จงหลีมองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา
นางแค่นหัวเราะ เตือนแม่สามีกับโม่ชุนฮวาที่กำลังยืนตะลึงจนตาค้าง
“พวกเจ้ายังยืนอึ้งอยู่ทำไม? เสื้อผ้าชุดใหม่ที่ถูกสาดเปื้อนนั่นไม่เอาแล้วหรือ? ยังไม่รีบไปจับนางให้ชดใช้เงินอีก!”
“หากปล่อยให้หนีไป หรือวันนี้เกิดเรื่องจนบาดเจ็บขึ้นมา ใครจะชดใช้ค่าเสื้อผ้า? แล้วเงินเล่า ยังจะเอาหรือไม่?”
พอถูกนางเตือน โม่ชุนฮวาก็ฮึดสู้ขึ้นมาทันที
ถกแขนเสื้อแล้วพุ่งเข้าไป
“เสื้อผ้าชุดใหม่ของข้า! จ่ายเงินมา! ต้องชดใช้!”
ระหว่างชุลมุน โม่ชุนฮวาถูกแขนข้างหนึ่งที่ดิ้นรนหลุดออกมาตีเข้าให้
แม่สามีที่เดิมยังไม่ขยับ พลันร้อนใจขึ้นมาทันที
นางก้าวสั้น ๆ อย่างงุ่มง่าม แต่กลับวิ่งได้รวดเร็ว
นางถ่มน้ำลายลงบนฝ่ามือ ถูมือเข้าด้วยกัน ก่อนจะพุ่งเข้าไปร่วมวงอย่างคล่องแคล่ว
จงหลีเป็นผู้จุดชนวนความวุ่นวาย แต่ซ่อนตัวไม่รับความดีความชอบ
นางเงียบกริบ ถอยไปยืนข้างหัวหน้าหมู่บ้านสองสามก้าว
เฝ้ามองอย่างเย็นชา
ในใจแอบลิงโลด
ตีกันเข้าไป ยิ่งมีคนถูกตีตายอยู่ตรงนั้นสักสองสามคนยิ่งดี
ฝังไว้ตรงนั้นเลย
พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องมาปวดหัวอีกว่านางควรเลี้ยงหมูหรือเลี้ยงไก่...
ความวุ่นวายครั้งนี้กินเวลาไปกว่าครึ่งวัน
กระทั่งพ่อสามีของจงหลีกลับมา เรื่องจึงพอจะยุติลงได้
คู่สามีภรรยาที่จับได้ว่าต่างฝ่ายต่างคบชู้และลงไม้ลงมือกันจนแทบปางตาย ถูกชาวบ้านที่ดูเรื่องสนุกจนหนำใจส่งกลับไป
ลานบ้านตระกูลโม่ที่เดิมแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ให้ยืน ในที่สุดก็กลับมาเงียบสงบ
เห็นท่าไม่ดี จงหลีก็กลัวว่าคนพวกนี้จะหันมาคิดบัญชีย้อนหลังกับนาง
จู่ ๆ นางก็เอนตัวไปด้านข้าง มือยันกำแพงดิน ทำท่าราวกับกำลังจะเป็นลม
นางกุมอกแล้วร้องว่า “โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ข้าเวียนหัวตาลาย ทนไม่ไหวแล้ว ข้าขอกลับห้องไปพักก่อน พวกเจ้าทำกันต่อเถิด”
กล่าวจบ นางยังคงทำท่าอ่อนระโหยราวกิ่งหลิวต้องลม ทว่าฝีเท้ากลับไม่ยอมหยุดชะงักแม้ชั่วขณะ
นางหันหลังเดินจากไป รวดเร็วจนแทบพัดลมขึ้นตามหลัง
คนกลุ่มหนึ่งที่เหลืออยู่ในลานบ้านได้แต่มองการแสดงของนางตาค้าง
แม่สามีเป็นคนแรกที่เดือดดาล
“จงหลี! เจ้ามันตัวซวยที่เอาแต่กินไม่รู้จักถ่าย! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
จงหลีไม่คิดให้มากความ กระแทกบานประตูจนดังสนั่นราวกับประตูเหล็กกล้าบานใหญ่
เสียงปังดังขึ้น ตัดเสียงคำรามของแม่สามี
นางลงกลอนประตูอย่างคล่องแคล่ว พลางพึมพำด้วยสีหน้าเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
“ข้าไม่ออกไปหรอก หากมีปัญญาก็เข้ามาตีข้าสิ”
บานประตูผุ ๆ กั้นเสียงคำรามจากด้านนอกเอาไว้
จงหลีทิ้งตัวลงบนเตียงไม้ด้วยสีหน้าทุกข์ระทม แล้วยกมือปิดหน้าถอนหายใจ
สวรรค์เอ๋ย ภารกิจข้ามเวลามาปราบมอนสเตอร์นี่มันยากเกินไปแล้ว ลบเซฟเริ่มใหม่ได้ไหม...
จงหลีนอนดิ้นไปมาบนเตียงไม้ด้วยความงัวเงียจนถึงกลางดึก กว่าจะฝืนหลับลงได้
ทว่ายังไม่ทันได้นอนหลับสนิท เสียงเอะอะอึกทึกบาดหูก็ทำให้นางสะดุ้งลืมตา
นางหรี่ตาปรือ เพราะยังนอนไม่เต็มอิ่ม ระหว่างคิ้วจึงคล้ายมีไอหม่นดำปกคลุมไม่จางหาย
จงหลีกำลังลังเลว่าจะออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก
หรือจะนอนแกล้งตายต่อไปดี จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงแหลมสูงดังมาจากในลานบ้าน
“ท่านอาสะใภ้สามโม่! ท่านอาสามโม่! อย่ามัวนอนอยู่เลย! คนโง่บ้านท่านกลับมาแล้ว!”
คนโง่บ้านท่านกลับมาแล้ว...
กลับมาแล้ว...
กลับมา...
คนโง่???
จงหลีกะพริบตาอย่างงุนงง
วินาทีถัดมา นางก็เข้าใจว่าคนโง่ที่ว่าอาจเป็นสามีที่หายตัวไปของตน
นางพลันผุดลุกขึ้นจากเตียงราวกับคนป่วยใกล้ตายที่ได้ยินข่าวสะเทือนใจ
พรวดเดียวก็โดดลงจากเตียงไม้ พุ่งไปถึงข้างประตู แล้วแนบหูฟังอย่างตั้งใจ
นางกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
เสียงด้านนอกจึงดังชัดเข้าหูเป็นพิเศษ
แม่สามีพูดอย่างหงุดหงิดว่า “ดูให้ดีแล้วหรือ? หายไปตั้งนานป่านนี้ จะกลับมาได้อย่างไร?”
“กลับมาจริง ๆ! นั่นคนโง่สามบ้านท่านจริง ๆ! ยามนี้รออยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน สามีข้าออกไปตลาดตั้งแต่เช้ามืดแล้วพบเขาเข้า จึงรีบให้เด็กที่บ้านกลับมาส่งข่าว พวกท่านรีบไปสักคนไปรับเขาเถิด!”
จากนั้นเสียงลังเลของพ่อสามีก็ดังขึ้น
“เขากลับมาได้อย่างไร? ดูเป็นอย่างไรบ้าง?”
หญิงที่มาส่งข่าวตะโกนเสียงดังว่า “เขาสบายดี! แขนขาอยู่ครบ! ดูมีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อยด้วย! รีบไปกับข้าเถิด!”
จากนั้นก็มีเสียงขยับข้าวของดังซู่ซ่า ฟังคล้ายกำลังเก็บของ
พร้อมกันนั้นยังมีเสียงลูกชายคนโตของตระกูลโม่ที่เพิ่งกลับบ้านตอนฟ้ามืดดังขึ้นด้วย
“ท่านพ่อ ท่านแม่ น้องสามกลับมาจริงหรือ?”
แม่สามีตอบว่า “อาสะใภ้รองของเจ้าเป็นคนมาส่งข่าวด้วยตัวเอง ยังจะเป็นเรื่องเท็จได้หรือ? เจ้าเองก็อย่ามัวนอนอยู่ ลุกขึ้นเก็บข้าวของ แล้วไปดูกับข้า!”
จงหลีฟังแล้วงุนงงไปหมด
ท่าทีของคนบ้านนี้ฟังดูไม่เหมือนดีใจเลยสักนิด
ลูกชายที่หายตัวไปตั้งนานกลับมาแล้ว พวกเขายังไม่ดีใจอีกหรือ?
เพียงเพราะชายคนนั้นเป็นคนโง่หรือ?
โม่ต้าไม่ค่อยเต็มใจนัก จึงขานรับอืมคำหนึ่ง
เขาหันไปเห็นประตูห้องของจงหลียังคงไร้ความเคลื่อนไหว จึงส่งสายตาให้พี่สะใภ้ใหญ่โม่ที่ยืนงัวเงียอยู่ข้าง ๆ
พี่สะใภ้ใหญ่โม่กล่าวทันทีว่า “ในเมื่อน้องสามกลับมาแล้ว สะใภ้ของน้องสามก็ควรไปดูด้วยมิใช่หรือ?”
แม่สามีได้สติขึ้นมาในยามนี้
นางไม่รีบร้อนไปดูลูกชายคนโง่อีกต่อไป ถกแขนเสื้อแล้วทุบประตูห้องของจงหลีดังปัง ๆ
“จงหลี เจ้าตายไปแล้วหรือ? ข้างนอกเสียงดังขนาดนี้ยังไม่ได้ยินหรือ? ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็รีบลุกขึ้นไปหาสามีของเจ้าเดี๋ยวนี้! ไม่เช่นนั้นพอน้องสามกลับมา จะให้เขาหักขาเจ้าเสีย!”
จงหลี...
คนโง่ตัวน้อยยังจะให้เขามาหักขาข้าอีกหรือ
แน่จริงก็ให้เขามาสิ ให้เขาใช้มือข้างเดียวดูว่าใครจะตีใคร
นางทำหน้าตาย ลุกจากเตียงแล้วสวมเสื้อหนาหนาเพียงสองตัวที่มีอยู่
ขณะที่แม่สามีกำลังทุบประตูอย่างได้อารมณ์ นางก็พลันกระชากประตูเปิด
แม่สามีไม่ทันตั้งตัว จึงพุ่งถลาเข้ามาล้มคว่ำหน้าลงกับพื้น
ดูราวกับตะขาบร่างคน
บิดเบี้ยวและดิ้นรน
จงหลีมือไวตาไว รวบคอเสื้อไว้พลางหลบทาง แล้วก้าวฉับ ๆ ออกนอกประตู
ต่อหน้าสีหน้าตื่นตระหนกของทุกคน นางราวกับเสกกลได้ พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นทั้งตกใจทั้งยินดี แฝงความหวาดหวั่นว่าข่าวนั้นอาจไม่จริงอยู่เล็กน้อย
นางคว้ามืออาสะใภ้รองที่มาส่งข่าวไว้ เสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ “อาสะใภ้รอง! เขาอยู่ที่ไหนหรือ? ท่านรีบพาข้าไปดูที!”
นางพูดพลางดึงอีกฝ่ายออกไป โดยไม่สนใจเสียงร้องครวญครางของแม่สามีที่อยู่ด้านหลัง หรือความวุ่นวายของคนตระกูลโม่
นางขอบตาแดงก่ำ ถามย้ำอย่างกระวนกระวายใจว่า “อาสะใภ้รอง ท่านพูดจริงหรือ? คนผู้นั้นเป็น...คนโง่บ้านข้าจริง ๆ หรือ? ท่านดูไม่ผิดใช่ไหม?”
จงหลีคิดว่า คนบ้านโม่พวกนี้ก็รับมือยากพออยู่แล้ว
หากมีคนโง่ที่ไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรูเพิ่มมาอีกคน
ชีวิตของนางคงอยู่ต่อไปไม่ไหวจริง ๆ...
อาสะใภ้รองเป็นคนกระตือรือร้น
พอได้ยินเช่นนั้น นางก็จูงจงหลีเดินเร็วขึ้นทันที
“โอ๊ย เรื่องเช่นนี้อาสะใภ้รองจะหลอกเจ้าได้อย่างไร? เขาอยู่ตรงนั้นสบายดี เจ้าไปกับข้าก็จะได้เห็นเอง!”
จงหลี...
ไม่ ข้าไม่อยากเห็นเลยสักนิด
ไม่เช่นนั้นท่านปล่อยให้ข้าตายไปเสียยังดีกว่า
ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านตระกูลโม่ ฟ้ายังไม่ทันสาง
แต่มีชาวบ้านที่มาดูเรื่องสนุกยืนอยู่ไม่น้อยแล้ว
คนที่หายตัวไปในป่านานกว่าสองปีกลับมาอย่างกะทันหัน
ไม่ว่าเรื่องนี้จะเกิดที่ใด ก็ล้วนเป็นข่าวใหญ่สะเทือนใจผู้คน
ชาวบ้านจึงไม่หลับไม่นอนกันแล้ว
แม้ลมหนาวในฤดูเหมันต์จะพัดจนเจ็บกระดูก ก็ไม่รู้สึกหนาวเหน็บ
พวกเขาตาเป็นประกาย รีบมาดูเรื่องสนุก
คนมากมายล้อมคนโง่สามแห่งตระกูลโม่ที่เล่าลือกันไว้ตรงกลางเป็นชั้นแล้วชั้นเล่า
ถึงขั้นที่เมื่อจงหลีมาถึง นางทำได้เพียงมองเห็นศีรษะเลือนรางผ่านกลุ่มคน
แม้แต่ใบหน้าก็มองไม่ชัด
ทว่าคำวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนรอบข้างกลับลอยเข้าหูนางทุกถ้อยคำ