ฉันมีดวงหนุนนำสามี

ตอนที่ 3 ข้าคือสตรีนำโชคเกื้อหนุนสามี

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บทที่ 3 ข้าคนเดียวสู้ได้ตั้งแปดคน!

จงหลีมึนงงจนสมองว่างเปล่า ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

สตรีนางนั้นก็พุ่งเข้ามาหานางราวกับใช้ร่างเป็นกระสุนปืนใหญ่ ด้วยท่าทีห้าวหาญประหนึ่งจะเอาตัวไปอุดปากกระบอกปืน

เมื่อมาถึงระยะห่างจากจงหลีราวสามก้าว นางก็เบรกกะทันหัน

จากนั้นไม่รู้เสกถังไม้ใบหนึ่งออกมาจากที่ใด แล้วสาดโครมเข้าใส่จงหลีด้วยความรวดเร็วราวสายฟ้า

กลิ่นเหม็นฉุนปะทะใบหน้า

จงหลีเบิกตากว้าง รีบคว้าโม่ชุนฮวาที่กำลังยืนตะลึงอยู่ข้างกายมาขวางตรงหน้าโดยไม่ทันคิด

น้ำอุจจาระในถังใบนั้นสาดใส่โม่ชุนฮวาเต็ม ๆ

ตั้งแต่ศีรษะจรดใบหน้า

ทั่วร่างเต็มไปด้วยของเหลวสีเหลืองปนสีน้ำตาล

ล้วนเป็นของเสียเหม็นเน่าจากส้วม

เมื่อราดลงบนร่างโม่ชุนฮวา ภาพที่เห็นก็ชวนตื่นตะลึงราวกับแผนที่โลกฉบับใหม่ที่เพิ่งคลี่ออก

แม้จงหลีจะหลบได้ทันท่วงที แต่ก็ยังเลี่ยงไม่พ้นถูกกระเซ็นใส่บ้าง

นางอดกลั้นใจบีบจมูก แล้วถอยหลังไปหลายก้าวเพื่อให้ห่างจากโม่ชุนฮวา แหล่งกำเนิดกลิ่นเหม็นที่เดินได้ผู้นี้

โม่ชุนฮวานึกไม่ถึงว่าจะกลายเป็นเช่นนี้

ป้าผู้ลงมือสาดน้ำก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้

ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของทุกคน โม่ชุนฮวาพลันกรีดร้องขึ้นมา

“อ๊ากกก! จงหลี ข้าจะฆ่าเจ้า!”

ป้าผู้นั้นได้สติฉับพลัน ก่อนพุ่งเข้าหาจงหลีด้วยท่าทางดุดันหมายเอาชีวิต

“นังแพศยา! เจ้าทำสามีตัวเองตายแล้วยังไม่รู้จักสงบเสงี่ยม ทำบุญสร้างกุศลเสียบ้าง กลับกล้าไปยั่วยวนสามีข้าอีก! วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้สาสม!”

จงหลีทั้งตกใจทั้งมึนงง ในใจพลันนึกภาพฝูงสัตว์เทพนับไม่ถ้วนวิ่งเหยียบย่ำใบหน้าอ้วนของป้าผู้นั้น

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?!

ป้าผู้นั้นฮึกเหิมเต็มเปี่ยม โบกแขนอวบใหญ่แล้วพุ่งเข้ามา

จงหลีลื่นเท้าแล้วเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง ฉวยจังหวะคว้าข้อมือของป้าผู้นั้นแล้วบิดย้อนกลับ

นางยันเข่าของอีกฝ่ายไว้ ขยับมือเพียงนิดเดียว

ก็เหวี่ยงอีกฝ่ายข้ามไหล่ลงพื้นอย่างงดงาม

เสียงดังปัง ร่างป้าหนักสองร้อยชั่งก็ถูกเหวี่ยงลงกับพื้น

จงหลียืนมั่น ค้อมมองสายตาตื่นตะลึงของป้าผู้นั้นอย่างหยิ่งผยอง

ในใจหัวเราะเย็นชา

ล้อกันเล่นหรือไง คนแบบนี้ที่รู้จักแค่กระชากผมกับเหยียบเท้า ฉันคนเดียวก็สู้ได้ตั้งแปดคน!

ป้าผู้นอนอยู่บนพื้นถึงกับมึนงงอีกครั้ง ไม่อยากเชื่อว่าตนจะพ่ายแพ้ให้หญิงม่ายสาวคนหนึ่ง

เมื่อได้สติ ความโกรธก็ยิ่งพุ่งสูง นางลุกขึ้นหมายจะสู้ต่อ

จงหลีเห็นแล้วรู้สึกปวดหัวแทบระเบิด

นางรีบหลบไปด้านหนึ่ง คว้าไม้กวาดตรงมุมกำแพงขึ้นมา แล้วชี้ไปยังใบหน้าเดือดดาลของป้าผู้นั้นพร้อมตะโกนลั่น

“หยุดอยู่ตรงนั้น!”

ถ้ายังเข้ามาอีก นางจะโกรธจริง ๆ แล้ว!

ป้าผู้นั้นโกรธจนแทบควันออกหู “นังแพศยา! เจ้ายังกล้าลงมือกับข้าอีกหรือ!”

“หญิงไม่สำรวมเช่นเจ้า สมควรถูกส่งไปขังในศาลบรรพชนแล้วจับถ่วงกรงหมู!”

จงหลีไม่สนใจเสียงด่าทอ กัดฟันกล่าวว่า “หากเจ้ายังเข้ามาอีก ข้าจะลงมือแล้วนะ!”

ป้าผู้นั้นไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เชิดร่างอวบอ้วนเดินเข้ามา

“ลงมือสิ! หากแน่จริงก็ลองตีข้าดู ให้ทุกคนได้เห็นว่าหญิงแพศยาอย่างเจ้าทำเช่นไร...”

จงหลีทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงกัดฟันฟาดไม้กวาดใส่น่องของป้าผู้นั้นเต็มแรง

ระหว่างที่อีกฝ่ายร้องด้วยความเจ็บปวด นางก็หมุนตัวหลบฝ่ามือใหญ่ที่ฟาดหวือเข้ามา

จากนั้นเตะเข้าที่ข้อพับเข่าอย่างแรง จนอีกฝ่ายคุกเข่าลงกับพื้น

แล้วรีบคว้าแถบผ้าที่ตนใช้ผูกคอตายเมื่อวาน ซึ่งถูกโยนทิ้งไว้ในลานบ้านขึ้นมา

ด้วยฝีมือและความเร็วที่ทำให้ตาลาย นางมัดมือของป้าผู้นั้นไพล่หลังอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังดิ้นยุกยิกเหมือนหนอน นางจึงขึ้นคร่อมเอวอีกฝ่ายเสียเลย

กดอีกฝ่ายไว้จนทำได้เพียงคว่ำหน้าดิ้น ไม่อาจขยับไปไหน จึงค่อยแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทว่าลมหายใจที่เพิ่งผ่อนออกไปกลับสะดุดค้างอยู่ในอก

เพราะโม่ชุนฮวาซึ่งคิดว่าตนถูกจงหลีทำให้พลอยเดือดร้อนอย่างไร้ความผิด ได้คว้าไม้กระบองขึ้นมาอย่างโกรธแค้น แล้วฟาดใส่ท้ายทอยของจงหลีเต็มแรง

“อ๊ากกก! ข้าจะฆ่านังหญิงแพศยานี่!”

โม่ชุนฮวายกไม้ขึ้นแล้วฟาดลง

ท่าทางหมายสังหารรุนแรงยิ่งนัก

จงหลีเหลือกตาขึ้น ก่อนจะหมดสติไปอีกครั้ง

ก่อนหมดสติ ในหัวของจงหลีมีเพียงความคิดเดียว

ชีวิตแบบนี้ ฉันอยู่ต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ภายในสองวัน นางหมดสติติดกันหลายครั้ง

เมื่อฟื้นคืนสติ จงหลีก็อดรู้สึกจนปัญญากับร่างกายเปราะบางราวหลินไต้อวี้ที่จู่ ๆ ก็ได้มาไม่ได้

สิ่งที่ทำให้นางปวดหัวไม่แพ้กันก็คือสภาพการณ์ในยามนี้

หลังฟื้นขึ้นมา นางก็พบว่าตนถูกขังอยู่ในห้องมืดเล็ก ๆ

ภายในห้องมีเพียงนางคนเดียว

แต่ข้างนอกกลับครึกครื้นไปด้วยเสียงผู้คน

นางแนบตัวอยู่ข้างรอยแยกประตู คอยฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก

ป้าผู้ซึ่งไม่นานก่อนยังทำท่าดุดันจะต่อสู้กับนาง บัดนี้กลับร้องไห้ราวกับหลินไต้อวี้เข้าสิง จนเนื้อทั้งร่างสั่นระริก

นางร่ำไห้พลางตบต้นขา เช็ดน้ำตาไปด้วย

ร้องคร่ำครวญราวกับฟ้าถล่มดินทลาย แทบอยากจะเป็นลมล้มพับไปเสียตรงนั้น

“พี่สะใภ้บ้านตระกูลโม่เอ๋ย มิใช่ว่าข้าผู้เป็นพี่สะใภ้อยากกลั่นแกล้งใครหรอกนะ แต่จงหลีบ้านเจ้าทำเกินไปจริง ๆ!”

“ข้ารู้ว่านางยังสาวก็ทำสามีตาย ชีวิตย่อมลำบาก แต่ถึงจะลำบากเพียงใด ก็ไม่ควรมาทำร้ายสามีข้า!”

“ท่านก็รู้จักสามีข้าดี คนทั้งหมู่บ้านตระกูลโม่ต่างรู้ว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์และสุจริต แต่จงหลีบ้านท่านไม่ใช่เช่นนั้น!”

“นางไม่ยอมอยู่บ้านไว้ทุกข์ให้สามี กลับออกมาจงใจเข้าใกล้บุรุษ!”

ป้าผู้นั้นกล่าวราวกับเรื่องที่พูดเป็นความจริง เคี้ยวฟันกรอดจนใบหน้าเหยเก

“ข้าเห็นมาแล้วหลายครั้ง! ขอเพียงเป็นบุรุษ ไม่ว่าจะมีครอบครัวหรือไม่ นางก็จะเข้าไปเกาะแกะตาเป็นมัน แทบอยากจะคว้าบุรุษแล้ววิ่งเข้าไปในกองฟางเพื่อร่วมหลับนอนด้วย!”

“ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าพวกเราล้วนเป็นคนบ้านเดียวกัน จึงไม่อยากพูดมาก แต่คราวนี้นางทำเกินไปจริง ๆ!”

จงหลีผู้เป็นเจ้าตัวฟังนางร้องโวยวายเสียยกใหญ่แล้วกลับงุนงงไปหมด

พูดตามตรง นางจำเรื่องนี้ไม่ได้เลย

นางไม่รู้จักป้าผู้นี้ และยังจำไม่ได้ด้วยว่ามีบุรุษอะไรเกี่ยวข้อง

ดังนั้นแม้จะเพิ่งต่อสู้กันมา แล้วยังหมดสติไปอีกครั้ง

ถึงตอนนี้สมองของนางก็ยังมึนงงอยู่

ไม่เข้าใจว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นมาอย่างไรกันแน่

แม่สามีของจงหลีก็เป็นสตรีปากกล้าใจกล้าผู้หนึ่ง

พอได้ยินป้าผู้นั้นพูดเช่นนี้ นางก็เท้าเอวตะโกนสวนทันที

“กล่าวหาลอย ๆ ทั้งที่ไม่มีหลักฐาน! เจ้าบอกว่าจงหลียั่วยวนสามีเจ้า นอกจากเจ้าแล้วมีใครเห็นอีกหรือ?!”

“เจ้ายังบุกไปตีลูกสาวข้าที่บ้าน เรื่องนี้จะคิดบัญชีกันอย่างไร?!”

ป้าผู้นั้นได้ยินแล้วก็โกรธจนเลิกร้องไห้ ลุกขึ้นชี้หน้าแม่สามีของจงหลีแล้วกล่าวว่า “ฟังจากคำพูดของเจ้า ดูท่าบ้านเจ้าคงไม่ยอมรับสินะ! จงหลียั่วยวนสามีข้า!”

แม่สามีของจงหลีกล่าวว่า “แล้วเรื่องที่เจ้าตีลูกสาวข้าจะว่าอย่างไร?! เสื้อผ้าชุดนั้นทำจากผ้าใหม่อย่างดี แต่กลับถูกเจ้าสาดน้ำอุจจาระใส่ถังหนึ่งจนเสียหาย เจ้าต้องชดใช้เงิน!”

โม่ชุนฮวาซึ่งรู้สึกอับอายขายหน้าก็ช่วยสนับสนุนจากด้านข้างอย่างไม่ยอมแพ้

“ใช่! เจ้าต้องชดใช้เงิน!”

ป้าผู้นั้นโกรธจนแทบคลั่ง “จงหลียั่วยวนสามีข้า ข้าตีนางก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว!”

แม่สามีของจงหลีไม่ยอมแพ้ “เจ้าตีจงหลีแล้วเกี่ยวอะไรกับลูกสาวข้า! ชดใช้เงินมาก่อน!”

โม่ชุนฮวาพยักหน้ารัว ๆ รับคำ “ใช่แล้ว! ถูกต้อง! ชดใช้เงิน!”

จงหลีซึ่งแอบฟังอยู่ “...”

นางฟังออกแล้วว่าแม่สามีที่ได้มาอย่างไม่คาดฝันผู้นั้นไม่ได้ใส่ใจความเป็นความตายของนางเลยสักนิด

สิ่งที่นางใส่ใจมีเพียงเสื้อผ้าของโม่ชุนฮวา...

ก็จริง นางซึ่งเป็นสะใภ้คนนี้ เดิมทีก็เป็นสะใภ้ของคนสติไม่ดี จะมีก็เหมือนไม่มี

ต่อมายังทำสามีตาย ทั้งตะกละเกียจคร้านและเอาแต่คิดสั้น

เกรงว่าแม่สามีคงอยากให้นางตายไปเสียตั้งนานแล้ว...

ถ้ายังเถียงกันคนละเรื่องเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางพูดกันรู้เรื่อง

ผู้ใหญ่บ้านที่ชาวบ้านไปตามมา ใบหน้าเขียวคล้ำ ไออยู่สองสามครั้งจนแม่สามีกับป้าผู้นั้นเงียบเสียงลง

จากนั้นจึงกล่าวว่า “เรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่? พาจงหลีมาที่นี่ แล้วถามให้ชัดเจนก่อนค่อยว่ากัน”

ผู้ใหญ่บ้านคือผู้มีอำนาจสูงสุดในหมู่บ้านตระกูลโม่

เมื่อเขาเอ่ยปาก ก็ไม่มีใครกล้ากำเริบเสิบสาน

โม่ชุนฮวาฮึดฮัดเดินไปเปิดประตูห้องมืดเล็ก ๆ พอดีกับจงหลีที่กำลังแนบอยู่ตรงธรณีประตู ทั้งสองสบตากันเข้าพอดี

โม่ชุนฮวาถลึงตามองนางอย่างรังเกียจ แล้วหันหลังเดินจากไป

จงหลีลูบจมูก ก่อนเดินตามไปเงียบ ๆ

นางเองก็คิดว่าเรื่องนี้ต้องพูดกันให้รู้เรื่อง

ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว นางก็ยังไม่อยากตายกลับไปเร็วขนาดนี้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป