อย่าบีบให้ชายชราอย่างข้าขึ้นเป็นฮ่องเต้

ตอนที่ 4 อย่าบีบให้ข้าต้องเป็นฮ่องเต้

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

กินอิ่มดื่มหนำแล้ว หลิวซานกำชับฉินเสวี่ยเหมยอีกสองสามคำอย่างง่าย ๆ ก่อนสะพายธนูกับกระบี่ เหน็บมีดสั้นไว้ที่เอว ถือเคียวมุ่งหน้าไปยังป่าเมฆาคราม

เมื่อเดินไปถึงบริเวณไร้ผู้คน หลิวซานก็ฝึกฟันกระบี่ไปพลาง เดินหน้าไปพลาง อีกทั้งยังฝึกยิงธนูไปด้วย

เมื่อพบว่าตนได้รับความสามารถของเจ้าของร่างเดิมมาครบถ้วน อีกทั้งยังหลอมรวมเข้ากับตนเองได้อย่างสมบูรณ์ ทั้งฝีมือกระบี่และการยิงธนูล้วนไม่เลว เขาก็มั่นใจขึ้นไม่น้อย

ฟิ้ว!

เพิ่งเข้าใกล้ป่าเมฆาคราม ไก่ป่าตัวอ้วนตัวหนึ่งก็โผบินออกมาจากพงหญ้า

ฟิ้ว!

หลิวซานง้างธนูพาดลูกศร ยิงออกไปดอกหนึ่ง เจาะทะลุคอไก่ป่าโดยตรง

ไก่ป่าร่วงตุ้บลงบนพื้น สิ้นใจอย่างเด็ดขาด

หลิวซานเดินเข้าไป เก็บลูกศรขึ้นมาแล้วหิ้วไก่ป่าชั่งน้ำหนัก ดูท่าจะหนักราวสามถึงสี่กิโลกรัม

ในใจลอบยินดี ไก่ป่าตัวนี้เพียงตัวเดียวก็พอให้เขากับฉินเสวี่ยเหมยกินได้ถึงสองวัน

หลิวซานหิ้วไก่ป่าเดินหน้าต่อไปอย่างเชื่องช้า

เดินไปได้ไม่ไกล กระต่ายป่าตัวหนึ่งก็กระโจนออกมาจากพงหญ้า วิ่งหนีไปไกล

ฟิ้ว!

หลิวซานง้างธนูพาดลูกศรทันที ยิงออกไปดอกหนึ่ง กระต่ายป่าก็ถูกยิงล้มลงกับพื้น

.....

เวลานี้ หลิวหู่มาถึงเมืองอวิ๋นชางแล้ว เขาเดินทางไปยังที่ว่าการ

เขารออยู่ใต้ร่มไม้ข้างประตูหลังที่ว่าการราวครึ่งชั่วยาม ชายชราหนวดแพะคนหนึ่งจึงค่อย ๆ เดินออกมาตรงมาหาเขา

หลิวหู่สาวเท้าเข้าไปหา ก่อนคุกเข่าลงกับพื้นตุ้บ ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม “คารวะพ่อบ้านลู่”

“ลุกขึ้นค่อยพูด” พ่อบ้านลู่ยกมือขึ้นลูบหนวดแพะ เอ่ยเสียงเรียบ

หลิวหู่ลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ “พ่อบ้านลู่ ข้าจัดแจงให้คุณหนูฉินอยู่ในหมู่บ้านของเราเรียบร้อยแล้ว

ภายนอกนางดูประหนึ่งแต่งให้ชายโสดชราผมหงอกทั้งศีรษะ แต่แท้จริงแล้วอีกฝ่ายจะดูแลนางประหนึ่งหลานสาวแท้ ๆ”

เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วลดเสียงลง หัวเราะอย่างมีเลศนัย “ชายโสดชราผู้นั้นไร้สมรรถภาพมาตั้งแต่กำเนิด ไม่มีความสามารถในเรื่องนั้นแม้แต่น้อย ทั้งยังขี้ขลาด ซื่อสัตย์ และกลัวเรื่องยุ่งยาก เพราะฉะนั้นความบริสุทธิ์ของคุณหนูฉินย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน

ข้ากล้ารับรองว่า แม้แต่มือนางเขาก็ยังไม่กล้าแตะ”

พ่อบ้านลู่ซักถามรายละเอียดอยู่หลายข้อ ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจและเอ่ยชมว่า “ทำได้ไม่เลว”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกำชับต่อ “นอกจากชายโสดชราที่ชื่อหลิวซานแล้ว พวกคนว่างงาน คนพาล และอันธพาลในหมู่บ้านของเจ้า ก็ต้องจับตาดูให้ดีเช่นกัน

นายอำเภอเฉาชอบแต่หญิงพรหมจรรย์ หากนางถูกคนย่ำยี ชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าคงรักษาไว้ไม่ได้”

“ข้าขอเอาชีวิตเป็นประกันว่าคุณหนูฉินยังบริสุทธิ์” หลิวหู่รับปากโดยไม่ลังเล น้ำเสียงหนักแน่น

พ่อบ้านลู่ครุ่นคิด ก่อนเสริมว่า “นายอำเภอเฉาชอบสตรีที่เป็นฝ่ายเข้าหา เพราะฉะนั้นเจ้าต้องหาทางเกลี้ยกล่อมนางให้ดี

ต้องทำให้นางเต็มใจปรนนิบัตินายอำเภอเฉา”

“ได้ ไม่มีปัญหา” หลิวหู่รับคำทันที

ทว่าในใจกลับเจ็บปวดราวกับถูกเฉือนเนื้อ คำว่า “เกลี้ยกล่อม” หรือ “เต็มใจ” อะไรกัน ที่แท้ก็แค่ต้องมอบผลประโยชน์ให้เพียงพอ

เฮ้อ ครานี้ต้องเสียเงินอีกแล้ว

แต่แรงกดดันทั้งหมดโยนไปให้หลิวซานรับไว้ได้

ถึงอย่างไร บัดนี้นายพรานก็เป็นที่ต้องการยิ่ง

ตราบใดที่หลิวซานยังอยากเป็นนายพรานต่อไป ก็ต้องยอมให้เขาบงการ

เห็นพ่อบ้านลู่หมุนกายจะจากไป หลิวหู่ถูมือ ก่อนสาวเท้าตามไปวิงวอนว่า “พ่อบ้านลู่ บุตรชายข้าหลิวกวงจง คนที่ข้าเคยเล่าให้ท่านฟังคราวก่อน ผู้ต้านทานแคว้นเยว่ที่แนวหน้าอวิ๋นโจว

ท่านช่วยย้ายเขากลับมาได้หรือไม่ ให้กลับมาเป็นมือปราบธรรมดาหรือนายพรานก็ยังดี เฮ้อ

เพราะคิดถึงเขา ท่านย่าของเขาร้องไห้จนดวงตาแทบจะบอดแล้ว”

พ่อบ้านลู่ยกมือลูบหนวดแพะ เอ่ยเสียงเรียบ “เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ สำหรับข้าเพียงเอ่ยปากคำเดียวก็จัดการได้

นายอำเภอเฉาอาจไปหมู่บ้านตระกูลหลิวของพวกเจ้าเมื่อใดก็ได้ ขอเพียงคุณหนูฉินปรนนิบัตินายอำเภอเฉาให้ดี ข้าก็จะช่วยจัดการเรื่องบุตรชายของเจ้า

การแข่งขันล่าสัตว์ในป่าเมฆาครามจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งเดือน ถึงเวลานั้นนายอำเภอเฉาต้องไปแน่ กล่าวคือ เจ้าจะมีเวลาอย่างมากเพียงหนึ่งเดือนในการเลี้ยงคุณหนูฉินให้อ้วนขึ้น ทั้งยังต้องทำให้นางเต็มใจปรนนิบัตินายอำเภอเฉายามค่ำคืน”

......

ในป่าเมฆาคราม ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยาม หลิวซานก็ล่าสังหารไก่ป่าสามตัวกับกระต่ายป่าสองตัวได้สำเร็จ

เห็นว่าฟ้ายังไม่มืด เขาจึงก่อกองไฟขึ้นมา ปิ้งไก่ป่าตัวที่เบาที่สุดจนหนังกรอบเนื้อนุ่ม แล้วกินอย่างตะกละตะกลาม

ไก่ป่าหนักราวสองกิโลกรัมตัวหนึ่ง ถูกเขากินจนหมดเกลี้ยง

หลังกินเนื้อไก่ป่าย่างเสร็จ เขาก็หยิบหม้อยาออกมา เทกากยาที่อยู่ข้างในทิ้ง แล้วเก็บสมุนไพรมาใส่จนเต็ม

ครานี้เองเขาจึงพบว่าหม้อยาใหญ่ขึ้นไม่น้อย

หลิวซานทั้งประหลาดใจทั้งยินดี คาดเดาว่าหม้อยาใหญ่ขึ้นได้เพราะได้รับการบำรุงจากสมุนไพรและน้ำวิญญาณ

ถึงจะใหญ่เท่าหม้อใบใหญ่ใบหนึ่ง ก็ยังบรรจุสิ่งของได้ไม่น้อย

มีของวิเศษเก็บสิ่งของเช่นนี้ การล่าสัตว์หรือออกไปข้างนอกย่อมสะดวกขึ้นมาก

เมื่อดึงสติกลับมา เพียงขยับความคิด หม้อยาก็หดเล็กลงทันทีจนกลายเป็นจุดดำจุดหนึ่ง แล้วกลับไปซ่อนอยู่บริเวณหน้าผากของเขา

หลิวซานใช้กิ่งไม้แข็งขุดหลุมดินขึ้นมา หาเศษหญ้ามาห่อไก่ป่าสองตัวกับกระต่ายป่าสองตัวแล้วโยนลงไป ก่อนกลบฝังไว้

ไก่ป่าสองตัวกับกระต่ายป่าสองตัวหนักรวมกันราวสิบถึงสิบห้ากิโลกรัม พกติดตัวไม่สะดวกนัก ทั้งยังสิ้นเปลืองแรงกาย

เขาตั้งใจจะล่าสัตว์ต่ออีกสักพัก แล้วค่อยขุดขึ้นมานำกลับไปตอนขากลับ

ครานี้โชคไม่ดีนัก เดินไปไกลก็ยังไม่พบเหยื่อ แต่กลับพบโครงกระดูกที่ไม่สมบูรณ์อยู่ในพงหญ้า

หลิวซานรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง นายพรานเป็นอาชีพที่อันตรายจริง ๆ หากต้องฝังกระดูกเก่าไว้ที่นี่ทั้งที่ยังไม่ได้ “แนบชิด” กับภรรยาตัวน้อย ก็นับว่าไม่คุ้มเอาเสียเลย

ขณะที่กำลังจะหันกลับบ้าน จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง

เมื่อหันไปมอง ก็เห็นหมูป่าตัวใหญ่ดุดันจ้องเขาอยู่ ดวงตาขุ่นมัวฉายแววอำมหิต

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

หลิวซานง้างธนูพาดลูกศรอย่างรวดเร็ว ยิงใส่หมูป่าติดต่อกันสามดอก

ลูกศรทั้งสามดอกล้วนปักถูกตัวหมูป่า น่าเสียดายที่ไม่ถูกจุดสำคัญ ประกอบกับหนังของมันหนาเนื้อของมันแข็ง ดูราวกับไม่เป็นอะไร แล้วยังคงพุ่งเข้าใส่หลิวซานอย่างบ้าคลั่ง

ฉึก!

หลิวซานชักกระบี่ยาวออกมาด้วยมืออีกข้าง แทงเข้าใส่หมูป่าดอกหนึ่ง

เดิมทีเขาตั้งใจจะแทงคอหมูป่า ใครจะคิดว่ากลับแทงพลาด กระบี่เสียบเข้าไปในปากหมูป่าแทน

ในใจเขาทอดถอนใจ กินคำเดียวไม่มีทางอ้วนขึ้นได้ ร่างกายนี้ไม่ได้ออกกำลังกายมานานกว่ายี่สิบปี ใช้งานแล้วไม่ถนัดมือเอาเสียเลย ไม่อาจบังคับได้ดั่งใจ

ไม่ต้องพูดถึงความทรงจำของกล้ามเนื้อ แม้แต่กล้ามเนื้อก็ไม่มีเหลือแล้ว

กระบี่ถูกกระดูกกะโหลกของหมูป่าหนีบไว้แน่น แทงต่อไปไม่ได้ อีกทั้งยังดึงออกมาไม่ทัน ขณะที่หมูป่ายังไม่ตายและพุ่งเข้าใส่หลิวซานต่อ

หลิวซานรีบปล่อยมือจากกระบี่ กระโจนขึ้นไปเกาะต้นไม้ข้าง ๆ แล้วโอบลำต้นไต่ขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

หมูป่าคาบกระบี่อยู่ในปาก ยืนคำรามใส่หลิวซานอยู่ใต้ต้นไม้ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นหลิวซานไม่สนใจ ในที่สุดก็ได้แต่หมุนกายจากไป

“ไม่ได้ กระบี่จะปล่อยให้มันเอาไปไม่ได้!”

หลิวซานกระโดดลงจากต้นไม้ กำมีดสั้นแน่น แล้วตามไปไล่หมูป่า

หมูป่าโมโห หันกลับมาพุ่งใส่หลิวซาน

หลิวซานตกใจ รีบกระโดดขึ้นไปหลบบนต้นไม้อีกครั้ง

คนกับหมูไล่ล่ากันไปมา วุ่นวายอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดหมูป่าก็ล้มลงอย่างไม่อาจฝืน

มันบาดเจ็บสาหัสเกินไป เสียเลือดมากเช่นนี้ ไม่ช้าก็ต้องล้มลงอยู่ดี

หลิวซานเป็นฝ่ายชนะในที่สุด ทว่าก็เหนื่อยจนแทบหมดแรง เขาเก็บกระบี่กับลูกศรทั้งหมด แล้วเดินเข้าไปลองยกหมูป่าขึ้น ดูท่าจะหนักราวหนึ่งร้อยถึงหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลกรัม

เขายินดีจนเก็บอาการไม่อยู่ หมูป่าตัวนี้ตัวเดียวก็กินได้นาน

เพียงแต่ด้วยเรี่ยวแรงของเขาในยามนี้ หากต้องแบกหมูป่าหนักหนึ่งร้อยถึงหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลกรัมกลับบ้าน คงเหนื่อยจนหลังแทบหัก

หลิวซานพักจนหายเหนื่อยแล้วลุกขึ้น กำลังจะสะพายหมูป่ากลับหมู่บ้าน เงาร่างสามสายก็พุ่งออกมาจากส่วนลึกของป่าทึบ

ชายที่เป็นหัวหน้ามีอายุราวสามสิบปี บ่ากว้างเอวหนา สูงเกือบหกฉื่อ

เขาคุ้นเคยกับหลิวซานเป็นอย่างดี เป็นนายพรานจากหมู่บ้านตระกูลฉิน มีนามว่าฉินเสี่ยวหลง

เมื่อฉินเสี่ยวหลงเห็นว่าเป็นหลิวซาน สีหน้าก็เต็มไปด้วยความจนใจและเจ็บปวด “ท่านสาม รีบหนีเร็วเข้า มีเสือ!”

ระหว่างพูด เขาก็วิ่งห่างออกไปหลายสิบก้าวแล้ว

อีกสองคนวิ่งผ่านหน้าหลิวซานอย่างทุลักทุเล สีหน้ายินดีปนละอายใจ “ท่านผู้เฒ่า ขอโทษด้วย! พวกเราจะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ท่านให้มากหน่อย”

ในสายตาพวกเขา วันนี้หลิวซานต้องตายแน่นอน

พวกเขาอาจวิ่งหนีเสือไม่พ้น แต่รับรองได้ว่าต้องวิ่งเร็วกว่าหลิวซาน

ตอนเสือกินหลิวซาน พวกเขาก็วิ่งกลับถึงบ้านแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป