เยี่ยอู๋ฉิงไร้ที่หลบซ่อน นางกำลังกวาดตามองไปรอบด้าน เตรียมใช้ค่ายกลในป่า ทว่าจู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือน สมองพลันมึนงงไปชั่วขณะ เมื่อตั้งสติได้อีกครั้ง นางกลับพบว่าตนเองยืนอยู่บนผืนดินรกร้างสุดลูกหูลูกตา
「ที่นี่คือที่ใด」
เยี่ยอู๋ฉิงกวาดตามองรอบด้าน ร่างมนุษย์พร่าเลือนดุจหมอกค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ใบหน้าของมันเลือนรางจนมองเค้าเดิมไม่ออก
นางพอเดาได้ว่าคนหมอกผู้นี้น่าจะเป็นป้ายศิลา
ป้ายศิลากอดอกอย่างลำพองใจ เอ่ยว่า 「มิติเก็บของของข้าเอง! วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้เห็นความเก่งกาจของข้า! หากพูดถึงมิติแล้ว ที่นี่ของข้าเป็นที่สอง ก็ไม่มีใครกล้าอ้างตนเป็นที่หนึ่ง!」
เยี่ยอู๋ฉิงรู้สึกขบขัน 「นี่ ที่ของท่านแทบไม่ต่างจากทะเลทรายแล้ว ไม่มีอะไรสักอย่าง ยังกล้าพูดว่าเป็นที่หนึ่งอีกหรือ」
「นั่นเป็นเพราะพลังของข้าสูญเสียไป! ก็เหมือนกับตันเถียนของเจ้าถูกผนึกจนบำเพ็ญไม่ได้ในตอนนี้นั่นแหละ!」
「ท่านรู้วิธีทำให้ข้ากลับมาบำเพ็ญได้อีกครั้งหรือ」
「แน่นอน! ขอเพียงเจ้าหาทางเชิญเทพองค์นี้ออกไปได้ ข้าก็จะบอกเจ้า!」
สิ้นเสียงป้ายศิลา ชายคนหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเยี่ยอู๋ฉิง เขาหลับตาสนิท ทว่ากลับยืนอยู่บนพื้นอย่างมั่นคง ชวนให้รู้สึกประหลาดและพิกลยิ่งนัก
นางไม่คิดเลยว่า ในฐานะคนที่เห็นบุรุษรูปงามมาจนทั่วแล้ว พอได้เห็นชายผู้นี้ก็ยังอดตะลึงในความงามไม่ได้
ไม่ต้องพูดถึงใบหน้าที่งามล่มเทพ เพียงไหล่กว้าง กล้ามอกแน่นกระชับ หน้าท้องสมบูรณ์แบบ และเรียวขาที่ยาวแข็งแรง ก็เพียงพอจะทำให้บุรุษรูปงามทุกคนที่นางเคยเห็นกลายเป็นรองไปหมด!
จุ๊ ๆ ช่างตรงสเปกฉันจริง ๆ
แต่ฉันควรปิดบังหน้าตาตัวเองไว้ก่อน จะได้ไม่ทำให้หนุ่มหล่อสะดุ้งตอนฟื้นขึ้นมา
เยี่ยอู๋ฉิงฉีกชายเสื้อออกมาคลุมใบหน้าที่เน่าเปื่อยไปครึ่งหนึ่ง เหลือไว้เพียงดวงตากับหน้าผาก
นางเดินไปข้างชายรูปงาม ยื่นมือจับชีพจรของเขา แล้วก้มหน้าครุ่นคิด
ป้ายศิลาเห็นดังนั้นก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบเตือนนางอย่างระมัดระวังว่า 「นี่ ๆ อย่าไปแตะต้องเขา รีบปล่อยมือเร็วเข้า!」
เยี่ยอู๋ฉิงเหลือบมองป้ายศิลา 「ถ้าข้าไม่จับชีพจร จะรู้ได้อย่างไรว่าเหตุใดเขาถึงหมดสติ ในเมื่อไม่ทำให้เขาฟื้น แล้วจะให้เขาออกไปได้อย่างไร หรือท่านจะให้ข้าอุ้มเขาออกไปทั้งอย่างนี้ ข้าเองก็อุ้มไม่ไหวหรอก」
ป้ายศิลาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่ก็ยังหวังดีเอ่ยเตือนว่า 「เช่นนั้นเจ้าห้ามแตะต้องส่วนอื่นของเขาเด็ดขาด…」
เขายังพูดไม่ทันจบ เยี่ยอู๋ฉิงก็เข้าไปใกล้ เขย่งปลายเท้า ยกมือแหวกเปลือกตาของชายรูปงามเพื่อตรวจดูม่านตา
ป้ายศิลาตกใจจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว 「โอ๊ย คุณหนูคนดี ข้าเรียกเจ้าว่าคุณหนูทวดก็ได้ อย่าแตะต้องเขาอีกเลย!」
เยี่ยอู๋ฉิงกลับพึมพำกับตัวเอง 「แปลกจริง ๆ ทุกอย่างปกติดี แล้วเหตุใดถึงหลับไม่ตื่น หรือว่าแกล้งหลับกันนะ ไม่น่าใช่มั้ง…」
ระหว่างพูด นางก็ก้มลงแนบหูที่อกของชายรูปงาม ฟังเสียงภายในทรวงอก ตรวจร่างกายของเขาไปทั่ว ทว่าสุดท้ายกลับไม่พบเลยว่าเขาป่วยเป็นอะไรกันแน่!
ป้ายศลาหมดแรงจะเกลี้ยกล่อมไปนานแล้ว จึงถอยหนีไปไกล เตรียมพร้อมหลบหนีได้ทุกเมื่อ
เยี่ยอู๋ฉิงมองใบหน้าของชายหนุ่มที่ยังคงเย็นชาไร้ความรู้สึก ก็เริ่มหงุดหงิด ยื่นมือไปตบแก้มเขาเบา ๆ 「นี่ แกล้งหลับสนุกนักหรือ รีบตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ข้ายังมีธุระสำคัญ อย่ามาถ่วงเวลาข้า!」
ทันทีที่พูดจบ หางตาของนางก็เหลือบเห็นว่าบางอย่างบนร่างชายหนุ่มคล้ายจะเปลี่ยนแปลงไป…
หรือว่าเขาจะสัมผัสได้ถึงการแตะต้องของนาง ไม่อย่างนั้นจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ได้อย่างไร!
เยี่ยอู๋ฉิงหน้าดำคร่ำเครียด พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นว่าชายรูปงามสวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิทตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ ดวงตาคู่หนึ่งดำขลับดุจหมึก สุกสกาวดุจดวงดาว กำลังแผ่ไอสังหารเย็นเยียบออกมา