“จงหลี! นางตัวกาลกิณี!”
จงหลีที่ยังมึนงงครางออกมาด้วยความเจ็บปวด
เสียงด่าทอที่โหมกระหน่ำราวพายุฝนซัดเข้าหู กระตุ้นให้ขมับเต้นตุบ ๆ
ปวดร้าวไปทั้งหัว
จงหลีจำได้เลือนรางว่า นางบุกเข้าไปในสถานที่เกิดเหตุลักพาตัวเพื่อช่วยตัวประกันคนหนึ่ง
แต่เพราะความผิดพลาดของเพื่อนร่วมทีม สายรัดนิรภัยบนตัวนางจึงหลวม ทำให้นางร่วงลงมาจากชั้นสิบเจ็ดโดยตรง
ตามเหตุผลแล้ว นางควรตายจนไม่อาจตายได้อีกแล้วเสียด้วยซ้ำ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?
ขณะที่นางกำลังมึนงง
เสียงด่าทอข้างหูก็ยังดังหึ่ง ๆ ไม่หยุด
“นางหญิงชั่วสมควรตาย!”
“ยึดเล้าไก่ไว้แต่ไม่ยอมออกไข่ ครองส้วมไว้แต่ไม่ยอมถ่าย ช่างเป็นตัวไร้ประโยชน์!”
“ไอ้ลูกเต่าชวนกลุ้มใจ! ให้กำเนิดลูกชายไม่ได้แล้วยังจะนับเป็นอะไรได้!”
“ข้าช่างตาถั่วนักที่ปล่อยให้เจ้าเข้าบ้านมา!”
“ถ้าอยากตายก็ไปตายให้ไวหน่อย! อย่ามาทำตัวอาละวาดเอาเป็นเอาตายอยู่ต่อหน้าข้า ข้าไม่หลงกลเจ้าแม้แต่น้อย!”
เดิมทีจงหลีไม่อยากสนใจเสียงด่าทออันน่ารำคาญนี้
ทว่าบางทีเพราะเห็นนางไม่มีปฏิกิริยาอยู่ตลอด
ผู้มาเยือนจึงยิ่งหมดความอดทน
นิ้วที่ชี้ฟ้าด่าดินแทบจะแทงเข้ามาจิ้มจมูกนาง ราวกับจะควักดินขึ้นมาจากพื้น
จงหลีรู้สึกหงุดหงิด
นางฝืนยกเปลือกตาขึ้น มองไปยังต้นตอของเสียงรบกวน
จากนั้นก็เห็นหญิงชราผู้หนึ่งที่มีใบหน้าเจ้าเล่ห์ สวมเสื้อฝ้ายผ้าหยาบสีครามเก่าขาด น่าตกใจยิ่งนัก
ยามนี้นางกำลังจ้องจงหลีด้วยสีหน้ารังเกียจและโกรธเกรี้ยว
พอเห็นจงหลีลืมตา หญิงชราก็ราวกับได้เลือดไก่ ยิ่งส่งเสียงแผดร้องขึ้นมา
“ขี้เกียจและชอบเอาเปรียบ เจ้าเก่งที่สุด! กินแต่ของแห้ง ไม่ยอมดื่มน้ำข้าว!”
“บ้านไหนจะมีสะใภ้ชวนกลุ้มใจอย่างเจ้าอีก? ไม่พอใจก็ร้องห่มร้องไห้โวยวายจะตายให้ได้! อยากได้เงินหรือ? เหตุใดไม่ดูเสียก่อนว่าตัวเองมีชะตารับหรือไม่! ฝันกลางวันไปเถิด!”
“ทำลูกชายข้าตายแล้วยังคิดจะทำให้ข้าตายอีกหรือ? นังหญิงชั้นต่ำ อย่าหวังเลย!”
“หากมีคราวหน้า ไม่ต้องรอให้เจ้าไปหาขื่อ ข้าจะฆ่าเจ้าเสียเอง! จะได้ไม่ต้องให้เจ้ามาทำพื้นบ้านข้าเปรอะเปื้อน!”
หญิงชรามีพลังปอดยอดเยี่ยม ด่าทอยืดยาวเป็นชุดโดยไม่หยุดพักแม้แต่น้อย
ด่าเสร็จแล้วใบหน้าก็ยังแดงเปล่งปลั่ง น้ำเสียงหนักแน่นเต็มกำลัง
“ยังไม่ตายก็ลุกขึ้นไปทำกับข้าวเสีย! นอนเป็นศพอยู่หรือไร!”
จากนั้นนางก็หันหลังเดินจากไป
บานประตูที่โงนเงนถูกนางกระแทกปิดดังสนั่น จนแทบจะทนไม่ไหว หลุดจากกรอบประตูลงมาพิสูจน์ความภักดี
จงหลีอ้าปากค้าง มองดูเรื่องราวทั้งหมดด้วยสีหน้ามึนงง
ฉันอยู่ที่ไหน?
ฉันเป็นใคร?
ฉันต้องทำอะไร?
เงินอะไร ทำกับข้าวอะไร?
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
จงหลีปวดศีรษะราวกับจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ฝืนพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง
จะเรียกว่าเตียงก็ยกย่องมันเกินไป
ของสิ่งนี้เป็นเพียงแผ่นไม้เก่าผุหลายแผ่นที่เอามาประกบกัน พอให้ดูเป็นเครื่องเรือนเท่านั้น
นางเพิ่งขยับ มันก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะแบกรับน้ำหนักไม่ไหว
ชวนให้กังวลเรื่องคุณภาพและการรับน้ำหนักยิ่งนัก
จงหลีไม่มีเวลาสนใจเรื่องเหล่านี้ นางกวาดตามองสภาพแวดล้อมตรงหน้าด้วยสีหน้าเหม่อลอย อ้าปากกว้างอย่างไร้เสียง
สิ่งที่เห็นคือห้องแคบและมืด
ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงช่องขนาดเท่าสองฝ่ามือของผู้ใหญ่ที่เจาะไว้อย่างลวก ๆ บนกำแพงดินเหลือง
ปากช่องยังใช้ใบกล้วยหลายใบปิดไว้อย่างหยาบ ๆ
คงมีไว้กันลม
ผนังกับเพดานเต็มไปด้วยรอยด่างดำจากควันไฟ
มองปราดเดียวก็เห็นเขม่าดำประหลาดอยู่ไม่น้อย
มีใยแมงมุมอยู่ทั่วทุกแห่ง ทั้งยังเห็นแมงมุมหมุนตัวกระโดดโลดเต้นอยู่บนใย
ไล่สายตาตามใยแมงมุมลงมา
ก็เห็นขนสีเขียวผุดขึ้นตรงมุมกำแพง หลังถูกน้ำซึมจนเปียกชื้น…
นี่มันบ้านหรือถ้ำมนุษย์โบราณกันแน่?
จงหลีเหม่อลอย ใช้มือกุมอก
นางสูดลมหายใจเข้าโดยไม่รู้ตัว ตั้งใจจะสงบสติอารมณ์
แต่พอสูดลมหายใจเข้าไป กลับแทบไม่อาจหายใจออกมาได้อีก
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นมูลสัตว์ กลิ่นอับชื้นและเชื้อรา
ความอุดอู้จากการไม่ถ่ายเทอากาศมาเป็นเวลานาน
ทั้งยังมีกลิ่นฉุนคล้ายปัสสาวะที่บอกไม่ถูก
ในห้องแคบอุดอู้นี้ กลิ่นทั้งหมดหมักหมมจนกลายเป็นอาวุธสังหารชั้นยอด
จงหลีเหลือกตาขึ้น หายใจไม่ทัน ใช้มือกุมอกแล้วหมดสติไป
ก่อนหมดสติ ในหัวของนางมีเพียงประโยคเดียว: ฉันทะลุมิติมาหรือเปล่าเนี่ย? ที่นี่มันที่ไหนกัน?!!!