เรื่องราวบานปลายใหญ่โตถึงเพียงนี้ ทั้งยังทำให้ผู้ใหญ่บ้านต้องตื่นตระหนก
ผู้คนในหมู่บ้านแทบทั้งหมดต่างพากันมา
พวกเขาเบียดเสียดกันอยู่ในลานบ้านตระกูลโม่ มองดูความครึกครื้นทั้งด้านในและด้านนอก
เดิมทีจงหลีก็เป็นหญิงงามอยู่แล้ว
ยิ่งมีใบหน้านั้น พอนางปรากฏตัว เหล่าบุรุษในลานบ้านก็พากันจ้องนางตาไม่กะพริบ
แทบอยากจะแปะลูกตาติดไว้บนร่างนางเสียให้ได้
ป้าคนนั้นหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ ตบสามีตัวเองอย่างแรงแล้วตวาดว่า “ไอ้เศษสวะ! มองอะไร!”
ชายขี้ขลาดรีบก้มหน้าลงทันที มือถูไถกันไปมา พลางยิ้มแห้ง ๆ และหดคอพูดว่า “ข้า... ข้าไม่ได้มอง...”
สตรีคนหนึ่งมองจงหลีอย่างไม่พอใจ พูดด้วยความเคียดแค้นว่า “ดูจากการแต่งตัวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดีที่ไหน! แม่หม้ายที่ไหนเขาสวมเสื้อผ้ารัดรูปกัน!”
“หนาวเหน็บถึงเพียงนี้ยังสวมเสื้อชั้นเดียว สวรรค์เหตุใดไม่แช่แข็งนางให้ตายไปเสีย!”
“ใช่! เหตุใดไม่แช่แข็งนางให้ตายไปเสีย!”
“ดูท่าทางยั่วยวนของนางสิ! คงอยากฉีกผ้าที่สวมอยู่ออกให้หมด เผยเนื้อขาว ๆ มาล่อลวงสายตาบุรุษ! ช่างไร้ยางอายเสียจริง!”
จงหลี...
นางอยากอธิบายจริง ๆ
ไม่ใช่ว่านางไม่อยากสวมเสื้อบุนวม
และไม่ใช่ว่านางอยากอวดรูปร่างเล่นบทสาวยั่วสวาท
แต่หลังจากค้นหาทั่วหีบแล้ว นางก็พบว่าตนไม่มีเสื้อผ้าหนา ๆ สักตัวจริง ๆ
อย่าว่าแต่เสื้อบุนวมเลย แม้แต่เสื้อซับในสักตัวยังไม่มี!
เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยด่าทอที่บาดหูเหล่านั้น จงหลีก็แทบใจสลาย
พวกเจ้าคิดว่าฉันไม่หนาวหรือไง?
ฉันหนาวจนแทบตายอยู่แล้วนะ!
จงหลีมองผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ขณะสิ้นหวัง ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่ผู้ใหญ่บ้าน
นางครุ่นคิดอย่างหนัก แล้วนึกถึงฉากจากละครวังหลังไม่กี่เรื่องที่เคยดู
นางยอบกายคำนับผู้ใหญ่บ้านอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
แต่คิดไม่ถึงว่าเพียงทำท่านั้นเสร็จ บรรยากาศในลานก็เงียบสนิทราวกับป่าช้า
แม้แต่ป้าที่เพิ่งส่งเสียงโวยวายอยู่เมื่อครู่ก็ปิดปาก
ทุกคนมองนางอย่างตะลึง ราวกับเพิ่งกินอาจมค้างคืนเข้าไป
ชั่วพริบตานั้นก็ไร้เสียงใด ๆ
จงหลีนึกถึงพฤติกรรมของเจ้าของร่างเดิมขึ้นมาได้ทันที และตระหนักว่าการกระทำของตนคงไม่ต่างจากเห็นผี
มือที่วางอยู่บนท้องน้อยพลันยกขึ้นเท้าเอว เปลี่ยนเป็นท่าทางเอาแต่ใจไร้เหตุผล ก่อนขึ้นเสียงว่า
“ป้า เวลาพูดเวลาทำอะไรควรมีเหตุผลหน่อยสิ ป้าพูดไม่กี่คำก็คิดจะโยนความผิดใส่ข้า หรือว่าเหตุผลทั้งหมดอยู่บ้านป้า ป้าพูดเสียหมดแล้ว ข้าก็สมควรยอมรับชะตากรรมอย่างนั้นหรือ?!”
“ข้าบอกไว้เลย หากวันนี้ป้าไม่ให้คำอธิบายและคืนความบริสุทธิ์ให้ข้า ข้าจะเอาเชือกไปผูกกับขื่อบ้านป้าแล้วแขวนคอตายเสีย!”
“ให้ทุกคนได้เห็นกันถ้วนหน้า! ว่าป้าบีบให้ข้าตายอย่างไร!”
นางพูดรวดเดียวจบ พอเหลือบเห็นสีหน้าของผู้คนที่ดูราวกับว่านางควรทำเช่นนี้อยู่แล้ว ก็แอบถอนหายใจโล่งอกในใจ
ห้ามเผยพิรุธเด็ดขาด
ถ้าคนพวกนี้รู้ว่าคนในร่างนี้เปลี่ยนไปแล้ว
สิ่งที่รอนางอยู่คงไม่ใช่ศาลบรรพชนกับกรงหมูอีกต่อไป
เกรงว่าจะถูกส่งไปเผาทั้งเป็นในฐานะปีศาจ...
โม่ชุนฮวาซึ่งกำลังจมอยู่กับความโกรธที่เสื้อผ้าชุดใหม่ถูกทำลาย ก็พูดขึ้นทันทีว่า “ใช่! ไปแขวนคอตายที่บ้านนางเลย! กลางดึกก็ไปเคาะประตูบ้านนาง ดูสิว่านางยังกล้าใส่ร้ายคนอื่นอีกหรือไม่!”
จงหลี...
ฟังน้ำเสียงเจ้าแล้ว เหมือนอยากให้ฉันรีบไปตายเสียเดี๋ยวนี้เลยนะ...
ป้าคนนั้นถูกจงหลีโต้กลับและข่มขู่จนชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับแดงก่ำ ราวสายรุ้งสีดำในวันฝนตก ดูน่าตื่นตาตื่นใจยิ่ง
นางส่งเสียงแผดร้อง เตรียมจะเปิดปากด่า
ผู้ใหญ่บ้านที่หมดความอดทนมานานใช้กล้องยาสูบในมือเคาะโต๊ะอย่างแรง แล้วตวาดเสียงดัง
“หยุดโวยวายกันเสียที! ใช่ว่าคนเสียงดังจะเป็นฝ่ายถูก! หากอยากรู้ความจริง ก็พูดกันดี ๆ!”
เสียงคำรามที่จวนจะหลุดจากปากป้าคนนั้นถูกกลืนกลับลงคอไป
นางหน้าแดงก่ำ จ้องจงหลีอย่างเคียดแค้น
ราวกับอยากพุ่งเข้าไปกินเนื้อนาง ดื่มเลือดนางเสียเดี๋ยวนั้น
จงหลีเห็นดังนั้นก็จ้องกลับอย่างไม่ยอมแพ้
อะไร จะมาประชันกันว่าใครตาโตกว่าหรือไง?
ใครกลัวใครกัน!
ผู้ใหญ่บ้านทำหน้าบึ้ง สูบยาเส้นเข้าไปคำหนึ่ง ควันที่ลอยคลุ้งทำให้จงหลีอยากไอแต่ไม่กล้า
นางกลั้นจนใบหน้าแดงก่ำ
มองเช่นนี้แล้ว นางยิ่งดูโกรธอย่างจริงใจขึ้นไปอีก
ผู้ใหญ่บ้านคาบกล้องยาสูบไว้ในปาก พูดอู้อี้ว่า “จงหลี เล่ามาสิว่าตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ในหมู่บ้านบนเขา ผู้คนมีจิตใจเรียบง่าย หรือจะพูดให้ตรงก็คือล้าหลังอย่างยิ่ง
แม้พวกเขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับการแบ่งแยกชายหญิงมากนัก แต่เรื่องระหว่างชายหญิงก็ยังไม่อาจปล่อยให้เกิดความเหลวไหลขึ้นได้
หากเรื่องนี้อธิบายไม่กระจ่าง จงหลีคงถึงคราวเคราะห์จริง ๆ
จงหลีก็เข้าใจเรื่องนี้ดี จึงสงบใจได้มาก
นางกล่าวหนักแน่นว่า “ไม่มี”
เมื่อเผชิญกับสายตาเดือดดาลของป้าคนนั้น นางแค่นหัวเราะเย็นชาแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่เคยทำเรื่องเช่นนั้น และไม่เคยไปยั่วยวนสามีบ้านใคร”
“เรื่องนี้มาโยนความผิดให้ข้าได้อย่างไร ข้าขอพูดตามตรง ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน”
ป้าคนนั้นไม่พอใจ ตบต้นขาตัวเองดังฉาดแล้วลุกขึ้น หมายจะเปิดศึกกับจงหลีให้รู้ดำรู้แดง
แต่จงหลีไม่มีทีท่าจะรับคำท้า นางระมัดระวังตัวแล้วหลบไปอยู่หลังผู้ใหญ่บ้าน
ริมฝีปากของนางพรั่งพรูราวประทัดแตก
“ป้าบอกว่าข้าไปยั่วยวนสามีป้า เช่นนั้นก็บอกมาสิว่าเกิดขึ้นเมื่อไร ที่ไหน และมีใครเห็นบ้าง?”
“เขาว่าจับชู้ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา ข้ายังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำว่าสามีป้ามีจมูกกี่อัน ตากี่คู่ อาศัยเพียงคำกล่าวหาลอย ๆ แล้วเข้ามาใส่ร้ายข้า ป้าเก่งกาจขนาดนี้ เหตุใดไม่เหาะขึ้นสวรรค์ไปเสียเลย!”
พูดจบแล้วดูเหมือนยังไม่หายแค้น จงหลีจึงถ่มน้ำลายอย่างแรง
“ถ้าป้าบอกไม่ได้ว่าพยานกับหลักฐานอยู่ที่ไหน มีอะไรบ้าง วันนี้ข้าไม่ยอมเลิกรากับป้าแน่!”
ที่ป้าคนนั้นก่อเรื่องขึ้นมาได้ ก็อาศัยเพียงการโวยวายไม่รู้จบกับความกล้าบ้าบิ่นที่คิดไปเองว่าจะเอาชนะจงหลีได้
แต่หากให้นางยกหลักฐานและพยานขึ้นมาจริง ๆ
นางก็พลันเงียบเสียงไป
นางจะมีสิ่งเหล่านั้นได้อย่างไร?
เห็นนางจนคำพูด จงหลีก็ยิ่งฮึกเหิมขึ้นเรื่อย ๆ
“หึ ๆ เอาออกมาไม่ได้ใช่หรือไม่? ไม่มีอะไรสักอย่าง ยังกล้าใส่ร้ายข้าอีกหรือ? ปากคอเราะรายพูดเก่งถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่ไปเป็นนักเล่านิทานเสียเล่า!”
ป้าคนนั้นหน้าแดงก่ำ แต่ไม่พูดอะไร
ผู้ใหญ่บ้านเห็นดังนั้นก็พอเดาเรื่องราวออก สีหน้าไม่สู้ดีนักขณะหันไปมองชายที่ยืนเงียบอยู่ข้างนาง
“ต้าเสา เจ้าว่ามาสิว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ชายที่ชื่อว่าต้าเสาเองก็ไม่เคยเผชิญเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้มาก่อน
ปกติถูกภรรยาข่มอยู่ที่บ้านจนชิน พอถูกคนมากมายจับจ้อง เสียงที่พูดออกมาจึงเบาจนแทบฟังไม่ชัด
เขากล่าวว่า “ไม่มี... ไม่มีเรื่องเช่นนั้น... ข้า... ข้าแค่บังเอิญเจอนางตอนลงนา นางกำลังจะไปตัดหญ้า แต่ไม่ได้เอาเครื่องมือไป ข้าก็เลยให้ยืมเคียว ใครจะรู้ว่า...”
“ใครจะรู้ว่าพอภรรยาข้าไปเห็นเข้า ก็ยืนกรานว่าข้ากับนางมีอะไรเกี่ยวข้องกัน... ข้า... ข้า...”
ต้าเสาดูเหมือนรู้สึกกระดากอาย เขากัดฟันกระทืบเท้า ก่อนจะพูดต่ออย่างเชื่องช้า
“ข้าอธิบายให้นางฟังที่บ้านหลายครั้งแล้ว แต่นางไม่ยอมเข้าใจ วันนี้เพียงมีปากเสียงกันนิดหน่อย นางก็โวยวายว่าข้าไปมีอะไรกับคนอื่น ข้ารั้งนางไว้ไม่ทัน นางก็วิ่งมาก่อเรื่องแล้ว...”
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ ความจริงก็ปรากฏชัด
ป้าคนนั้นไม่สนใจจงหลีอีกต่อไป
เมื่อถูกสามีตบหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย
นางหน้าแดงสลับม่วง ยื่นแขนออกหมายจะเข้าไปตบตีกับเขา
เดิมทีต้าเสามักหลบเลี่ยงเป็นประจำ
แต่เมื่อภรรยาของเขายิ่งกำเริบเสิบสาน ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตบหน้านางกลับไปหนึ่งฉาด
ป้าคนนั้นยกมือกุมแก้มอย่างไม่อยากเชื่อ
หลังชะงักไปครู่หนึ่ง โทสะก็ปะทุขึ้น นางแกว่งแขนพุ่งเข้าใส่เขา
ต่อหน้าสายตาของผู้คนทั้งหลาย
ทั้งสองก็เปิดฉากตบตีกันอย่างดุเดือด!