บทที่ 28 ผู้ชายของฉันคือสือจื่อจิ้น ผู้บังคับบัญชาสูงสุดของเธอ
ซูเจิ้งชิงเหลือบมองนาฬิกาอย่างหงุดหงิด
“พ่อ ซูเถาจะมาหรือเปล่า นี่ก็สี่โมงยี่สิบกว่าแล้วนะ หรือว่าเบี้ยวนัดเรา?”
เจียงจิ่นเวยแทะเมล็ดแตงพลางกลอกตา ก่อนพูดเหน็บแนม
“ไม่รู้พวกคุณคิดยังไงกัน แค่ได้ยินข่าวลือก็เชื่อแล้วว่าซูเถามีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องบ้านในเถาหยาง? ต่อให้เธอตัดสินใจได้จริง พ่อ พี่ พวกคุณทำกับเธอไว้ขนาดนั้น เธอจะยอมช่วยก็แปลกแล้ว”
ซูเจิ้งชิงหน้าเสีย ไม่พูดอะไร พอลองถามใจตัวเอง เขาก็ยอมรับว่าปฏิบัติต่อซูเถาไม่ดีจริง ๆ ทั้งแย่งของ แย่งอาหารก็ทำมาตั้งหลายครั้ง แถมครั้งหนึ่งยังแอบเปิดน้ำเย็นตอนเธออาบน้ำในฤดูหนาว จนเธอป่วยอยู่เป็นเดือน เกือบเอาชีวิตไม่รอด
แต่จนถึงตอนนี้ ซูเจิ้งชิงก็ยังคิดว่าเป็นเพราะร่างกายซูเถาไม่แข็งแรง สำออย เป็นโรคคนรวย
ซูเจี้ยนหมิงได้ยินแล้วเหมือนถูกจี้ใจดำ
“ฉันทำอะไรกับเธอ? ฉันตีเธอหรือด่าเธอ หรือทารุณเธอตรงไหน?”
เจียงจิ่นเวยไม่คิดว่าพ่อเลี้ยงจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ เธอจึงรีบหุบปากด้วยความตกใจ แต่ในใจก็ยังไม่ยอมรับ พ่อเลี้ยงไม่ได้ทำอะไรเธอก็จริง แต่ไม่เคยสนใจเลยว่าซูเถาจะเป็นตายร้ายดียังไง เรื่องในบ้านก็ทำเป็นมองไม่เห็นมาตลอด
พูดไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเลี้ยงเอาแต่นิ่งเฉย เธอกับซูเจิ้งชิงคงไม่กล้ารังแกซูเถาอย่างเปิดเผยหรอก
ไม่ใช่ว่านั่นเท่ากับยินยอมแล้วหรือไง ตอนนี้กลับมาทำเป็นคนดี ชิ
หลี่หรงเหลียนเห็นบรรยากาศไม่ดี รีบออกมาช่วยไกล่เกลี่ย
“เหล่าซู อย่าถือสาเด็กเลย จิ่นจิ่นเป็นคนปากไว พูดไปเรื่อยเท่านั้น”