จงหลีฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในยามดึกสงัด
คราวนี้นางสงบลงมากแล้ว
เพราะเมื่อตื่นขึ้นมา นางก็พบว่าในหัวมีความทรงจำบางส่วนที่ไม่ใช่ของตนเพิ่มเข้ามา
แม้จะขาด ๆ หาย ๆ
แต่นางก็พอเข้าใจสถานการณ์และฐานะของตนในยามนี้ได้คร่าว ๆ
นางทบทวนข้อมูลที่ได้รับมาอย่างละเอียด
แล้วก็ถอนหายใจอยู่ในใจเงียบ ๆ
นางคิดว่าเทพผู้พาข้ามภพช่างใจร้ายกับผู้เสียสละอย่างนางเหลือเกิน
คนอื่นเขาได้เป็นพระชายา องค์หญิง หรือคุณหนูใหญ่กันทั้งนั้น
แต่พอมาถึงคราวนาง กลับกลายเป็นสะใภ้ตัวน้อยในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของราชวงศ์ที่ไม่มีใครรู้จัก……
ชีวิตบัดซบอะไรขนาดนี้
จงหลี อายุสิบหกปี
อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลโม่
ตอนอายุสิบเอ็ดปี บิดามารดาแท้ ๆ ของนางขายนางให้เป็นสะใภ้ตระกูลโม่ด้วยข้าวฟ่างครึ่งถุง ซึ่งนับเป็นราคาสูงลิ่ว
ลูกชายคนที่สามของตระกูลโม่อายุมากกว่านางหกปี
ได้ยินว่าเมื่อตอนเด็ก เขาขึ้นเขาไปเก็บเห็ดแล้วพลัดตกจนศีรษะกระแทก สติปัญญาจึงต่ำกว่าคนทั่วไป
ด้วยเหตุนี้เอง
คนตระกูลโม่จึงจำต้องควักเงินซื้อจงหลีมาเป็นสะใภ้ให้เขา ในยามที่เขาอายุมากแล้วแต่ยังหาภรรยาไม่ได้
จงหลีอายุสิบเอ็ดปี ก็ถูกจับคู่กับคนโง่วัยสิบเจ็ดปีเช่นนี้ กลายเป็นคู่ผัวเมียประหลาด ๆ คู่หนึ่ง
ตอนจงหลีเข้าตระกูลโม่ นางยังเด็กนัก
เบื้องบนมีแม่สามีคอยกดข่ม เบื้องข้างมีพี่สะใภ้สองคนคอยขวางทาง
ทุกวันนางต้องหันหน้าเข้าหาเตา หันหลังให้กองฟาง ทำงานหนักราวกับวัวควาย
ยามกินข้าวก็ทำได้เพียงยืนหลบอยู่ตามมุมอับ
ดื่มโจ๊กใสจนมองเห็นก้นชาม
สองปีแรกหลังแต่งเข้าตระกูลโม่ จงหลีถูกข่มจนกลายเป็นคนอ่อนแอขี้ขลาด
แค่คนอื่นขึ้นเสียงดังขึ้นมาสักหน่อย นางก็สั่นงันงก
เพียงยกมือขึ้น นางก็ร้องลั่นแล้วเริ่มร่ำไห้
จนกระทั่งสามีคนโง่ของนางหายตัวไป
ใช่แล้ว หายตัวไป
เมื่อสามปีก่อน
สามีที่เอาแต่ยิ้มโง่ ๆ ให้นางทุกวัน ถูกคนหลอกให้เข้าไปในป่า
แล้วก็ไม่กลับออกมาอีกเลย
บางคนบอกว่าเขาถูกเสือคาบไป
บางคนก็ว่าเจอหมีตาบอด จนตายไม่เหลือแม้แต่ศพ
ยังมีคนบอกว่าเขาพลัดตกหน้าผาจนตาย
สรุปแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่มีทางรอดชีวิตได้เลย
เช่นนี้เอง จงหลีที่เพิ่งเตรียมตัวจะเข้าหอกับสามีคนโง่
ก็กลายเป็นหญิงม่ายที่ยังไม่เคยผ่านการร่วมประเวณีอย่างไร้สาเหตุ
หลังจากเป็นม่าย จงหลีก็ยิ่งหมดอาลัยตายอยาก
ไม่เพียงทำหน้าราวกับคนตายทั้งวัน ยังร้องไห้คร่ำครวญอยู่เสมอ
นางไม่กินข้าวก็แล้วไป
แต่จะนอนทั้งวันโดยไม่ทำงานได้อย่างไร?
แม่สามีกับพี่สะใภ้จึงเริ่มด่าทอนางอย่างไม่ไว้หน้า
หาเรื่องนางสารพัดรูปแบบไม่เว้นแต่ละวัน
ภายใต้การป่าวประกาศของพวกนาง
จงหลีที่เพิ่งเสียสามีได้ไม่นานก็ถูกยัดเยียดข้อหาว่าเป็นหญิงกาลกิณีที่ทำให้สามีตายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
กลายเป็นคนอัปมงคลของหมู่บ้าน
หากไม่ระเบิดออกมาท่ามกลางความเงียบ ก็ย่อมกลายเป็นคนวิปริตเพราะความเงียบ
จงหลีระเบิดออกมาแล้ว
แถมยังวิปริตอยู่บ้าง
นางสลัดความอ่อนแอในอดีตทิ้งไปจนหมด และรับนิสัยปากร้ายไร้เหตุผลจากแม่สามีที่เห็นอยู่ทุกวันมาเต็ม ๆ
ใครมาหาเรื่อง นางก็สวนกลับทุกคน
ถ้ามาสองคน นางก็ฟาดไม้กวาดใหญ่ทีเดียวจนจัดการได้ทั้งคู่
หากสู้ไม่ไหวจริง ๆ นางก็ล้มตัวลงกับพื้น
เริ่มร้องห่มร้องไห้ดิ้นพราด ๆ แกล้งทำเป็นจะฆ่าตัวตาย คว้าผ้าขาด ๆ แล้วจะไปผูกคอกับขื่อ
นางได้ผลประโยชน์จากวิธีนี้มาหลายครั้ง พอเจอเรื่องอะไรก็ยิ่งอารมณ์ร้อนขึ้น เอะอะก็อาละวาดขู่ฆ่าตัวตาย
ไม่ว่าเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ต้องก่อความวุ่นวายสักรอบ
แทบอยากเรียกคนทั้งหมู่บ้านตระกูลโม่มาดูการแสดงของตน
เมื่อวานก็เป็นเช่นนี้
นางเห็นแม่สามีไปตลาด ซื้อดอกไม้ติดผมให้ลูกสาวคนเล็ก
พอพบว่าตนไม่มีบ้าง นางก็เริ่มร้องไห้ฟูมฟายโวยวาย
ตะโกนบอกให้แม่สามีให้เงินเหรียญแก่นางบ้าง นางก็อยากไปซื้อเช่นกัน
หญิงม่ายคนหนึ่งจะซื้อดอกไม้ติดผมไปทำไม?
แต่งตัวเสียสวยงามแล้วจะให้ใครดู?
ตัวจงหลีเองอาจไม่ได้คิดอะไรเกินเลย แต่ในสายตาแม่สามีกับพี่สะใภ้หลายคนกลับไม่เหมือนกัน
หรือว่านางคิดจะออกเรือนใหม่?
สะใภ้ที่พวกนางใช้ข้าวฟ่างครึ่งถุงซื้อกลับมา เป็นแรงงานฟรีที่คิดจะใช้งานไปชั่วชีวิต กลับบังอาจมีความคิดอื่นขึ้นมา
แม่สามีย่อมไม่ยินยอมเป็นแน่
ดังนั้นพอจงหลีเอ่ยปาก แม่สามีก็อดทนไม่ไหว เปิดฉากทะเลาะกับนางทันที
สุดท้ายจงหลีก็เริ่มขู่จะตาย จะไปผูกคออีกครั้ง
จงหลีคงไม่ได้คิดจะตายจริง ๆ
นางทำทีเป็นยกเก้าอี้มาวาง เอาผ้าผูกกับขื่อ แล้วสอดคอเข้าไปในบ่วง
แต่ใครจะคิดว่าเก้าอี้ตัวนั้นจะไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
นางเผลอเตะเข้าไปทีเดียว มันก็พลิกคว่ำดังโครม
จงหลีคนเดิมจึงห้อยอยู่บนขื่อเช่นนั้น แกว่งไปมาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะสิ้นใจ
ตอนที่น้องสามีเข้ามาพบว่านางห้อยอยู่บนขื่อ นางก็รีบร้อนเรียกคนมาช่วยปลดลงมา ทว่าร่างกายข้างในกลับเปลี่ยนเป็นคนอื่นไปแล้ว
จงหลี ตำรวจหญิงจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด กลายเป็นหญิงม่ายที่สามีตายไปแล้วเช่นนี้เอง
เมื่อนางเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดจนเข้าใจ ก็ยกมือปิดหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ถอนหายใจไร้สุ้มเสียง
จะทำอย่างไรดี?
กลับไปหรือ?
เป็นไปไม่ได้แล้ว
ต่อให้ตายอีกครั้ง ก็คงกลับไปไม่ได้อยู่ดี
จะยอมรับชะตากรรมที่นี่หรือ?
จงหลีไม่ใช่คนยอมจำนนต่อชะตา
แต่แล้วนางจะทำอะไรได้บ้าง?
จงหลีปิดหน้าถอนหายใจอย่างทุกข์ระทม
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
จงหลีลืมตากลมโตอย่างเหม่อลอย สมองขาวโพลน ฝืนผ่านค่ำคืนอันยาวนานไปอย่างยากลำบาก
เพิ่งได้ยินเสียงไก่ขัน ประตูก็ถูกคนทุบปัง ๆ จนสะเทือนไปทั้งบ้าน
“จงหลี! ลุกขึ้นมาทำกับข้าวให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
คนที่หน้าประตูตะโกนจบก็เดินจากไป
ระหว่างเดินยังด่าพึมพำไม่หยุด
“ไม่ดูเสียบ้างว่าตัวเองมีฐานะเช่นไร ยังกล้าเอาตัวมาเทียบกับข้า! เป็นแค่หญิงม่าย ไม่รู้จักสงบเสงี่ยม ยังคิดแต่งองค์ทรงเครื่องเสียสวย ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไร!”
จงหลีทนไม่ไหวอีกต่อไป ลุกจากเตียงแล้วผลักประตูเปิดผาง
จากนั้นก็เห็นน้องสามีกำลังกอดกระด้งให้อาหารไก่อยู่ในลาน
นางคือบุตรสาวคนที่สี่ของตระกูลโม่ ชื่อโม่ชุนฮวา
ปีนี้โม่ชุนฮวาอายุสิบห้า ใกล้ถึงวัยออกเรือนแล้ว
ยามนี้แม่สามีกักตัวนางไว้ในบ้าน ให้เรียนงานเย็บปักถักร้อยและตัดเย็บเสื้อผ้า
หวังจะบำรุงผิวพรรณของนางให้ดี เพื่อให้ออกเรือนได้สะดวก
แต่โม่ชุนฮวาทะเยอทะยาน ทั้งยังถือว่าตนงดงาม
นางดูแคลนครอบครัวชาวนาทั่วไป อยากแต่งเข้าบ้านเจ้าที่ดินไปเป็นอนุภรรยา ใช้ชีวิตสุขสบายอย่างยิ่ง
ในบ้านหลังนี้ คนที่ไม่ชอบหน้าจงหลีที่สุดก็มีนางรวมอยู่ด้วย
เพราะจงหลีงดงามเกินไป
งดงามจนไม่เหมือนสะใภ้ชาวบ้านธรรมดา
ผิวพรรณผุดผ่อง ดวงตากลมโต ริมฝีปากแดงระเรื่อ
แม้ผ่านความทุกข์ทรมานมาหลายปี กินไม่อิ่มอยู่ไม่พอ ก็ยังทำลายความงามที่ติดตัวมาแต่กำเนิดของนางไม่ได้
กลับยิ่งเติบโต ยิ่งงามสะพรั่งจับตา
ดูราวกับปีศาจสาวยั่วยวนผู้คน!
พอเห็นใบหน้าจงหลี โม่ชุนฮวาก็ไม่อาจปกปิดความริษยาและความเคียดแค้นบนใบหน้าได้
นางยัดกระด้งใส่อ้อมแขนจงหลีอย่างแรง แล้วออกคำสั่งอย่างวางอำนาจว่า “เอาอาหารไปให้ไก่ แล้วค่อยไปทำกับข้าว! อีกประเดี๋ยวอย่าลืมซักเสื้อผ้าสกปรกที่ท่านแม่เก็บไว้เมื่อวานด้วย! จากนั้นไปตัดหญ้าที่หลังเขามาเลี้ยงหมู!”
จงหลีมองนางอย่างไร้อารมณ์ เปลวไฟเล็ก ๆ ในดวงตาพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ใคร ๆ ก็คิดจะสั่งนางหรือ? คิดว่านางไม่มีอารมณ์โกรธหรืออย่างไร?
โม่ชุนฮวาถูกนางจ้องจนหงุดหงิด จึงกล่าวว่า “มองอะไร! ยังไม่ไปอีก!”
จงหลียกมุมปาก ก่อนฟาดกระด้งลงกับพื้นดังเพียะโดยไม่ลังเล
เศษผักกับแกลบที่ใช้เลี้ยงไก่ข้างในกระจายเกลื่อนพื้น
ยังมีอีกไม่น้อยกระเด็นเปื้อนชายกระโปรงสีชมพูของโม่ชุนฮวา นางจึงร้องโวยวายขึ้นมาทันที
“เจ้ากล้าทำเสื้อผ้าข้าเปื้อนเชียวหรือ! จงหลี! นางตัวดี อยากตายหรืออย่างไร!”
นางตะโกนพลางยกมือขึ้น หมายจะตบหน้าจงหลี
จงหลีว่องไวกว่า คว้าข้อมือของนางไว้ได้ทัน แล้วออกแรงบิดอย่างมีชั้นเชิง
โม่ชุนฮวาไม่คิดว่านางจะตอบสนองได้เร็วเช่นนี้ จึงชะงักไปครู่หนึ่ง พอได้สติก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
“จงหลี! เจ้ากล้าตีข้าหรือ! คิดจะก่อกบฏหรืออย่างไร!”
จงหลียังไม่ทันได้กล่าวคำเตือนที่อดกลั้นไว้มานาน
ประตูลานบ้านก็ถูกคนถีบเปิดจากด้านนอกอย่างกะทันหัน
ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของจงหลี หญิงร่างใหญ่กำยำคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามา
หญิงผู้นั้นชี้หน้าจงหลีแล้วตวาดอย่างดุดัน “นังแพศยา! กล้ายั่วยวนผัวข้าหรือ! วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
จงหลี: ???
อะไรนะ?!