ทวีปเสวียนหยวน
แคว้นเยี่ยนเจา ภายในเขาสุสานเทพ
ยามนี้เป็นช่วงกลางฤดูร้อน แสงตะวันเจิดจ้าสาดส่องทั่วฟ้า
ทว่าต้นไม้บนเขาสุสานเทพกลับสูงใหญ่และหนาทึบน่าหวาดหวั่น แทบจะบดบังแสงตะวันทั้งหมด มีเพียงบางคราที่สายลมพัดไหว แสงระยิบระยับจึงลอดผ่านช่องใบไม้ลงมา
เล่ากันว่าที่นี่เป็นที่พำนักของเทพผู้เหนือโลก ผู้ใดตายในสถานที่แห่งนี้ย่อมถือเป็นการลบหลู่เทพเจ้า และจะไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีกชั่วกัปชั่วกัลป์
เยี่ยอวิ๋นฉางรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง จึงไม่คิดจะรั้งอยู่ที่นี่นาน นางย่อตัวลง ใช้มือที่ไว้เล็บเรียวยาวกระชากผมของเด็กสาวที่กึ่งหมดสติอยู่ข้างกาย บังคับให้นางเชิดหน้าขึ้น ก่อนจะบีบคางเด็กสาวแล้วป้อนโอสถเม็ดหนึ่งให้โดยเร็ว
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ รอยยิ้มผ่อนคลายจึงปรากฏขึ้นที่มุมปากของเยี่ยอวิ๋นฉาง นางเอ่ยข้างหูเด็กสาวว่า
“เยี่ยอู๋ฉิง เจ้าใฝ่ฝันอยากบำเพ็ญเพียรจนเก็บไปฝันมิใช่หรือ? ที่จริงเดิมทีมีนักพรตคนหนึ่งบอกว่าจะช่วยให้เจ้าบำเพ็ญเพียรได้ แต่ข้าไล่เขาไปแล้ว
“เช่นนี้ โอกาสเดียวที่จะได้บำเพ็ญเพียรของเจ้าก็หมดสิ้น ได้แต่เป็นขยะไร้ค่าไปตลอดชีวิต ใช้ชีวิตเยี่ยงสุนัขอยู่บนโลกนี้ไปชั่วกาล!
“อีกอย่าง หากไม่ใช่เพราะข้า พ่อแม่ของเจ้าคงมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกสองปี ตอนที่พวกเขาตาย ข้าก็อยู่ข้าง ๆ ด้วย ช่างตายอย่างน่าอนาถเสียจริง ถูกแมลงตัวเล็กนับล้านกัดจนผิวหนังแหว่งวิ่น ดูดเลือดจนแห้งเหือด กัดกินกระทั่งเส้นเอ็นและกระดูก ได้ยินว่าคนที่ตายเช่นนี้ แม้ตายไปแล้วก็ยังไม่อาจสงบสุข
“ที่น่าขันยิ่งกว่าคือ พ่อแม่ของเจ้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าเป็นคนฆ่าพวกเขา ก่อนตายยังฝากให้ข้าดูแลเจ้าอย่างดี ข้าย่อมดูแลเจ้าอย่างดีอยู่แล้ว อย่างไรเสียเจ้าก็มอบหยกน้ำแข็งครามให้ข้า นี่เป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดที่พ่อแม่ของเจ้าทิ้งไว้ให้เจ้าเชียวนะ
“ข้าเองก็อยากรู้ว่าเจ้าไปถึงปรโลกแล้วจะเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างไร
“เจ้าคิดจะบอกว่าให้ข้ายืมเพราะข้าป่วยหรือ? แต่พอเจ้าตาย หยกน้ำแข็งครามก็เป็นของข้ามิใช่หรือ? และก่อนเจ้าตาย ข้ายังเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้เจ้าด้วย วางใจเถิด พวกเขาล้วนเก่งกาจ ตอนควักแก่นวิญญาณของเจ้าออกมา ไม่มีทางทำให้เจ้าตายหรอก”
ได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น เยี่ยอู๋ฉิงก็ฟื้นจากอาการกึ่งหมดสติแล้ว นางรู้สึกราวกับมดนับหมื่นกำลังกัดกินหัวใจ แทบอยากสับคนตรงหน้าให้เป็นหมื่นชิ้น!
นางบำเพ็ญเพียรไม่ได้ ทั้งยังถูกกลั่นแกล้งรังแก จึงมอบทุกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกพี่ลูกน้องผู้นี้ แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องชาย นางยังไม่ยอมมอบให้!
แต่ลูกพี่ลูกน้องผู้นี้กลับฆ่าพ่อแม่ของนาง!
เยี่ยอวิ๋นฉางสังเกตเห็นแววตาของนาง จึงก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ แล้วกระซิบด้วยเสียงที่มีเพียงพวกนางสองคนได้ยินว่า “ฆ่าข้าหรือ? เจ้าอยู่ตายอย่างว่าง่ายบนเขาสุสานเทพเสียเถอะ! อีกอย่าง ในโอสถที่ข้าป้อนให้เมื่อครู่มีหนอนกู่พิษร้ายแรงอยู่ด้วย หลังเจ้าตาย ร่างกายจะเน่าเปื่อยไปทั้งตัว ต่อให้มีคนพบที่นี่ ก็ไม่มีทางรู้ว่าเจ้าคือเยี่ยอู๋ฉิง!”
“เยี่ยอวิ๋นฉาง อย่าให้ข้ารอดไปได้เชียว ไม่เช่นนั้นตราบใดที่ข้ายังมีชีวิต ข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็นแน่!” น้ำตาโลหิตไหลอาบแก้มของเยี่ยอู๋ฉิง หยดลงบนพื้นทีละหยด
“จุ๊ ๆ นี่คุณหนูรองแห่งตระกูลเยี่ยของเราจริงหรือ ช่างไม่ต่างอะไรกับสุนัขที่ถูกขับไล่เลย ข้าทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว” เยี่ยอวิ๋นฉางส่ายหน้า ทว่ามุมปากกลับเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
นางเบี่ยงตัวเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้ชายหลายคนที่อยู่ด้านหลังเข้ามา “ถึงเวลาแล้ว พวกเจ้ารีบผ่าท้องนางดูว่ามีแก่นวิญญาณหรือไม่”
“ขอรับ ขอรับ ขอบคุณคุณหนูใหญ่เยี่ย” ชายหน้าตาน่ารังเกียจสามคนพยักหน้ารัว
เยี่ยอวิ๋นฉางรีบจากไป ในที่สุดก็ออกจากเขาสุสานเทพก่อนยามอู่ซานเค่อ หากไม่ไปเสียแต่ตอนนี้ ว่ากันว่าจะลบหลู่เทพเจ้าที่สถิตอยู่บนเขาสุสานเทพ ชายพวกนั้นหากไม่รีบลงมือ เกรงว่าคงตายอยู่ในนี้เช่นกัน ถึงตอนนั้นก็จะไม่มีใครรู้ว่าเยี่ยอวิ๋นฉางเป็นผู้ก่อเรื่องทั้งหมด แต่พวกเขาก็สมควรแล้ว ใครใช้ให้โง่งมถึงขั้นเชื่อว่าในท้องของเยี่ยอู๋ฉิง ขยะไร้ค่าผู้นั้นมีแก่นวิญญาณเล่า!
นางหันกลับไปมองเขาสุสานเทพด้านหลัง “เยี่ยอู๋ฉิง จงไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีกชั่วกัปชั่วกัลป์!”
บัดนี้ ภายในเขาสุสานเทพจึงเหลือเพียงเยี่ยอู๋ฉิงกับชายสามคนนั้น
“พะ...พี่ใหญ่ ท่านว่าในตัวนางมีแก่นวิญญาณไร้เทียมทานอย่างที่คุณหนูใหญ่เยี่ยบอกจริงหรือ? ที่นี่ชวนขนลุกนัก ข้ายังได้ยินมาว่าคนที่ตายที่นี่ล้วนตายอย่างน่าอนาถ...” ชายอ้วนคนหนึ่งพูดพลางกวาดตามองลานฝังศพอันรกระเกะระกะรอบด้านอย่างหวาดหวั่น ขาทั้งสองสั่นเทา
ชายที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่เงยหน้ามอง เห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว จึงคิดจะรีบจัดการให้เสร็จ
อย่างไรก็ตาม เขาเคยมาที่เขาสุสานเทพหลายครั้ง จึงด่าชายอ้วนว่า “กลัวอะไร! คนที่จะตายคือขยะไร้ค่าจากจวนเยี่ย ไม่ใช่เจ้าเสียหน่อย!”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่หัวหน้ากลุ่มก็เร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาเด็กสาวมากขึ้น แม้เขาตั้งใจจะควักแก่นวิญญาณจากท้องของนาง ทว่าพอเห็นใบหน้างดงามล้ำเลิศของเด็กสาว เขาก็ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าตนกลืนน้ำลายไปหลายครั้งแล้ว
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเด็กสาวที่ฟุบอยู่บนพื้น...