวั่นไหวไม่ได้ รู้สึกว่าตนอย่างน้อยคงประลองฝีมือได้สี่ห้ากระบวนท่า
เขาคอแห้งผาก เสียงสั่นเครือ “ลุกขึ้นเดินสักสองสามก้าวให้ข้าดู”
“อืม” ฉินเสวี่ยเหมยรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปมาสองสามก้าว
นางไม่ได้พิการ ร่างกายทุกส่วนสมส่วนไร้ที่ติ นอกจากผอมเกินไปก็ไม่มีข้อบกพร่องใด
หลิวซานใช้ไม้เท้าค้ำกาย มองฉินเสวี่ยเหมยเงียบ ๆ ในใจเต็มไปด้วยความฉงน
โฉมงามชั้นเลิศที่พบได้ยากยิ่งเช่นนี้ เหตุใดจึงตกต่ำมาอยู่ในหมู่บ้านห่างไกลยากจนอย่างหมู่บ้านตระกูลหลิวได้?
แล้วจะถูกส่งมาเป็นภรรยาของชายโสดยากจนและแก่ชราอย่างเขาได้อย่างไร?
รสนิยมความงามของราชวงศ์ต้าหวู่ไม่ต่างจากยุคหลังมากนัก แม้สตรีชนบทส่วนใหญ่ที่บุรุษแต่งเป็นภรรยาจะมีรูปร่างใหญ่โตแข็งแรง แต่โฉมงามระดับนี้โดยหลักแล้วไม่มีทางตกต่ำมาถึงชนบท
สตรีที่อาศัยเพียงใบหน้าก็เลี้ยงชีพได้ ไยต้องทำงานหนักใช้แรงกายด้วย!
“สามี ได้โปรดรับข้าไว้เถิด ข้าทำงานได้ทุกอย่าง ทั้งยังกินไม่มาก” ฉินเสวี่ยเหมยเห็นหลิวซานยืนนิ่ง คิดว่าเขาไม่ต้องการตน จึงคุกเข่าลงอีกครั้ง โขกศีรษะอ้อนวอน
หลิวซานสูดลมหายใจลึก เตรียมข่มขวัญนางเสียก่อน “อย่าให้มีครั้งหน้าอีก อย่ามาเล่นเล่ห์เหลี่ยมต่อหน้าข้า ข้าไม่ตามใจเจ้า”
“ไม่กล้า ไม่กล้า” ฉินเสวี่ยเหมยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจดุจคลื่นทะเล ทว่าก็ได้แต่รับคำซ้ำ ๆ
หลิวซานสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ไปต้มโจ๊ก ข้าหิวแล้ว”
ชั่วขณะนั้นเขายังคิดเรื่องอื่นไม่ออก รับนางเข้าบ้านไปก่อน แล้วค่อยทำความรู้จักกันให้มากขึ้น
“เจ้าค่ะ สามี” ฉินเสวี่ยเหมยรับคำ ก่อนลุกขึ้นเดินเข้าลานบ้านทันที
นางมองไปรอบ ๆ แล้วหิ้วข้าวฟ่างด้วยมือซ้าย หิ้วขาหมูด้วยมือขวา เดินโซเซเข้าไปในห้องครัวอย่างยากลำบาก
แรงน้อยเพียงนี้ย่อมทำงานหนักไม่ไหว แทบไม่ต่างจากแจกันประดับ
หลิวซานเห็นแล้วก็ทอดถอนใจ เขาใช้ไม้เท้าค้ำกาย เดินตรวจดูทั้งหน้าบ้านและหลังบ้านอย่างละเอียด ไม่พบช่องโหว่หรือความผิดปกติที่อาจมีคนแอบมอง จึงค่อยคลายใจลงเล็กน้อย
ขณะที่กำลังจะหันไปทางประตูรั้ว หลิวหู่ก็เดินเร็ว ๆ เข้ามาเรียกเขาไว้
หลิวหู่ยิ้มแย้มแจ่มใส ขยับเข้ามาใกล้แล้วหัวเราะอย่างมีเลศนัย “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดลาภก้อนโตจึงตกจากฟ้ามากระแทกศีรษะเจ้า?”
หลิวซานไม่พูด เพียงมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา เขารู้ว่าต่อให้ตนไม่ถาม อีกฝ่ายก็จะเป็นฝ่ายบอกเอง
หลิวหู่กล่าวตรง ๆ “เด็กสาวคนนั้นเป็นสตรีที่นายอำเภอเฉาแอบหมายตาไว้ น่าเสียดาย ฮูหยินของนายอำเภอเฉาดุร้ายนัก นายอำเภอเฉาจึงไม่กล้าจัดที่อยู่ให้นางในเมือง”
“เพราะฉะนั้นเจ้าถึงได้ประโยชน์ไป”
“เข้าใจความหมายแล้วใช่หรือไม่? นางเพียงมาอาศัยอยู่ในบ้านเจ้า ในชื่อเป็นภรรยาเจ้า แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่ภรรยาเจ้า”
“เจ้าทำได้เพียงมองนางเป็นบุตรสาวบุญธรรมหรือหลานสาวบุญธรรม หากกล้าแตะต้องนางแม้แต่นิด อย่าหาว่าข้าไม่เตือน กระดูกแก่ ๆ ของเจ้าจะถูกสับเป็นชิ้นแล้วโยนให้สุนัขกินแน่”
หลิวซานพลันเข้าใจ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!
เขารู้อยู่แล้วว่าบนฟ้าย่อมไม่มีของดีตกลงมา เรื่องดีถึงเพียงนี้ไม่มีทางตกถึงตน
เขากำไม้เท้าแน่นโดยไม่รู้ตัว แล้วกล่าวอย่างเดือดดาล “พวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว ข้าไม่ได้ร้องขอให้พวกเจ้าหาภรรยามาให้ เป็นพวกเจ้าต่างหากที่ยัดเยียดภรรยาให้ข้า”
“ส่งภรรยามาให้ข้าแล้วกลับไม่ให้แตะต้อง พวกเจ้ายังนับเป็นคนอยู่หรือไม่?”
ที่แท้เหตุผลที่เลือกเขา ก็เพราะคิดว่าเขา “ไม่มีทั้งความกล้าและกำลังจะลักลอบแตะต้องนาง”
ช่างรังแกคนแก่และหยามเกียรติคนซื่อสัตย์เสียจริง!
แต่เนื้อที่ส่งมาถึงปากแล้ว จะไม่กินได้อย่างไร?
เขาไม่เพียงจะกิน ยังจะให้อีกฝ่ายชดใช้เพิ่มเสียด้วย ให้พวกเขา “เสียภรรยาแล้วยังเสียทหาร”
หลิวซานจ้องหลิวหู่ แสร้งกล่าวว่า “ข้าไม่ช่วยเลี้ยงภรรยาให้ผู้ใด ต่อให้เป็นโอรสสวรรค์ก็ไม่ได้ รีบไปพานางกลับไปเสีย”