พระชายาหมอเทวดา ผู้เป็นหนึ่งไร้เทียมทาน

ตอนที่ 4 บุรุษลึกลับในมิติ

4 นาที· 814 คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

แต่คำนวณดูแล้ว กว่าสัตว์ปีศาจตัวนั้นจะมาถึงที่นี่ ยังต้องใช้เวลาอีกครึ่งเค่อ...

แต่ตอนนี้นางต้องมองค่ายกลแห่งนี้ให้ออกก่อน! มีเพียงเช่นนี้ นางจึงจะออกไปจากที่นี่ได้เร็วขึ้น และหลบการโจมตีของสัตว์ปีศาจ!

เยี่ยอู๋ฉิงไม่คิดให้มากความ รีบรวบรวมสมาธิอีกครั้ง แววตาเปล่งประกายงดงามดุจแสงเหนือ

ไม่นานนัก นางก็สัมผัสได้ว่าในสายลมแผ่วเบาแฝงพลังประหลาดเอาไว้ ทั้งยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ต้นไม้สูงใหญ่เหล่านั้นประสานกับผืนหญ้ากว้างใหญ่ กลับก่อเกิดเป็นค่ายกลขึ้นเอง

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...

หลังค้นพบค่ายกล เยี่ยอู๋ฉิงก็ออกวิ่งทันที สัตว์ปีศาจกำลังจะมาแล้ว นางไม่อยากกลายเป็นอาหารของพวกมันหรอก!

นางเพิ่งก้าวออกไป เสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้นข้างหู

“นี่ แม่หนูน้อย ตอนนี้เจ้ามันไร้ประโยชน์เสียแล้ว ส่วนเจ้าสุนัขทิเบตสามหัวตัวนั้น อย่างน้อยก็เป็นสัตว์ปีศาจขั้นหนึ่งแล้ว เจ้าไม่มีทางชนะหรอก แต่ว่า หากเจ้ายอมฟังข้า ข้าก็ช่วยให้เจ้าหนีจากมันได้!”

เยี่ยอู๋ฉิงเคร่งขรึมขึ้นทันที นางระแวดระวังอย่างยิ่ง ด้วยประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เฉียบคมของนาง กลับไม่อาจจับตำแหน่งของคนผู้นี้ได้!

“เจ้าเป็นใคร อยู่ที่ไหน แล้วเหตุใดข้าต้องฟังเจ้าด้วย!”

“ข้าคือป้ายศิลาที่เจ้าปลุกขึ้นมา” เสียงชราหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็เอ่ยออกมา “ตอนนี้เราสองคนลงเรือลำเดียวกันแล้ว หากเจ้าตาย ข้าก็พลอยลำบากไปด้วย”

ป้ายศิลา?

เยี่ยอู๋ฉิงประหลาดใจ จู่ ๆ ก็มีก้อนหินปรากฏขึ้นในมือที่ว่างเปล่าของนาง

นางเพ่งมองอย่างละเอียด ถึงได้รู้ว่าเป็นก้อนหินที่นางใช้ทุบหัวคนผู้นั้น เดิมทีนางคิดจะใช้มันป้องกันตัว แต่เห็นว่าหินก้อนนี้ทั้งเทอะทะทั้งน่าเกลียด ไม่น่าจะมีประโยชน์อะไร จึงโยนทิ้งไปตามใจ

ยามนี้เมื่อลองมองอีกครั้ง กลับพบว่าบนหินสะอาดเอี่ยม ไม่มีแม้แต่รอยเลือด!

เช่นนี้นางก็รู้ได้ว่าหินก้อนนี้ต้องเป็นของวิเศษอย่างหนึ่ง

นางครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนยกยิ้มมุมปาก “ข้าเป็นคนปลุกเจ้าขึ้นมา แล้วเหตุใดข้าต้องฟังเจ้าด้วย?”

น้ำเสียงของเยี่ยอู๋ฉิงเรียบเฉย ทว่ากลับแฝงอำนาจน่าเกรงขามที่ยากจะขัดขืน แม้แต่ป้ายศิลายังชะงักงันไปชั่วขณะ กว่าจะได้สติก็ผ่านไปครู่หนึ่ง

ในใจป้ายศิลาสบถว่าเยี่ยอู๋ฉิงฉลาดเกินไป แต่ปากกลับเอ่ยว่า “แม่หนูน้อย เจ้าเป็นอะไรไป? ไม่รู้หรือว่าเมื่อเผชิญภัย เราควรร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่แบ่งแยกกัน? เวลานี้ยังจะมาพูดว่าใครต้องฟังใครอีก ช่างทำร้ายน้ำใจกันเสียจริง!”

เยี่ยอู๋ฉิงยกยิ้มมุมปาก ท่าทีเกียจคร้านอยู่บ้าง แต่ก็ยังแฝงอำนาจน่าเกรงขามที่ยากจะขัดขืน “ขออภัย ข้าชื่ออู๋ฉิง ไม่รู้จักคำว่าทำร้ายน้ำใจ หากเจ้ารู้สึกเจ็บช้ำ เช่นนั้นเรามายกเลิกสัญญากันเสียตอนนี้เลย ข้างกายข้า เยี่ยอู๋ฉิง ไม่ต้องการคนที่ต่อรองไม่เลิกราเช่นเจ้า!”

ระหว่างที่พูด นางก็ยื่นแขนออกมา เตรียมหยดเลือดเพื่อถอนสัญญา

ป้ายศิลาแทบโมโหจนแทบตาย มันมีชีวิตมาหมื่นกว่าปี นี่เป็นครั้งแรกที่พบหญิงสาวเจ้าเล่ห์และหยิ่งผยองไม่ยอมใครเช่นนี้! ที่น่าหงุดหงิดก็คือหญิงผู้นี้ดันกลายเป็นผู้ทำสัญญากับมัน และตอนนี้มันยังไม่อาจถอนสัญญากับนางได้อีก!

เทพผู้ยิ่งใหญ่ตนนั้นยังอยู่ในมิติของมัน หากถอนสัญญากับหญิงผู้นี้ เทพตนนั้นต้องฉวยโอกาสลงมือหลอมมันแน่ ถึงตอนนั้นคงตายอนาถยิ่งกว่าเดิม!

มันสะบัดมือใหญ่ครั้งหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างองอาจราววีรบุรุษที่พร้อมพลีชีพ “ข้าผู้อาวุโสทำไปเพื่อช่วยเจ้า ชั่วคราวนี้ยอมฟังเจ้าก็ได้! อีกอย่าง ข้าไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ ในใต้หล้านี้ คนที่เข้าตาข้าผู้อาวุโสได้ก็มีเพียงไม่กี่คน!”

เห็นป้ายศิลาอ่อนข้อในที่สุด เยี่ยอู๋ฉิงก็เลิกคิ้วยิ้ม แล้วเก็บป้ายศิลาเข้าไปในแขนเสื้อ “เช่นนั้นก็อยู่ในนี้ดี ๆ”

นางวิ่งตะบึงต่อไปในป่า ไม่ลืมสัตว์ปีศาจตัวนั้นแม้แต่น้อย

ระหว่างทาง เยี่ยอู๋ฉิงเด็ดสมุนไพรบางส่วนตามใจ นำมาขยี้รวมกันจนเป็นก้อน บีบน้ำออกแล้วทาลงบนปิ่นมุก

สัตว์ปีศาจเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เฉียบคม นางได้ยินเสียงคำรามเป็นระลอกของมันแล้ว แรงสั่นสะเทือนทำให้ใบไม้ร่วงเกลื่อนพื้น

เพียงไม่กี่ลมหายใจ สัตว์ปีศาจก็เร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่ามันกำลังจะไล่ตามเยี่ยอู๋ฉิงทันแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป