ไม่นาน ฉินเสี่ยวหลงทั้งสามก็ถึงกับตะลึง ตาเฒ่าผมขาวโพลนอย่างหลิวซานกลับปราดเปรียวราวนกนางแอ่น วิ่งเร็วกว่าพวกเขาเสียอีก
หลิวซานเร่งฝีเท้าสุดกำลัง ทิ้งฉินเสี่ยวหลงทั้งสามไว้เบื้องหลังไกลลิบ พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เบื้องหลังมีเสียงคำรามของเสือดังมา พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนราวกับบิดามารดาจะสิ้นใจของสหายทั้งสองของฉินเสี่ยวหลง
หลิวซานหยุดฝีเท้า หันกลับไปมอง ก็เห็นเสือใกล้จะตามทันชายหน้ากลมที่รั้งท้ายแล้ว
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
หลิวซานไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตั้งสมาธิเต็มที่ ขึ้นสายธนูพาดลูกศรแล้วยิงออกไปติดกันสองดอก
ลูกศรทั้งสองปักเข้าใส่ดวงตาของเสืออย่างแม่นยำ
ดวงตาทั้งสองข้างของเสือบอดสนิท เลือดไหลทะลักไม่หยุด
มันคลุ้มคลั่งดุจเสียสติ คำรามพลางพุ่งเข้าใส่ชายหน้ากลมตามสัญชาตญาณ
ชายหน้ากลมตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เคราะห์ดีที่ฉินเสี่ยวหลงตอบสนองได้ว่องไว พุ่งเข้าไปกระชากตัวเขาออกมา
จากนั้นกำสามง่ามเหล็กในมือแน่น แทงเข้าที่คอเสืออย่างแรง
คอเสือถูกแทง เลือดพุ่งกระฉูด มันหันหลังคิดหลบหนี หลิวซานก็กระโจนตามไป ขว้างกระบี่ยาวในมือออกไปสุดแรง
ฉึก!
กระบี่ยาวทะลวงลำคอเสือในคราเดียว
“โฮก!” เสือคำรามติดกันหลายครั้ง วิ่งต่อไปได้ไม่ไกลก็ล้มตึงลงกับพื้น
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิวซานกับอีกสามคนก็ถอนหายใจยาว ก่อนนอนแผ่หลาลงกับพื้น
พอได้สติกลับคืนมา ชายหน้ากลมก็ลุกขึ้น คุกเข่าลงตรงหน้าหลิวซานดังตุบ กล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ “บุญคุณช่วยชีวิตของท่านผู้เฒ่า ข้าจะจดจำไปจนวันตาย”
“ได้ยินว่าท่านไม่มีบุตร ข้าฉินอวี่จะรับหน้าที่เลี้ยงดูท่านไปจนวาระสุดท้ายเอง”
หากวันนี้หลิวซานไม่ยื่นมือช่วย เขาคงต้องตายอย่างแน่นอน
หลิวซานรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง จึงพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองอีกฝ่าย เป็นเด็กหนุ่มอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี ท่าทางซื่อ ๆ น่าเอ็นดู
เขาลุกขึ้นประคองฉินอวี่ “พวกเราล้วนเป็นนายพราน ช่วยเหลือกันย่อมเป็นเรื่องสมควร ไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนั้น”
ฉินเสี่ยวหลงกับชายอีกคนก้าวเข้ามา ค้อมกายคารวะด้วยความซาบซึ้งใจ
หลังกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉินเสี่ยวหลงจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ท่านปู่สาม เหตุใดท่านจึงยิ่งมีชีวิตยิ่งดูหนุ่มขึ้น จู่ ๆ ก็เก่งกาจถึงเพียงนี้ขอรับ?”
ฉินอวี่กับชายอีกคนต่างจับจ้องหลิวซานไม่วางตา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตกตะลึง เลื่อมใส และสงสัย
หลิวซานหัวเราะ “เมื่อวานคนในหมู่บ้านมอบเจ้าสาวแสนงามให้ข้าคนหนึ่ง บางทีสตรีอาจปลุกศักยภาพของข้าก็เป็นได้”
ฉินเสี่ยวหลงทั้งสามพลันกระจ่าง ทว่าไม่นานก็อดสงสัยไม่ได้
สตรีเช่นไรจึงมีเสน่ห์ถึงเพียงนี้? ถึงกับทำให้ชายชราที่ใกล้ถูกดินกลบคออยู่รอมร่อฟื้นคืนชีพได้อีกครั้ง?
แต่พวกเขาก็ไม่สะดวกจะซักถามให้มากความ
ทั้งสี่พูดคุยหยอกล้อกันพลางเดินไปยังซากเสือ
หลิวซานชักกระบี่ออกมา เช็ดคราบเลือดกับหญ้ารก ก่อนสะพายไว้บนหลัง
ฉินเสี่ยวหลงก้มลง มือซ้ายจับขาหน้าของเสือ มือขวาจับขาหลัง แล้วยกมันขึ้นอย่างง่ายดาย เขาชั่งน้ำหนักดู ก่อนกล่าวด้วยความยินดีว่า
“น่าจะหนักราว 400 ชั่ง อย่างน้อยขายได้ 100 ตำลึงเงิน รวมกับเงินรางวัลจากทางการแล้ว น่าจะได้ประมาณ 150 ตำลึง”
เขาหันกลับไปมองหลิวซาน รู้ว่าหลิวซานไม่อยากเข้าเมือง แต่ก็ยังเอ่ยถาม “ท่านปู่สาม พรุ่งนี้ท่านไปเมืองกับพวกเราสักครั้งเถิด เงินจากการขายเสือเป็นของท่าน ส่วนเงินรางวัลจากทางการเป็นของพวกเรา ท่านเห็นว่าอย่างไร?”
“ข้าไม่เข้าเมืองหรอก ยังมีธุระต้องทำ” หลิวซานส่ายหน้าแล้วหัวเราะหึ ๆ “อีกอย่าง ข้าอายุมากแล้ว ทั้งเพิ่งแต่งเจ้าสาวคนใหม่มา ข้าจะตัดเอาแก่นเสือไปบำรุงเสียหน่อย”
“เข้าใจแล้ว ฮ่า ๆ” ฉินเสี่ยวหลงหัวเราะเสียงดัง ก่อนตัดแก่นเสือส่งให้หลิวซาน
หลิวซานกำชับฉินเสี่ยวหลงทั้งสาม “เรื่องนี้ออกจะน่าอับอาย พวกเจ้าต้องเก็บเป็นความลับให้ข้า”
“ไม่มีปัญหา” ฉินเสี่ยวหลงทั้งสามรับคำพร้อมกัน
หลิวซานชี้ไปยังจุดที่หมูป่าอยู่ “ข้ายังล่าหมูป่ามาได้อีกตัว รบกวนพวกเจ้าช่วยนำไปขาย แล้วซื้อของบางอย่างกลับมาให้ข้าด้วย”
ไม่มีม้าให้นั่ง หากเดินเท้าเข้าเมืองไปกลับคงเสียเวลาทั้งวัน ทั้งเหนื่อยทั้งยุ่งยาก
แน่นอนว่าเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่งที่เขาไม่อยากเข้าเมืองก็คือ
บัดนี้มีเนื้อพอกินได้หลายวัน หลิวซานจึงอยากฉวยเวลาฝึกฝนเพิ่มพูนกำลังรบ
อย่างไรเสีย ยังมีเจ้าคนแซ่เฉาคอยหมายตาจะนอนกับภรรยาของเขาอยู่
ยิ่งมีกำลังมาก ก็ยิ่งปกป้องตนเองได้
หลิวซานบอกสิ่งของที่ต้องการซื้ออย่างละเอียด ฉินเสี่ยวหลงทั้งสามฟังจบก็รับคำทันที
ยามฟ้าใกล้มืด หลิวซานหิ้วไก่ป่าสองตัวกับกระต่ายป่าสองตัวเดินเข้าใกล้หมู่บ้านตระกูลหลิว
เขามองเห็นจากไกล ๆ ว่านายพรานหลิวเปียวกำลังกระต่ายป่าตัวหนึ่ง อวดต่อหน้าชาวบ้าน
สตรีชาวบ้านหลายคนผลัดกันเดินเข้าไป รับกระต่ายป่าจากมือหลิวเปียวแล้วชั่งน้ำหนัก แต่ละคนล้วนมีสีหน้าอิจฉา
เด็กเล็กหลายคนจ้องกระต่ายป่าตาเป็นมัน น้ำลายสอพลางส่งเสียงร้องอยากกินเนื้อ
หลิวซานครุ่นคิดเล็กน้อย เห็นว่าคนทั้งหลายยังไม่ทันสังเกตเห็นตน จึงถอยกลับไปยังที่ลับตาอย่างรวดเร็ว
เขาตัดหญ้าสดมาเล็กน้อย ห่อไก่ป่าสองตัวกับกระต่ายป่าสองตัวไว้ข้างใน ใช้เถาวัลย์มัดแล้วสะพายขึ้นหลัง ก่อนเดินหน้าต่อ
หลิวเปียวล่ากระต่ายป่าได้ตัวหนึ่งก็ทำให้ผู้คนตาร้อน ของที่เขาล่ามา ย่อมยิ่งทำให้คนอื่นอิจฉาตาร้อน
ยามนี้กำลังของเขายังอ่อนด้อย อีกทั้งยังมีเจ้าคนแซ่เฉอคอยจ้องเขม็ง เก็บตัวให้เงียบไว้ย่อมดีกว่า
คนในหมู่บ้านนั้นซับซ้อนนัก เห็นเจ้ายากจนก็รังเกียจ กลัวเจ้าได้ดี
หากเขากินเนื้อ เจ้าได้ซดน้ำแกง เขาย่อมภาคภูมิใจ แต่หากเจ้ากินเนื้อ เขาได้ซดน้ำแกง เขาก็จะอิจฉาเจ้า ถึงขั้นคิดร้ายใส่เจ้า
หลิวซานยอมถูกดูหมิ่น ถูกเหยียดหยาม และถูกนินทาสักสองสามคำ ดีกว่าทำให้ผู้อื่นอิจฉาตาร้อน จนก่อปัญหาขึ้นจริง ๆ
สตรีหน้ากระกระคนหนึ่งจูงบุตรชายเดินไปหาหลิวเปียว ยิ้มประจบพลางกล่าว “พี่เปียว ท่านเห็นเฮยสือโถวบุตรชายข้าเป็นอย่างไรบ้าง ให้เขาติดตามท่านไปล่าสัตว์ได้หรือไม่?”
หลิวเปียวแย่งเหยื่อของตนคืนจากมือสตรีคนหนึ่ง แล้วเหลือบมองเฮยสือโถว “ล่าสัตว์อันตรายเกินไป เขายังเด็กอยู่”
“ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากหมู่บ้านตระกูลฉินแล้ว หมู่บ้านอื่นทุกแห่งมีตำแหน่งนายพรานเพียงสองคน ต่อให้ข้ายินดีพาเขาไป แล้วเจ้าจะหาตำแหน่งจากที่ใด?”
“ตาแก่ไร้ภรรยาหลิวซานนั่น ป่านนี้คงเดินออกจากบ้านแทบไม่ไหวแล้ว ยังจะไปล่าสัตว์อะไรได้!” สตรีหน้ากระกล่าวอย่างขุ่นแค้น
“ข้าจะไปหาท่านพยัคฆ์เดี๋ยวนี้ ขอให้เขายกตำแหน่งนายพรานให้เฮยสือโถวบุตรชายข้า”
“ท่านพยัคฆ์เข้าเมืองไปตั้งแต่เช้า เกรงว่าต้องรอถึงพรุ่งนี้จึงจะกลับมา” มีคนข้าง ๆ เอ่ยขึ้น
สตรีหน้ากระจำต้องหยุดฝีเท้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าท่านพยัคฆ์คิดอย่างไร ถึงได้ยกหญิงงามปานนั้นให้ตาแก่ไร้ภรรยาอย่างหลิวซานเป็นภรรยา ช่างผิดทำนองคลองธรรม ทำเช่นนี้ไม่ต่างจากทำลายชีวิตหญิงสาวผู้นั้นหรือไร”
นางกวาดตามองคนทั้งหลาย “พวกเราที่อายุมากแล้วล้วนรู้ดี หลิวซานไม่ใช่บุตรแท้ ๆ ของหลิวยี่ แต่เป็นเพียงบุตรบุญธรรม ถึงจะใช้แซ่หลิว ก็ไม่ได้เป็นคนสกุลเดียวกับพวกเรา”
“หากถามข้า ไล่เขาออกจากหมู่บ้านตระกูลหลิวไปเสียจะดีที่สุด...”
“แค่ก ๆ” สตรีข้าง ๆ เห็นหลิวซานเดินเข้ามา จึงกระแอมไอสองครั้ง
สตรีหน้ากระหยุดพูด หันกลับไปมองหลิวซานที่กำลังเดินมา สีหน้าไร้ความหวาดหวั่น ก่อนก้าวเข้าไปกล่าวเสียงเย็น “หลิวซาน ไม่ใช่ว่าข้าจะนินทาเจ้าอยู่ลับหลัง แต่ทุกคำที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง”
“ยามนี้เจ้าแก่จนผมขาวโพลน ยังจะไปล่าสัตว์ได้อีกหรือ? คนเราต้องรู้จักประมาณตน ข้าบอกเจ้าให้ชัด ตำแหน่งนายพรานของเจ้า บ้านข้าจะให้เฮยสือโถวรับช่วงต่อ”
การเป็นนายพรานเสียภาษีน้อยกว่ามาก ทั้งไม่ต้องเข้ากองทัพ
ก่อนหน้านี้ไม่มีใครยินดีเป็นนายพราน เพราะการล่าสัตว์อันตรายเกินไป แต่บัดนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว การเข้ากองทัพไปต้านแคว้นเยว่ที่แนวหน้ากลับอันตรายยิ่งกว่า
ตำแหน่งนายพรานจึงกลายเป็นสิ่งที่ใคร ๆ ต่างปรารถนา
หลิวเปียวก้าวเข้ามาเยาะเย้ย “หลิวซาน คนเราฝืนสังขารไม่ไหวหรอก ด้วยอายุและเรี่ยวแรงของเจ้าในยามนี้ เจ้าไม่เหมาะจะเป็นนายพรานอีกแล้ว”
“อย่ายึดตำแหน่งไว้โดยไม่ทำประโยชน์”
เขาชูกระต่ายป่าในมือขึ้นสูง “ดูสิ ข้าแค่ออกไปเที่ยวเดียว ก็ล่ากระต่ายป่ากลับมาได้ตัวหนึ่ง”
“ดูเหมือนเจ้าขึ้นเขาไปตั้งแต่เช้าแล้วมิใช่หรือ แต่กลับแบกหญ้ากลับมาเต็มหลัง”
“หรือว่าบนเตียงเจ้าไม่มีเสื่อ เลยไปตัดหญ้ามาปูรองนอน ฮ่า ๆๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คนทั้งหลายก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้
หลิวซานกล่าวอย่างเฉยเมย “คุณสมบัตินายพรานของข้าได้มาจากการคัดเลือกหลายขั้นตอน ที่ว่าการอำเภอก็มีบันทึกไว้”
เขาหันไปมองสตรีหน้ากระ “หากบุตรชายเจ้าต้องการตำแหน่งนายพรานของข้า อีกหนึ่งเดือนเข้าร่วมการแข่งขันล่าสัตว์ได้ ถึงเวลานั้นเราค่อยประลองกันว่าใครเหนือกว่า”
“หากเขาชนะข้า ข้าก็ย่อมยกตำแหน่งให้”
กล่าวจบ เขาก็ไม่สนใจผู้คนอีก ก้าวฉับ ๆ จากไป
สตรีหน้ากระได้ยินเช่นนั้นก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “หลิวซาน อย่างไรพวกเราก็เป็นคนบ้านเดียวกัน เจ้ายื้อเวลาไปอีกหนึ่งเดือนจะมีประโยชน์อันใดกับเจ้า?”
“หากเจ้ายังมีมโนธรรมอยู่บ้าง ก็ควรยกตำแหน่งนายพรานให้บุตรชายข้าตั้งแต่บัดนี้”
เห็นหลิวซานไม่พูด นางจึงกล่าวต่อ “หากเจ้ายกตำแหน่งนายพรานให้บุตรชายข้าในยามนี้ เมื่อเขาล่าไก่ป่าหรือกระต่ายป่าได้ ก็จะแบ่งขาสัตว์ให้เจ้าสองข้าง เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
“ยังดีกว่าเจ้าไม่ได้ลิ้มรสเนื้อแม้แต่น้อย”
การคัดเลือกนายพรานอย่างเปิดเผยนั้นต้องประลองหลายด้าน ทั้งกำลัง การยิงธนู ขี่ม้า และวิ่งระยะไกล บุตรชายนางไม่มีโอกาสผ่านเลย
วิธีที่ดีที่สุดของนางคือให้บุตรชายรับตำแหน่งนายพรานของหลิวซานเป็นการส่วนตัว จากนั้นค่อยใช้เส้นสายช่วยจัดการให้
หลิวซานไม่สนใจ เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของสตรีหน้ากระมืดครึ้มถึงขีดสุด นางส่งสายตาให้เฮยสือโถวบุตรชาย เฮยสือโถวจึงตามหลิวซานไป พลางยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกล่าวว่า
“หลิวซาน ไม่สู้เรามาประลองกันเสียตอนนี้เลยดีหรือไม่?”
ขณะพูด เขาก็ยื่นมือกระชากหญ้าบนหลังหลิวซานอย่างแรง จนหญ้ากระจายเกลื่อนพื้น
ไก่ป่าสองตัวกับกระต่ายป่าสองตัวตกกระแทกพื้นอย่างแรง เกิดเสียงทึบดังตุบ ๆ สี่ครั้ง