ฉันเป็นเจ้าของห้องเช่าในวันสิ้นโลก

ตอนที่ 5 ผู้มีพระคุณผู้เลี้ยงดูสือจื่อจิ้น

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมื่อกลับมาถึงเขตเถาหยาง ด้านนอกประตูใหญ่มีคนมองอยู่ห่าง ๆ ไม่กี่คนจริงอย่างที่คิด ซูเถาปล่อยให้พวกเขาจับจ้องจากด้านนอก ส่วนตัวเองเดินเข้าไปในบ้าน พอผลักประตู ก็เห็นเฉินเหล่าเอ้อร์พยุงตัวเดินออกมา

ตาซ้ายของเขาน่าจะเคยบาดเจ็บ จึงใส่ลูกตาเทียมกลไกไว้

“คุณคือเจ้าของบ้านที่นี่เหรอ?” เฉินเทียนเจียวขมวดคิ้ว

ซูเถารู้ว่าตัวเองดูไม่เหมือนเศรษฐีนีสักเท่าไร จึงพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

“ใช่ หัวหน้าทีมของคุณจ่ายค่าเช่าไว้ 5 วัน ช่วงนี้ก็พักอยู่ที่นี่ให้สบายใจ อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านล่ะ นี่ อาหารกลางวันของคุณ ส่วนอาหารมื้อต่อ ๆ ไป ฉันจะเอามาให้ทุกวัน”

เฉินเทียนเจียวด่าสบถ “พวกมันไปแก้แค้นกันเอง ทิ้งฉันไว้คนเดียว”

ด่าจบเขาก็กวาดตามองไปรอบ ๆ ไม่เห็นโต๊ะ จึงยืนกินข้าวจนหมด

“กินเสร็จแล้วก็ทิ้งถุงไว้ตรงนั้นได้เลย”

เฉินเทียนเจียวพยักหน้า แล้วถามเธออีกว่า “คุณอายุเท่าไร? พ่อแม่ไปไหน?”

ซูเถาตอบหน้าตาย “บรรลุนิติภาวะแล้ว ตายหมดแล้ว”

เฉินเทียนเจียวไม่ถามอะไรต่อ ในยุควันสิ้นโลก คนที่พ่อแม่ตายทั้งคู่มีอยู่ถมเถไป

“เป็นผู้มีพลังพิเศษหรือเปล่า?”

ซูเถามองเขา “แค่ชาวบ้านธรรมดา”

เขาขมวดคิ้วทันที “ไม่มีพ่อแม่ก็เรื่องหนึ่ง ไม่มีฝีมือก็อีกเรื่อง แล้วคุณเอาตัวรอดมาได้ยังไง?”

มีที่ดินกว้างใหญ่ขนาดนี้ แถมยังมีบ้านตั้งหลายหลัง ย่อมไม่ต่างจากถือหยกเดินกลางตลาด ย่อมเป็นภัยแก่ตัว

แต่กลับไม่มีใครมาฆ่าชิงที่ดินเลย

ซูเถาเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร จึงพูดว่า

“ทำไม? คิดจะฆ่าฉันแล้วฮุบที่นี่หรือไง? เลิกคิดได้เลย ถ้าเกิดการปะทะกันขึ้นในเขตของฉัน คนที่ก่อเรื่องจะถูกโยนออกไป”

เธอตั้งค่าห้ามทำร้ายเจ้าของบ้านและห้ามทะเลาะวิวาทไว้ในแผงควบคุมระบบตั้งนานแล้ว

ใครฝ่าฝืนจะถูกส่งออกไปทันที แถมยังถูกลงโทษด้วยไฟฟ้า

นอกจากนี้ เธอยังมีสิทธิ์ไล่ผู้เช่าที่ค้างค่าเช่าออกไปด้วย

เฉินเทียนเจียว “...ฉันแค่จะเตือนคุณ”

ซูเถาพยักหน้า “ขอบคุณนะ นี่บัตรผ่านประตูใหญ่ของคุณ พอหมดสัญญาเช่า บัตรจะถูกลบข้อมูลโดยอัตโนมัติ”

ที่จริงเธอรู้ว่าเขาเตือนด้วยความหวังดี ไม่อย่างนั้นถ้าคิดจะลงมือ เขาคงทำไปนานแล้ว

ซูเถาขลุกอยู่ในห้องตัวเองตลอดบ่ายเพื่อทำความคุ้นเคยกับระบบและกฎต่าง ๆ พอตกกลางคืนกำลังจะเข้านอน สือจื่อจิ้นกับพวกก็กลับมา

ลูกทีมสองคนบาดเจ็บเล็กน้อย ส่วนสือจื่อจิ้นหัวหน้าทีมกลับเสียแขนขวาไป แถมยังปรากฏตัวต่อหน้าเธอในสภาพเลือดท่วมตัว

หัวใจซูเถาแทบกระดอนออกมานอกอก

สือจื่อจิ้นส่ายหน้า สีหน้าสงบนิ่ง “ไม่เป็นไร”

ซูเถามึนงงไปหมด แขนขาดตั้งแต่หัวไหล่ลงมาแบบนี้เรียกว่าไม่เป็นไรเหรอ?

สือจื่อจิ้นใช้มือซ้ายหยิบห่อกระดาษออกมา พอเปิดออกก็เห็นคริสตัลพลังสีเขียวเรืองแสงเม็ดหนึ่ง เขาโยนให้เฉินเทียนเจียวด้วยมือข้างเดียว

“แก้แค้นให้อาฉือได้แล้ว พรุ่งนี้เอานี่ไปส่งให้ผู้บัญชาการอาวุโสดู ฉันจะไปขอโทษครอบครัวอาฉือถึงบ้าน ในฐานะหัวหน้าทีม ฉันปกป้องเขาไว้ไม่ได้ ฉันจะให้คำตอบกับครอบครัวเขาเอง”

เฉินเทียนเจียวอึกอักอยู่สองครั้ง ก่อนหันหน้าหนีไปทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ

ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นคงเพิ่งวิวัฒนาการ ยังไม่ได้บันทึกข้อมูลไว้ ความสามารถประหลาด แถมพลังทำลายล้างสูงมาก

แค่ฝีมือของหัวหน้าทีมยังถูกมันทำให้เสียแขนไปข้างหนึ่ง ก็เห็นได้ว่ามันอันตรายแค่ไหน

การแก้แค้นครั้งนี้ต้องแลกมาด้วยราคาที่หนักหนาสาหัสเกินไป

ซูเถาเองก็รู้สึกหนักใจ แต่ขณะเดียวกัน เธอก็ยิ่งนับถือสือจื่อจิ้นจากใจ

ทุกคนพักฟื้นกันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วนั่งคุยรอจนฟ้าสางในห้องรับแขกที่ว่างเปล่า

ซูเถาเองก็หมดอารมณ์จะนอนโดยสิ้นเชิง เธอนั่งคุยกับพวกผู้ชายกลุ่มใหญ่ไปทั่วสารทิศ สุดท้ายก็ได้เพื่อนเพิ่มมาอีกหลายคน

สือจื่อจิ้นไม่ค่อยร่วมวงสนทนา เขานั่งเช็ดปืนพกสีเงินอยู่ด้านข้าง ท่าทางสุขุมและเก็บตัว

พอทุกคนคุยกันได้ที่แล้ว เขาถึงหันมาถามซูเถาตามลำพัง “ห้องทางขวาตอนนี้มีคนพักอยู่ไหม?”

ซูเถาตื่นตัวขึ้นมาทันที “ไม่มี ห้องนี้จัดเตรียมไว้ดีกว่ามาก แต่รับเฉพาะเช่าระยะสั้น 15 วัน 4,000 เหรียญสหพันธ์ ไม่ต้องใช้แต้มผลงาน”

พูดจบเธอก็เปิดประตูให้สือจื่อจิ้นกับลูกทีมดู

เฉินเทียนเจียวมองไปรอบ ๆ แล้วพูดอย่างน้อยใจว่า

“เป็นห้องเดี่ยวเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมของฉันมีแค่ถุงนอนกับถังใบนั้นล่ะ? ฉันดูเหมือนคนขาดเงินมากหรือไง?”

ซูเถาตอบอย่างกระอักกระอ่วน “ก็เพราะก่อนพวกคุณมาถึง เงินในมือฉันค่อนข้างตึงน่ะ... พอหมดสัญญาเช่า ฉันจะจัดให้คุณเหมือนกัน”

สือจื่อจิ้นกล่าวว่า “งั้นเก็บห้องทางขวาไว้ให้ฉัน อีกไม่กี่วันฉันจะพาคนมาพัก”

พูดจบเขาก็รีบโอน 4,000 เหรียญสหพันธ์ให้ทันที ราวกับกลัวใครจะแย่งไป

ซูเถามองตัวเลขที่เข้าบัญชีในพริบตา กลืนน้ำลายลงคอ แล้วหันไปมองสือจื่อจิ้น ในสายตาเขาไม่ต่างจากผู้มีพระคุณผู้เลี้ยงดูเลย

“งั้น...ฉันจะเก็บห้องไว้ให้คุณ ถ้าผ่านไป 3 วันแล้วยังไม่พาคนมาพัก ฉันคืนให้แค่ 3,000 นะ ตกลงไหม?”

สือจื่อจิ้นผู้มั่งคั่งตอบว่า “ไม่มีปัญหา ถ้ามีห้องอื่นอีกก็บอกฉันด้วย ฉันจองหมด พี่น้องฉันมีเยอะ”

ลูกทีมทุกคนรู้สึกอบอุ่นใจ

“ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาหาฉันที่กองทัพบุกเบิกตงหยางได้ ฉันจะจัดการให้” สือจื่อจิ้นเสริม

ซูเถาชะงัก นี่เขากำลังสัญญาว่าจะคอยปกป้องเธอหรือ?

ซูเถารู้สึกซับซ้อนอยู่บ้าง จู่ ๆ ก็แสบจมูกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้ว่าสือจื่อจิ้นไม่เหมือนพ่อของเธอที่ดีแต่พูดปากเปล่า

ถ้ามีเรื่องที่จัดการยาก เขาจะช่วยเธอแก้ไขให้แน่นอน

มิน่าล่ะ ลูกทีมที่ดูไม่ใช่คนยอมใครง่าย ๆ พวกนี้ถึงเชื่อฟังเขาขนาดนั้น

ลูกทีมทุกคนหันมาผูกมิตรกับซูเถาทันที

“เถ้าแก่น้อย ถ้ามีบ้านหลังใหม่เมื่อไร อย่าลืมเก็บไว้ให้พวกเราสักห้องนะ ฝากช่องทางติดต่อไว้ด้วยล่ะ ขอร้องละ ถ้าวันไหนมีอะไรให้พวกเราช่วยก็อย่าเกรงใจ เรียกใช้ได้เลย!”

ซูเถารับช่องทางติดต่อและคำสัญญาจากทุกคนมาอย่างงุนงง ดูเหมือนเธอจะได้คนใหญ่คนโตไว้พึ่งพาเพิ่มมาอีกหลายคนโดยไม่รู้ตัว...

“ขอบคุณ...” เธอถูจมูก

นาน ๆ ทีสือจื่อจิ้นจะเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร

“จริงสิ ฉันอยากถามว่า คนที่สมัครเข้ากองทัพบุกเบิกแล้วไม่ไปได้ไหม...?”

ซูเถาไม่อยากไปจริง ๆ

เธอไม่มีแรง แถมไม่มีพลังพิเศษ ไปก็มีแต่จะเป็นภาระให้กองทัพบุกเบิก

อีกอย่าง บ้านในเถาหยางก็ต้องมีคนดูแล

สือจื่อจิ้นขมวดคิ้ว “ตามกฎแล้วไม่ได้”

สีหน้าซูเถาหม่นลงทันที

หลี่หรงเหลียนแอบสมัครให้เธอ พอเธอรู้ตัวก็สายไปแล้ว

“คุณสมัครไปแล้วเหรอ?” สือจื่อจิ้นถามอย่างไม่เห็นด้วย

พูดตามตรง กองทัพบุกเบิกไม่อยากรับเด็กสาวที่ไม่มีเรี่ยวแรงแบบนี้หรอก ไม่เป็นภาระก็ต้องไปตายเปล่า

ซูเถาพยักหน้าอย่างฝืนใจ กลายเป็นแตงขมเดินได้ไปทั้งคน

“ถ้าไม่ไปก็ต้องจ่ายค่าปรับ แถมยังต้องให้สมาชิกในครอบครัวไปแทนสักคน แต่คุณอยู่คนเดียว แค่จ่ายเงินให้ครบ ทางข้างบนก็ไม่หาเรื่องคุณหรอก”

ซูเถาเกาศีรษะ “ขอโทษนะ ที่ก่อนหน้านี้ฉันบอกว่าพ่อแม่ตายแล้ว ฉันโกหก จริง ๆ พวกเขายังมีชีวิตอยู่ แต่ทำกับฉันไม่ดี ฉันเลยบอกว่าพวกเขาตายแล้ว และตั้งใจว่าจะไม่ยอมรับพวกเขาไปตลอดชีวิต แต่พวกเขากลับแอบสมัครเข้ากองทัพบุกเบิกให้ฉัน...”

สือจื่อจิ้นเข้าใจทันที พ่อแม่คู่นี้ไม่อยากให้เด็กสาวคนนี้มีชีวิตรอดเลยด้วยซ้ำ

มีพ่อแม่แบบนี้ด้วยหรือ

สีหน้าเขาขรึมลง ก่อนพูดว่า

“งั้นเอาอย่างนี้ คุณไปที่ศูนย์จัดการบุคลากรของฐานะ แยกตัวออกจากครอบครัวในฐานะผู้ใหญ่ แล้วชี้แจงสถานการณ์ บอกไปว่าฉันเป็นคนแนะนำ ทางนั้นจะไม่หาเรื่องคุณ ส่วนพ่อแม่ของคุณก็ยังต้องเป็นคนจ่ายเงินและส่งคนไปแทน”

ดวงตาซูเถาเป็นประกาย “ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?”

เธอเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านมานาน เลยไม่ค่อยรู้เรื่องทั่วไปในสังคม

ส่วนหลี่หรงเหลียนก็แทบอยากให้เธอรู้น้อยที่สุด จะได้ควบคุมง่าย

สือจื่อจิ้นพยักหน้า “ได้ แบบนี้คุณก็ไม่ต้องไปเป็นทหาร และไม่ต้องจ่ายค่าปรับด้วย”

ซูเถาซาบซึ้งใจมาก “ขอบคุณจริง ๆ ห้องฝั่งตรงข้ามฉันลดให้คุณ 20 เปอร์เซ็นต์ด้วย”

สือจื่อจิ้นหัวเราะ “วิธีขอบคุณของคุณคือให้ส่วนลดค่าเช่าคนอื่นเหรอ?”

ซูเถาตอบอย่างเขินอาย “ฉันไม่มีของอย่างอื่นที่พอจะตอบแทนได้”

สือจื่อจิ้นรู้สึกสงสารเธอขึ้นมาอีกหลายส่วน

พอฟ้าสาง สือจื่อจิ้นกับพวกก็ออกไป

ซูเถาไม่รอช้า รีบตรงไปที่ศูนย์จัดการบุคลากร แสดงเอกสารยืนยันตัวตน และเอ่ยชื่อสือจื่อจิ้นด้วย

“เป็นเพื่อนของหัวหน้าทีมสือเหรอครับ? เราตรวจสอบเรื่องเรียบร้อยแล้ว การสมัครแทนคนอื่นโดยพลการเป็นสิ่งที่ไม่อนุญาตให้เกิดขึ้นในตงหยางเด็ดขาด หลังจากนี้เราจะติดตามเรื่องและลงโทษตามมาตรการ ขอให้คุณวางใจได้ครับ”

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ซูเถาก็แยกตัวออกจากตระกูลซูและตั้งครอบครัวของตัวเองได้สำเร็จ

ซูเถาจุ๊ปาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสว่าความสัมพันธ์กับผู้คนช่วยให้เรื่องต่าง ๆ สะดวกขึ้นได้แค่ไหน

ตอนเด็กเธอเคยมาที่นี่กับหลี่หรงเหลียน เจ้าหน้าที่ใช้เวลาถึง 3 เดือนกว่าจะจัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เสร็จ

ซูเถาอดคิดไม่ได้ว่า สือจื่อจิ้นคงไม่ใช่แค่หัวหน้าทีมธรรมดาของกองทัพบุกเบิก

แต่เธอไม่ใช่คนอยากรู้อยากเห็นนัก และไม่คิดจะไปสืบเรื่องส่วนตัวของคนอื่น

ถ้าสือจื่อจิ้นอยากบอก เขาก็คงบอกเอง ถ้าไม่พูด เธอก็จะไม่ถาม

จัดการเรื่องที่ค้างคาใจเสร็จแล้ว ตอนนี้เธออยากกลับบ้านไปใช้เงินเท่านั้น!

ซื้อเตียง! ทำห้องอาบน้ำ!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป