เยี่ยอู๋ฉิงมองคราบเลือดที่กระเซ็นเปื้อนร่าง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
ฉันไม่ได้ตายไปแล้วหรือ? ทำไมยังขยับตัวได้?
ร่างนี้เป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงไม่ค่อยเชื่อฟัง? แล้วแขนขาผอมแห้งนี่มันอะไรกัน?! เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่เพราะประสบการณ์หลายปีในฐานะนักฆ่ารับจ้างของฉัน ที่ทำให้ใช้วิชาเสน่ห์ได้ทันที ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น!
ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ความเจ็บปวดราวกับถูกควักหัวใจก็แล่นไปทั่วร่างในพริบตา ร่างผอมบางทนต่อไปไม่ไหว เห็นทีจะล้มลง ทว่าเยี่ยอู๋ฉิงกลับฝืนใช้พลังใจพยุงตนเอง ก้าวขาเดินไปข้างหน้า
ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงหาสถานที่ค่อนข้างมิดชิดพบ ก่อนนั่งขัดสมาธิและเริ่มเรียบเรียงสถานการณ์ในตอนนี้
ดูท่าแล้ว นางไม่เพียงยังไม่ตาย แต่ยังมาอยู่ในอีกโลกหนึ่งด้วย อีกทั้งโลกนี้ก็แตกต่างจากชาติก่อนของนางมาก เมื่อพิจารณาจากรูปแบบเสื้อผ้าแล้ว คล้ายเสื้อผ้าของหัวเซี่ยเมื่อหลายพันปีก่อนอยู่ไม่น้อย
ชาติที่แล้ว นางเป็นราชันยมทูตผู้มีรอยยิ้มอันเลื่องชื่อ สังหารผู้คนมานับไม่ถ้วนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือยที่สุด แต่กลับไปรักคนที่ไม่ควรรัก
นางคิดว่าเขาก็รักนางอย่างลึกซึ้งเช่นกัน ทว่าใครจะคิดว่าในตอนที่นางเตรียมทำภารกิจสุดท้ายให้เสร็จ แล้วแต่งงานกับเขา สร้อยคอรูปหัวใจที่หน้าอกกลับระเบิดขึ้น แรงระเบิดทำให้นางแหลกเป็นผุยผง
เดิมทีนางระมัดระวังตัว ไม่พกสิ่งของติดกายโดยง่าย แต่เพราะเป็นของที่เขามอบให้ นางจึงไม่เคยตรวจดูว่าข้างในมีอะไร ทั้งยังสวมมันไว้ทุกวันทุกเวลา
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หัวใจของนางก็พลันเจ็บแปลบ
ขณะเดียวกัน ความทรงจำอันเชี่ยวกรากก็ทะลักเข้ายึดครองสมองของนางด้วยความเร็วสูง นางเจ็บปวดจนแทบหมดสติไป
หลังผ่านความมืดชั่วพริบตา เยี่ยอู๋ฉิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น กระทั่งยังสัมผัสได้ถึงความแค้นอันล้นฟ้าซึ่งเจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ในกาย
โดยเฉพาะความแค้นที่มีต่อเยี่ยอวิ๋นฉาง
ที่แท้เดิมทีเยี่ยอวิ๋นฉางเป็นบุตรอนุ แต่เพราะฮูหยินเอกตายจากการคลอดยากเมื่อสิบกว่าปีก่อนและไม่มีทายาททิ้งไว้ มารดาของนาง ซุนเหยียน จึงได้เลื่อนขึ้นเป็นฮูหยินเอก ส่วนสาเหตุที่ฮูหยินเอกคลอดยากนั้น บ่าวไพร่ในจวนโหวต่างก็มีข้อสงสัยอยู่ไม่น้อย ทว่าไม่มีใครกล้าพูดอะไรมาก
เวลานั้นเยี่ยอวิ๋นฉางเพิ่งอายุสามขวบ ส่วนเจ้าของร่างเดิมยังไม่เกิด ภายหลังเจ้าของร่างเดิมก็ได้ยินเรื่องราวเพียงประปรายจากแม่นมหลายคน แต่ไม่ได้ใส่ใจ มาคิดดูตอนนี้ หากเจ้าของร่างเดิมให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เร็วกว่านี้ แล้วไปสืบดูสักหน่อย บางทีอาจมองเห็นธาตุแท้ของเยี่ยอวิ๋นฉางได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่ต้องลงเอยในสภาพเช่นนี้
บัดนี้นางรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิมแล้ว จึงชี้ฟ้าสาบานว่า
“เยี่ยอู๋ฉิง ในเมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้ฉันอีกครั้ง ให้ฉันยืมร่างของเธอเพื่อมีชีวิตอีกหน ฉันจะช่วยชดเชยสิ่งที่เธอเสียดาย! ฉันจะช่วยแก้แค้นให้เธอ!
ไม่เพียงเท่านั้น ฉันยังจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้!”
เมื่อกล่าวจบ เยี่ยอู๋ฉิงก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าความยึดติดเสี้ยวหนึ่งของเจ้าของร่างเดิมค่อย ๆ เลือนหายไป
นางรวบรวมสมาธิ ตรวจสอบภายในร่างกาย เมื่อเห็นว่าร่างเริ่มเน่าเปื่อย ต่อให้ตอนนี้ไม่มีคันฉ่อง นางก็พอจะเดาได้ว่าบนใบหน้าตนมีสภาพเช่นไร
เมื่อตรวจลึกเข้าไปจนพบหนอนกู่ในร่าง นางก็รู้ว่ามันไม่ใช่พิษธรรมดา คนทั่วไปไม่มีทางหลอมหนอนกู่ที่มีพิษร้ายแรงถึงเพียงนี้ได้
โชคดีที่เรื่องนี้ไม่เกินความสามารถของนางผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์
รอให้ออกไปได้ก่อน แล้วค่อยคิดบัญชีกับเยี่ยอวิ๋นฉางให้ดี!
เมื่อนางเริ่มฟื้นกำลังขึ้นมาบ้าง จึงลุกขึ้นสำรวจบริเวณรอบ ๆ เตรียมหายาถอนพิษในป่าก่อน เดินไปได้ครึ่งชั่วยาม นางกลับพบว่าตนอยู่ห่างจากจุดเริ่มต้นเพียง 100 เมตรเท่านั้น!
พิสดารจริง ๆ! ที่นี่เหมือนเขาวงกตขนาดใหญ่ไม่มีผิด!
แต่แบบนี้สิถึงจะสนุก!
ฉันอยากเห็นนักว่าที่นี่มีภูตผีปีศาจอะไรกันแน่!
แววตาของเยี่ยอู๋ฉิงวาบประกายเจิดจ้า “เคล็ดวิชาภูตพรายขั้นหนึ่ง เปิดประสาทสัมผัสทั้งหก!”
ทุกสิ่งรอบข้างพลันชัดเจนขึ้น แมลงตัวเล็กสีดำกำลังดูดกินหยาดน้ำค้างบนใบหญ้า งูเหลือมที่อยู่ห่างออกไปสี่ห้าลี้กำลังแลบลิ้น เตรียมจับเหยื่อกิน ส่วนไกลออกไปกว่านั้น ยังมีสัตว์ปีศาจหัวสามหัวตัวหนึ่งคลุ้มคลั่ง พุ่งชนสิ่งต่าง ๆ ไปทั่ว!
สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจคือ สัตว์ปีศาจตัวนั้นแดงฉานไปทั้งตัว ประหนึ่งเหล็กที่เผาจนแดง ต้นไม้ที่มันพุ่งชนล้วนล้มลงหมด!
นี่มันสัตว์ปีศาจอะไรกัน?!
แล้วทำไมสัตว์ปีศาจตัวนี้ถึงพุ่งมาหานางด้วยล่ะ?