ฉันมีดวงหนุนนำสามี

ตอนที่ 2 เผลอแวบเดียวก็กลายเป็นหญิงม่าย

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จงหลีฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในยามดึกสงัด

คราวนี้นางสงบลงมากแล้ว

เพราะเมื่อตื่นขึ้นมา นางก็พบว่าในหัวมีความทรงจำบางส่วนที่ไม่ใช่ของตนเพิ่มเข้ามา

แม้จะขาด ๆ หาย ๆ

แต่นางก็พอเข้าใจสถานการณ์และฐานะของตนในยามนี้ได้คร่าว ๆ

นางทบทวนข้อมูลที่ได้รับมาอย่างละเอียด

แล้วก็ถอนหายใจอยู่ในใจเงียบ ๆ

นางคิดว่าเทพผู้พาข้ามภพช่างใจร้ายกับผู้เสียสละอย่างนางเหลือเกิน

คนอื่นเขาได้เป็นพระชายา องค์หญิง หรือคุณหนูใหญ่กันทั้งนั้น

แต่พอมาถึงคราวนาง กลับกลายเป็นสะใภ้ตัวน้อยในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของราชวงศ์ที่ไม่มีใครรู้จัก……

ชีวิตบัดซบอะไรขนาดนี้

จงหลี อายุสิบหกปี

อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลโม่

ตอนอายุสิบเอ็ดปี บิดามารดาแท้ ๆ ของนางขายนางให้เป็นสะใภ้ตระกูลโม่ด้วยข้าวฟ่างครึ่งถุง ซึ่งนับเป็นราคาสูงลิ่ว

ลูกชายคนที่สามของตระกูลโม่อายุมากกว่านางหกปี

ได้ยินว่าเมื่อตอนเด็ก เขาขึ้นเขาไปเก็บเห็ดแล้วพลัดตกจนศีรษะกระแทก สติปัญญาจึงต่ำกว่าคนทั่วไป

ด้วยเหตุนี้เอง

คนตระกูลโม่จึงจำต้องควักเงินซื้อจงหลีมาเป็นสะใภ้ให้เขา ในยามที่เขาอายุมากแล้วแต่ยังหาภรรยาไม่ได้

จงหลีอายุสิบเอ็ดปี ก็ถูกจับคู่กับคนโง่วัยสิบเจ็ดปีเช่นนี้ กลายเป็นคู่ผัวเมียประหลาด ๆ คู่หนึ่ง

ตอนจงหลีเข้าตระกูลโม่ นางยังเด็กนัก

เบื้องบนมีแม่สามีคอยกดข่ม เบื้องข้างมีพี่สะใภ้สองคนคอยขวางทาง

ทุกวันนางต้องหันหน้าเข้าหาเตา หันหลังให้กองฟาง ทำงานหนักราวกับวัวควาย

ยามกินข้าวก็ทำได้เพียงยืนหลบอยู่ตามมุมอับ

ดื่มโจ๊กใสจนมองเห็นก้นชาม

สองปีแรกหลังแต่งเข้าตระกูลโม่ จงหลีถูกข่มจนกลายเป็นคนอ่อนแอขี้ขลาด

แค่คนอื่นขึ้นเสียงดังขึ้นมาสักหน่อย นางก็สั่นงันงก

เพียงยกมือขึ้น นางก็ร้องลั่นแล้วเริ่มร่ำไห้

จนกระทั่งสามีคนโง่ของนางหายตัวไป

ใช่แล้ว หายตัวไป

เมื่อสามปีก่อน

สามีที่เอาแต่ยิ้มโง่ ๆ ให้นางทุกวัน ถูกคนหลอกให้เข้าไปในป่า

แล้วก็ไม่กลับออกมาอีกเลย

บางคนบอกว่าเขาถูกเสือคาบไป

บางคนก็ว่าเจอหมีตาบอด จนตายไม่เหลือแม้แต่ศพ

ยังมีคนบอกว่าเขาพลัดตกหน้าผาจนตาย

สรุปแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่มีทางรอดชีวิตได้เลย

เช่นนี้เอง จงหลีที่เพิ่งเตรียมตัวจะเข้าหอกับสามีคนโง่

ก็กลายเป็นหญิงม่ายที่ยังไม่เคยผ่านการร่วมประเวณีอย่างไร้สาเหตุ

หลังจากเป็นม่าย จงหลีก็ยิ่งหมดอาลัยตายอยาก

ไม่เพียงทำหน้าราวกับคนตายทั้งวัน ยังร้องไห้คร่ำครวญอยู่เสมอ

นางไม่กินข้าวก็แล้วไป

แต่จะนอนทั้งวันโดยไม่ทำงานได้อย่างไร?

แม่สามีกับพี่สะใภ้จึงเริ่มด่าทอนางอย่างไม่ไว้หน้า

หาเรื่องนางสารพัดรูปแบบไม่เว้นแต่ละวัน

ภายใต้การป่าวประกาศของพวกนาง

จงหลีที่เพิ่งเสียสามีได้ไม่นานก็ถูกยัดเยียดข้อหาว่าเป็นหญิงกาลกิณีที่ทำให้สามีตายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

กลายเป็นคนอัปมงคลของหมู่บ้าน

หากไม่ระเบิดออกมาท่ามกลางความเงียบ ก็ย่อมกลายเป็นคนวิปริตเพราะความเงียบ

จงหลีระเบิดออกมาแล้ว

แถมยังวิปริตอยู่บ้าง

นางสลัดความอ่อนแอในอดีตทิ้งไปจนหมด และรับนิสัยปากร้ายไร้เหตุผลจากแม่สามีที่เห็นอยู่ทุกวันมาเต็ม ๆ

ใครมาหาเรื่อง นางก็สวนกลับทุกคน

ถ้ามาสองคน นางก็ฟาดไม้กวาดใหญ่ทีเดียวจนจัดการได้ทั้งคู่

หากสู้ไม่ไหวจริง ๆ นางก็ล้มตัวลงกับพื้น

เริ่มร้องห่มร้องไห้ดิ้นพราด ๆ แกล้งทำเป็นจะฆ่าตัวตาย คว้าผ้าขาด ๆ แล้วจะไปผูกคอกับขื่อ

นางได้ผลประโยชน์จากวิธีนี้มาหลายครั้ง พอเจอเรื่องอะไรก็ยิ่งอารมณ์ร้อนขึ้น เอะอะก็อาละวาดขู่ฆ่าตัวตาย

ไม่ว่าเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ต้องก่อความวุ่นวายสักรอบ

แทบอยากเรียกคนทั้งหมู่บ้านตระกูลโม่มาดูการแสดงของตน

เมื่อวานก็เป็นเช่นนี้

นางเห็นแม่สามีไปตลาด ซื้อดอกไม้ติดผมให้ลูกสาวคนเล็ก

พอพบว่าตนไม่มีบ้าง นางก็เริ่มร้องไห้ฟูมฟายโวยวาย

ตะโกนบอกให้แม่สามีให้เงินเหรียญแก่นางบ้าง นางก็อยากไปซื้อเช่นกัน

หญิงม่ายคนหนึ่งจะซื้อดอกไม้ติดผมไปทำไม?

แต่งตัวเสียสวยงามแล้วจะให้ใครดู?

ตัวจงหลีเองอาจไม่ได้คิดอะไรเกินเลย แต่ในสายตาแม่สามีกับพี่สะใภ้หลายคนกลับไม่เหมือนกัน

หรือว่านางคิดจะออกเรือนใหม่?

สะใภ้ที่พวกนางใช้ข้าวฟ่างครึ่งถุงซื้อกลับมา เป็นแรงงานฟรีที่คิดจะใช้งานไปชั่วชีวิต กลับบังอาจมีความคิดอื่นขึ้นมา

แม่สามีย่อมไม่ยินยอมเป็นแน่

ดังนั้นพอจงหลีเอ่ยปาก แม่สามีก็อดทนไม่ไหว เปิดฉากทะเลาะกับนางทันที

สุดท้ายจงหลีก็เริ่มขู่จะตาย จะไปผูกคออีกครั้ง

จงหลีคงไม่ได้คิดจะตายจริง ๆ

นางทำทีเป็นยกเก้าอี้มาวาง เอาผ้าผูกกับขื่อ แล้วสอดคอเข้าไปในบ่วง

แต่ใครจะคิดว่าเก้าอี้ตัวนั้นจะไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

นางเผลอเตะเข้าไปทีเดียว มันก็พลิกคว่ำดังโครม

จงหลีคนเดิมจึงห้อยอยู่บนขื่อเช่นนั้น แกว่งไปมาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะสิ้นใจ

ตอนที่น้องสามีเข้ามาพบว่านางห้อยอยู่บนขื่อ นางก็รีบร้อนเรียกคนมาช่วยปลดลงมา ทว่าร่างกายข้างในกลับเปลี่ยนเป็นคนอื่นไปแล้ว

จงหลี ตำรวจหญิงจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด กลายเป็นหญิงม่ายที่สามีตายไปแล้วเช่นนี้เอง

เมื่อนางเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดจนเข้าใจ ก็ยกมือปิดหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ถอนหายใจไร้สุ้มเสียง

จะทำอย่างไรดี?

กลับไปหรือ?

เป็นไปไม่ได้แล้ว

ต่อให้ตายอีกครั้ง ก็คงกลับไปไม่ได้อยู่ดี

จะยอมรับชะตากรรมที่นี่หรือ?

จงหลีไม่ใช่คนยอมจำนนต่อชะตา

แต่แล้วนางจะทำอะไรได้บ้าง?

จงหลีปิดหน้าถอนหายใจอย่างทุกข์ระทม

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

จงหลีลืมตากลมโตอย่างเหม่อลอย สมองขาวโพลน ฝืนผ่านค่ำคืนอันยาวนานไปอย่างยากลำบาก

เพิ่งได้ยินเสียงไก่ขัน ประตูก็ถูกคนทุบปัง ๆ จนสะเทือนไปทั้งบ้าน

“จงหลี! ลุกขึ้นมาทำกับข้าวให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

คนที่หน้าประตูตะโกนจบก็เดินจากไป

ระหว่างเดินยังด่าพึมพำไม่หยุด

“ไม่ดูเสียบ้างว่าตัวเองมีฐานะเช่นไร ยังกล้าเอาตัวมาเทียบกับข้า! เป็นแค่หญิงม่าย ไม่รู้จักสงบเสงี่ยม ยังคิดแต่งองค์ทรงเครื่องเสียสวย ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไร!”

จงหลีทนไม่ไหวอีกต่อไป ลุกจากเตียงแล้วผลักประตูเปิดผาง

จากนั้นก็เห็นน้องสามีกำลังกอดกระด้งให้อาหารไก่อยู่ในลาน

นางคือบุตรสาวคนที่สี่ของตระกูลโม่ ชื่อโม่ชุนฮวา

ปีนี้โม่ชุนฮวาอายุสิบห้า ใกล้ถึงวัยออกเรือนแล้ว

ยามนี้แม่สามีกักตัวนางไว้ในบ้าน ให้เรียนงานเย็บปักถักร้อยและตัดเย็บเสื้อผ้า

หวังจะบำรุงผิวพรรณของนางให้ดี เพื่อให้ออกเรือนได้สะดวก

แต่โม่ชุนฮวาทะเยอทะยาน ทั้งยังถือว่าตนงดงาม

นางดูแคลนครอบครัวชาวนาทั่วไป อยากแต่งเข้าบ้านเจ้าที่ดินไปเป็นอนุภรรยา ใช้ชีวิตสุขสบายอย่างยิ่ง

ในบ้านหลังนี้ คนที่ไม่ชอบหน้าจงหลีที่สุดก็มีนางรวมอยู่ด้วย

เพราะจงหลีงดงามเกินไป

งดงามจนไม่เหมือนสะใภ้ชาวบ้านธรรมดา

ผิวพรรณผุดผ่อง ดวงตากลมโต ริมฝีปากแดงระเรื่อ

แม้ผ่านความทุกข์ทรมานมาหลายปี กินไม่อิ่มอยู่ไม่พอ ก็ยังทำลายความงามที่ติดตัวมาแต่กำเนิดของนางไม่ได้

กลับยิ่งเติบโต ยิ่งงามสะพรั่งจับตา

ดูราวกับปีศาจสาวยั่วยวนผู้คน!

พอเห็นใบหน้าจงหลี โม่ชุนฮวาก็ไม่อาจปกปิดความริษยาและความเคียดแค้นบนใบหน้าได้

นางยัดกระด้งใส่อ้อมแขนจงหลีอย่างแรง แล้วออกคำสั่งอย่างวางอำนาจว่า “เอาอาหารไปให้ไก่ แล้วค่อยไปทำกับข้าว! อีกประเดี๋ยวอย่าลืมซักเสื้อผ้าสกปรกที่ท่านแม่เก็บไว้เมื่อวานด้วย! จากนั้นไปตัดหญ้าที่หลังเขามาเลี้ยงหมู!”

จงหลีมองนางอย่างไร้อารมณ์ เปลวไฟเล็ก ๆ ในดวงตาพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ

ใคร ๆ ก็คิดจะสั่งนางหรือ? คิดว่านางไม่มีอารมณ์โกรธหรืออย่างไร?

โม่ชุนฮวาถูกนางจ้องจนหงุดหงิด จึงกล่าวว่า “มองอะไร! ยังไม่ไปอีก!”

จงหลียกมุมปาก ก่อนฟาดกระด้งลงกับพื้นดังเพียะโดยไม่ลังเล

เศษผักกับแกลบที่ใช้เลี้ยงไก่ข้างในกระจายเกลื่อนพื้น

ยังมีอีกไม่น้อยกระเด็นเปื้อนชายกระโปรงสีชมพูของโม่ชุนฮวา นางจึงร้องโวยวายขึ้นมาทันที

“เจ้ากล้าทำเสื้อผ้าข้าเปื้อนเชียวหรือ! จงหลี! นางตัวดี อยากตายหรืออย่างไร!”

นางตะโกนพลางยกมือขึ้น หมายจะตบหน้าจงหลี

จงหลีว่องไวกว่า คว้าข้อมือของนางไว้ได้ทัน แล้วออกแรงบิดอย่างมีชั้นเชิง

โม่ชุนฮวาไม่คิดว่านางจะตอบสนองได้เร็วเช่นนี้ จึงชะงักไปครู่หนึ่ง พอได้สติก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

“จงหลี! เจ้ากล้าตีข้าหรือ! คิดจะก่อกบฏหรืออย่างไร!”

จงหลียังไม่ทันได้กล่าวคำเตือนที่อดกลั้นไว้มานาน

ประตูลานบ้านก็ถูกคนถีบเปิดจากด้านนอกอย่างกะทันหัน

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของจงหลี หญิงร่างใหญ่กำยำคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามา

หญิงผู้นั้นชี้หน้าจงหลีแล้วตวาดอย่างดุดัน “นังแพศยา! กล้ายั่วยวนผัวข้าหรือ! วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”

จงหลี: ???

อะไรนะ?!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป