พระชายาหมอเทวดา ผู้เป็นหนึ่งไร้เทียมทาน

ตอนที่ 2 มือสังหารผู้มีพลังพิเศษ

3 นาที· 729 คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เด็กสาวสวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ บนเนื้อผ้ามีรอยฉีกขาดอยู่ไม่น้อย เผยให้เห็นผิวกายที่ย้อมเป็นสีแดงด้วยโลหิต เพียงมองแวบแรกก็ชวนให้ใจหาย

ทว่าในสายตาของพวกเขา กลับมีรสชาติอีกแบบหนึ่ง...

ถึงขั้นลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าที่นี่คือสถานที่ใด ต่างก้มหน้าก้มตาเตรียมจะเข้ามาถลกเสื้อผ้าของเด็กสาว ควักแก่นโอสถวิญญาณของนางออกมา โดยไม่ทันสังเกตว่าเด็กสาวที่เดิมหมดสติอยู่พลันลืมตาตื่น

「พวกเจ้าเป็นใคร? จะทำอะไร?」ดวงตาคู่งามดุจสายน้ำยามสารทของเด็กสาวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว ร่างกายสั่นเทา นางอดกลั้นความเจ็บปวดแล้วคลานถอยหลัง

เมื่อเห็นดังนั้น หัวหน้ากลุ่มก็จับข้อเท้านางไว้แน่น แล้วลากนางกลับมา 「อย่าขยับ! หากเจ้าเชื่อฟังแต่โดยดี หลังจากพวกเราควักแก่นโอสถวิญญาณของเจ้าแล้ว บางทีอาจให้เจ้าได้เสพสุขสักครา」

「ปล่อยข้า! ปล่อยข้า!」เด็กสาวดิ้นรนถอยหนีสุดกำลัง แขนทั้งสองข้างยันพื้นซึ่งเต็มไปด้วยเศษหิน เพราะออกแรงมากเกินไป บริเวณข้อศอกจึงชุ่มโชกไปด้วยเลือด

ถึงกระนั้น นางก็ยังไม่อาจหนีพ้นเงื้อมมือของคนเหล่านั้นได้เลย!

「โอ๊ย สมกับเป็นคุณหนูแห่งจวนโหวจริง ๆ ดื้อรั้นไม่น้อยเลยนะ!」ชายผู้นั้นเอ่ยพลางลากนางเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย

ในเวลานี้ เด็กสาวคล้ายตระหนักว่าชะตากรรมของตนไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ จู่ ๆ ก็สงบลง สายตาที่มองชายทั้งสามคมกริบดุจดาบกระบี่ 「พวกเจ้า รวมถึงเยี่ยอวิ๋นฉาง รอข้าไว้ให้ดี!」

ขณะเอ่ย เด็กสาวก็พุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นด้วยความเคียดแค้นสุดขีด ใบหน้าบิดเบี้ยวราวกับผีร้าย

ชายผู้นั้นสะดุ้งใจ พลันนึกถึงตำนานของเขาสุสานเทพ จึงไม่สนใจสิ่งใดอีก รีดเร้นพลังทั้งหมดปัดการโจมตีของเด็กสาวออก แล้วซัดฝ่ามือเข้าใส่ไหล่ของนาง

ร่างของเด็กสาวลอยถอยหลังราวกับว่าวที่สายป่านขาด กระแทกเข้ากับป้ายสุสานก้อนหนึ่ง ก่อนกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ โลหิตย้อมป้ายสุสานและผืนดินรกร้างจนแดงฉาน ลมหายใจของนางขาดห้วงลงโดยสิ้นเชิง

「พี่ใหญ่... พี่ใหญ่... พวกเรารีบไปกันเถอะ!」เจ้าคนอ้วนพูดพลางเตรียมจะเดินกลับ

หัวหน้ากลุ่มที่เป็นพี่ใหญ่ก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน แต่ยังฝืนสงบใจไว้ 「ตายแล้วก็จริง ๆ ด้วย เป็นเศษสวะจริง ๆ! รีบไปควักแก่นโอสถวิญญาณของนางมา!」

หัวหน้ากลุ่มส่งสัญญาณให้ลูกน้องหมายเลขสองและสามเข้าไปควักแก่นโอสถวิญญาณ ทว่าทั้งสองดูไม่ค่อยเต็มใจ ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับ สายตาที่มองเยี่ยอู๋ฉิงบนพื้นกลับแฝงแววปรารถนาอยู่หลายส่วน

「ติดตามข้ามาตั้งหลายปี เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้! ถ้าพวกเจ้าไม่ลงมือ เงินที่ขายแก่นโอสถวิญญาณได้ก็เป็นของข้าทั้งหมด!」

ขณะพูด หัวหน้ากลุ่มก็เตรียมฉีกเสื้อผ้าของเยี่ยอู๋ฉิง ทันใดนั้นกลับเห็นนางลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ถอยหลังกรูดไปหลายก้าว!

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ฆ่าคนมาไม่น้อย จึงตั้งสติได้ในพริบตา แล้วรีบถอยหนี

ทว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะมีคนเร็วกว่าเขา

เยี่ยอู๋ฉิงที่ฟื้นขึ้นมายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสุกสว่างดุจดวงดาว มือขวาเรียวขาวคว้าก้อนหินข้างกายขึ้นมา ฟาดใส่ขมับซ้ายของชายผู้นั้นเต็มแรง

แรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาส่งผ่านมาตามแขน เยี่ยอู๋ฉิงเห็นชายคนนั้นล้มลงกับพื้น เลือดไหลนองเป็นแอ่ง

อีกสองคนแม้จะหวาดกลัว แต่มีความสัมพันธ์อันดีกับหัวหน้ากลุ่มมาโดยตลอด เป็นพี่น้องกันอย่างแท้จริง พวกเขาจึงตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว 「เจ้ากล้าฆ่าพี่ใหญ่ของข้า! ข้าจะสู้กับเจ้าให้ถึงที่สุด!」

ทั้งสองบุกเข้ามาพร้อมกัน ดวงตาของเยี่ยอู๋ฉิงพลันเปล่งประกายเจิดจ้า ดุจเมฆาเรืองรอง 「เคล็ดวิชาภูตพรายขั้นที่สอง ภาพลวงตา!」

สิ้นเสียง ดวงตาของชายทั้งสองที่เดิมกำลังบุกเข้าใส่นางก็พลันไร้แววราวกับปลาตาย พวกเขาชักดาบออกจากฝัก แล้วหันไปโจมตีกันเอง!

เพียงไม่กี่ลมหายใจ ทั้งสองก็สิ้นชีพด้วยน้ำมือของอีกฝ่าย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป