ซูเถาหน้าซีดเผือด “เธอไม่ได้ออกไปทำภารกิจกับคนอื่นเหรอ กลับมาทำไม”
เฉินเทียนเจียวรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงวางสายทันที แล้วเกาหัวพลางอธิบายว่า
“ช่วงนี้ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นฆ่าคนถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าสู้ประชิดตัว แทบไม่มีใครหนีรอดจากเงื้อมมือมันได้ เธอก็รู้ว่าพลังพิเศษ ‘ผิวหิน’ ของฉันทำให้หนังหนาเนื้อทน การโจมตีระยะประชิดทั่วไปทำอะไรฉันไม่ได้ ฉันเลยถูกส่งกลับมาช่วยกองกำลังรักษาเมืองชั่วคราว”
“ก็ได้ แล้วหัวหน้าของนายได้ยินหมดแล้วใช่ไหม”
เฉินเทียนเจียวว่า “...ถ้าเขาไม่ได้หูหนวก ก็น่าจะได้ยินหมดแล้ว”
แย่แล้วสิ
“คบกันจริง ๆ แล้วเหรอ มองไม่ออกเลยนะ”
ซูเถาชะงักไปทั้งตัว โบกมือปฏิเสธ “ไม่มีอะไรทั้งนั้น นายไปทำธุระของนายเถอะ”
เฉินเทียนเจียวหัวเราะอย่างรู้ทัน
“เข้าใจแล้ว ๆ ว่าแต่คุณซู ตอนนี้คุณมีห้องชุดแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นแล้ว แล้วแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นจะมีเมื่อไหร่ ถ้ามีช่วยเก็บไว้ให้ผมสักห้องได้ไหม ผมอยากพาแม่มาอยู่ด้วยตั้งนานแล้ว ถ้ามีครัวเล็ก ๆ ด้วยจะยิ่งดี แม่ชอบทำอาหาร ก่อนหน้านี้พอได้ยินว่าที่นี่ไม่มีครัว แกก็ไม่ยอมมา” เฉินเทียนเจียวถามหน้าด้าน ๆ
ซูเถาตอบว่า “คงต้องรออีกสักพัก ถ้ามีแล้วฉันจะเก็บไว้ให้นายแน่นอน”
เฉินเทียนเจียวรับคำ แล้วทักทายกวนจื่อหนิงก่อนเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี
กวนจื่อหนิงเห็นท่าทางเขาแล้วก็แค่นเสียงใส่ ก่อนพูดกับซูเถาว่า “พวกเขาถูกกระสุนเคลือบน้ำตาลของเธอกัดกร่อนจิตใจไปหมดแล้ว เมื่อก่อนเฉินเหล่าเอ้อร์อยู่ในร่องน้ำยังมีความสุขได้เลย”