พอคิดถึงตรงนี้ ซูเถาก็เกิดความคิดวูบขึ้นมา
ในอาณาเขตของเธอ มีอะไรบ้างที่เธอทำไม่ได้ ภารกิจซ่อนเร้นนั่นไม่จำเป็นต้องประกาศให้เธอรับเลยด้วยซ้ำ
ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า เธอต้องออกจากเถาหยางถึงจะมีโอกาสกระตุ้นภารกิจซ่อนเร้นงั้นหรือ?
ซูเถาคิดทบทวนอยู่พักใหญ่ ช่วงนี้เธอไม่ได้ออกจากบ้านเลยสักครั้ง ไม่มีวี่แววว่าจะกระตุ้นภารกิจขึ้นมาก็สมเหตุสมผลแล้ว
แต่เธอเป็นแค่พวกไร้ฝีมือ จะออกจากเถาหยางไปก็ไม่ต่างจากลูกแกะรอถูกเชือด เธอเริ่มหวั่นใจ
“เป็นอะไรไป?” สือจื่อจิ้นเห็นสีหน้าเธอทั้งกลัดกลุ้มทั้งลังเล
ซูเถาตัดสินใจหน้าด้านถามไปตรง ๆ “ทางคุณมีคนที่เหมาะจะมาเป็นบอดี้การ์ดให้ฉันไหม ฉันให้ค่าตอบแทนได้ ต่อไปค่าเช่าของคนที่คุณพามาอยู่ ฉันยกให้ฟรีทั้งหมด อยากอยู่นานแค่ไหนก็อยู่ได้เลย”
แบบนี้เธอก็กล้าออกจากบ้านแล้ว
สือจื่อจิ้นเลิกคิ้ว “ค่าตอบแทนแบบนี้สูงไม่ใช่เล่น เธอคิดว่าฉันเหมาะไหม?”
ซูเถารีบโบกมือ “ท่านนายพลน้อยเสียของแย่ ให้คนที่ถนัดป้องกันฉันก็พอ ไม่ต้องเก่งเรื่องต่อสู้เป็นพิเศษ ฉันแค่อยากให้ตัวเองปลอดภัย”
พลังพิเศษระดับความลับของตงหยาง ใครจะรู้ว่าสือจื่อจิ้นแข็งแกร่งแค่ไหน เธอจ้างไม่ไหวหรอก
“เอาผู้ชายหรือผู้หญิง?”
“ผู้หญิง!” ถึงยังไงก็ต้องคอยคุ้มกันใกล้ชิด ให้เป็นเพศตรงข้ามคงไม่สะดวก
“พรุ่งนี้ฉันให้เธอไปหา”
ซูเถายิ้มตาหยีทันที “งั้นตอนออกไปทำภารกิจ ระวังตัวด้วยนะ”
สือจื่อจิ้นมองใบหน้าเล็กที่เงยขึ้นมาแล้วยิ้ม เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันจะกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”