ฉันเป็นเจ้าของห้องเช่าในวันสิ้นโลก

ตอนที่ 4 เปลี่ยนจากปืนเก่าเป็นปืนใหญ่

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ซูเถาพยักหน้า “ไม่มีปัญหา ฉันจะดูแลเขาอย่างดี ให้กินดีอยู่ดีแน่นอน”

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก เขามีเงินติดตัว อยากกินอะไรก็สั่งเดลิเวอรีเอง แค่คอยดูอย่าให้เขาออกไปจากที่นี่ก็พอ”

ซูเถาเข้าใจแล้ว พวกเขาคงกลัวว่าถ้าอีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาแล้วฮึกเหิม จะตามไปแก้แค้นด้วย

พูดให้ชัด เงิน 1,000 เหรียญสหพันธ์ก็คือค่าความปลอดภัย ค่าดูแล เป็นผลประโยชน์ที่มอบให้เธอ

เธออดเป็นห่วงไม่ได้ “พวกคุณก็ต้องระวังตัวด้วยนะ ถ้าสู้ไม่ไหวก็หนี ฉันอยู่ที่นี่เป็นส่วนใหญ่ ถ้ากดกริ่ง ฉันจะเปิดประตูให้”

ในใจสือจื่อจิ้นพลันเกิดความอบอุ่นขึ้นมา ราวกับมีใครสักคนกำลังรอพวกเขากลับบ้านอยู่จริง ๆ

เขาประสานหมัด “ขอบคุณ ฝากด้วยนะ”

พูดจบ คนกลุ่มนั้นก็พากันจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่อ้อยอิ่งแม้แต่น้อย

หลังพวกเขาไปแล้ว ซูเถาก็รู้สึกหดหู่และเป็นห่วงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถูมือพลางมองยอดเงิน 1,532 เหรียญสหพันธ์ของตัวเอง ความพึงพอใจและความรู้สึกปลอดภัยพลันผุดขึ้นมาในใจ

จะเอาไปใช้ยังไงดีนะ?

ตอนแรกเธอคิดจะซื้ออ่างน้ำเพิ่มสักใบ จะได้สะดวกเวลาใช้น้ำดื่มหรือล้างหน้าแปรงฟัน แต่สุดท้ายก็กัดฟันจ่าย 1,000 เหรียญสหพันธ์ เพื่อขยายห้องพักเดี่ยวเพิ่มอีกห้อง

【ขยายห้องพักเดี่ยวแล้ว 1 ห้อง ปัจจุบันมีห้องพักเดี่ยว 2 ห้อง】

ต้องเอาเงินไปต่อเงิน อีกอย่าง สือจื่อจิ้นกับพวกเขาก็ดูเหมือนจะต้องการที่พักชั่วคราว

ทันใดนั้นพื้นใต้เท้าก็สั่นสะเทือน ทางเดินเดิมมีประตูเพิ่มขึ้นมาอีกบาน

ซูเถาเดินเข้าไปดู ขนาดห้องเท่ากับห้องเดี่ยวห้องเดิม ภายในก็ยังว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

จากนั้นเธอก็ซื้อเตียงไม้เนื้อแข็งราคาถูกมาอีกหนึ่งเตียง

เหรียญสหพันธ์ -200

ชั่วพริบตา ภายในห้องก็ปรากฏเตียงไม้เนื้อแข็งเดี่ยวหนึ่งหลัง พร้อมชุดเครื่องนอนสีขาวครบชุด ผ้าห่มนุ่มและอุ่นเมื่อสัมผัส

ดีกว่าของที่ขายในศูนย์การค้าของฐานที่มั่นเยอะเลย!

เธอยังจำได้ว่าหลี่หรงเหลียนเคยจ่ายเงินกว่า 400 เหรียญสหพันธ์ ซื้อผ้าห่มผืนหนึ่งให้เจียงจิ่นเวย คุณภาพแย่กว่าผ้าห่มที่แถมมากับเตียงราคา 200 เหรียญสหพันธ์ของเธอเสียอีก

สุดท้าย เธอก็กัดฟันกระทืบเท้าซื้อห้องน้ำสำเร็จรูปแบบเรียบง่ายที่ถูกที่สุดจากร้านขายของตกแต่งบ้าน ราคาแค่ 300 เหรียญสหพันธ์ มีทั้งโถสุขภัณฑ์และอ่างล้างหน้า แถมยังมีฝักบัวให้อีกด้วย

【ตรงตามเงื่อนไขการให้เช่าแล้ว กรุณาเลือกว่าจะให้เช่ารายวัน ระยะสั้น รายเดือน หรือรายปี เมื่อเลือกแล้ว จะไม่สามารถเปลี่ยนราคาได้ภายในระยะเวลาที่กำหนด และไม่สามารถเปลี่ยนเครื่องเรือนหรือการตกแต่งภายในห้อง】

ครั้งนี้ซูเถาเลือกปล่อยเช่าระยะสั้น 15 วัน

【ห้องพักเดี่ยวหมายเลข 002 เปิดให้เช่าระยะสั้น 15 วัน ตามการตกแต่งภายใน ระบบประเมินว่าค่าเช่าระยะสั้นควรอยู่ที่ 4,000 เหรียญสหพันธ์ หากต้องการขึ้นค่าเช่า กรุณาจัดซื้อเครื่องเรือนคุณภาพดี】

ซูเถาอุทานในใจอย่างตื่นเต้น การลงทุนย่อมให้ผลตอบแทนจริง ๆ

แต่พอมองยอดเงินคงเหลือ 23 เหรียญสหพันธ์ เธอก็ถอนหายใจ

หนทางหาเงินยังอีกยาวไกล แม่บ้านให้เช่าก็ไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ

ซูเถานั่งอยู่บนพื้นแข็งกระด้าง ตัดสินใจว่าพอได้เงินค่าเช่าระยะสั้นแล้ว สิ่งแรกที่จะซื้อให้ตัวเองคือเตียง!

มื้อกลางวัน ซูเถาออกไปยังร้านสะดวกซื้อในฐานตงหยางที่ใกล้เขตเถาหยางที่สุดตามปกติ จ่าย 2 เหรียญสหพันธ์ซื้อแฮมเบอร์เกอร์เนื้อสังเคราะห์ แล้วกินคู่กับน้ำเย็นฟรีในร้าน พอประทังมื้อหนึ่งไปได้

กินเสร็จ เธอยังมีน้ำใจซื้อชุดอาหารราคา 8 เหรียญสหพันธ์ติดมือไปให้รองหัวหน้าทีมเฉินด้วย

รับปากเขาไว้แล้ว ก็ต้องทำหน้าที่ให้ดี

จนจริง ๆ ตอนนี้เธอจนจนแทบไม่มีอะไรเหลือ

ใครจะคิดว่าแม่บ้านให้เช่าที่มีที่ดิน 3,000 ตารางเมตรและห้องพักในมือ 3 ห้อง จะมีเงินติดตัวแค่ 13 เหรียญสหพันธ์

ขนาดโดนปล้นยังน่าอายเลย

“หนู นี่กลับมาจากข้างนอกฐานที่มั่นเหรอ?” พี่ชายแคชเชียร์เป็นผู้พิการที่ถูกตัดขาสูงเหนือเข่า ช่วงล่างสวมขาเทียมราคาถูก ทำให้เคลื่อนไหวได้เชื่องช้าและติดขัด

ซูเถาพยักหน้า

พี่ชายแคชเชียร์ถามเธอ “แล้วเห็นที่ดินผืนที่อยู่ไม่ไกลจากประตูหมายเลข 3 ไหม? ฉันได้ยินว่ามีคนเห็นร้านเปิดอยู่ เป็นโรงแรมด้วย ราคาประมาณเท่าไหร่เหรอ? คนธรรมดาอย่างพวกเราพอจะจ่ายไหวไหม?”

ซูเถาไม่คิดเลยว่าเพิ่งผ่านไปวันเดียวก็มีคนสนใจแล้ว

เธอจึงตอบตรง ๆ อย่างเปิดเผย “จ่ายไหวค่ะ ขึ้นอยู่กับว่าต้องการห้องแบบไหน ห้องเดี่ยวขนาด 10 ตารางเมตร ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกในการใช้ชีวิต ราคาแค่ 3,000 เหรียญสหพันธ์ ไม่ต้องใช้แต้มผลงานด้วย”

รายได้เฉลี่ยต่อเดือนของคนในฐานตงหยางอยู่ที่ 8,000 เหรียญสหพันธ์ ค่าเช่า 3,000 จึงไม่ถือว่าสูง

พี่ชายแคชเชียร์ดูดีใจมากจริง ๆ จากนั้นก็ถามเรื่องอื่นอีกหลายอย่าง ซูเถาก็ตอบให้ทีละข้อ

เมื่อได้ข้อมูลครบถ้วน พี่ชายก็รีบหยิบเครื่องสื่อสารออกมาโทรศัพท์ ดูเหมือนจะโทรหาครอบครัว

ซูเถายกมุมปากขึ้น ดูท่าทุกคนคงต้องการที่พักกันมาก ถ้าเธอขยายห้องเพิ่มอีกเท่าไรก็คงไม่ต้องกลัวว่าจะปล่อยเช่าไม่ได้

ซูเถาหิ้วอาหาร ตั้งใจจะเดินไปมุมที่ไม่มีคนแล้วส่งตัวกลับเถาหยางโดยตรง

ทันใดนั้นก็มีเสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง “เถาเถา?”

เธอหันไปเห็นพ่อที่มองไม่เห็นหัวเธอและแสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอดกับทุกเรื่อง

ซูเจี้ยนหมิงคีบกระเป๋าเอกสารไว้ใต้แขน แต่งตัวสะอาดเรียบร้อย ข้างกายยังมีเพื่อนร่วมงานที่แต่งตัวคล้ายกันอีกคน

ตอนแรกซูเถาไม่ได้คิดจะสนใจ แต่เพื่อนร่วมงานข้าง ๆ กลับพูดขึ้นว่า

“เหล่าซู นี่ลูกสาวคนเล็กที่สมัครใจเข้ากองทัพบุกเบิกของนายเหรอ? เด็กขนาดนี้เพิ่งบรรลุนิติภาวะสินะ นายกับภรรยาทำใจได้ยังไง? ลูกสาวคนโตบ้านฉันอายุ 30 แล้ว ฉันยังไม่กล้าปล่อยให้ออกไปนอกฐานตงหยางคนเดียวเลย กลัวว่าจะบาดเจ็บหรือโดนรังแกที่ไหนสักแห่ง”

สีหน้าซูเจี้ยนหมิงเปลี่ยนไปทันที เขาหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้งก่อนตอบว่า

“เถาเถาของบ้านผมเป็นฝ่ายโวยวายจะไปเป็นทหารให้ได้ ตั้งแต่เด็กก็เหมือนเด็กผู้ชาย ไม่อยากอยู่แต่ในบ้าน ตอนนี้ลูกโตแล้ว พวกเราเป็นพ่อแม่ก็ต้องสนับสนุนการตัดสินใจของลูกสิครับ”

ซูเถาฟังแล้วแทบจะอาเจียนแฮมเบอร์เกอร์ที่กินไปเมื่อคืนออกมา

เพื่อนร่วมงานทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ไม่พูดอะไรต่อ

ชื่อเสียงที่ว่าเหล่าซูไม่ดูแลครอบครัวและไม่รักลูกสาว ลือกันไปทั่วตั้งนานแล้ว

ซูเจี้ยนหมิงรักษาหน้าไว้ไม่อยู่ แต่ก็ยังฝืนยิ้มและจงใจแสดงความเป็นห่วงซูเถา

“ช่วงนี้สบายดีไหม? จะไปรายงานตัวเมื่อไหร่ ต้องให้พ่อช่วยอะไรหรือเปล่า?”

ซูเถาครุ่นคิดแวบหนึ่ง ก่อนจะบีบน้ำตาออกมาสองหยดทันที

“พ่อคะ จะมีภารกิจอะไรได้ล่ะคะ อีกสองวันถึงจะตรวจร่างกายเข้ากองทัพบุกเบิก ตั้งแต่ถูกไล่ออกจากบ้าน หนูก็ไม่มีที่อยู่ พ่อ แม่ พี่ชายกับพี่สาวกลับบ้านกันแล้ว หนูแอบตามหลังไป พอตกกลางคืนก็นอนอยู่หน้าประตูบ้าน พวกคุณออกจากบ้านเมื่อไหร่ หนูก็รีบไปก่อน กลัวว่าพวกคุณจะเห็นแล้วรำคาญ...”

“เหล่าซู นายทำเกินไปแล้วหรือเปล่า?”

“ลูกสาวคนเล็กจะกินข้าวได้สักเท่าไหร่กัน พวกนายสองคนจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”

......

หน้าซูเจี้ยนหมิงเขียวคล้ำ แต่ยังคงรักษาท่าทีไว้แล้วพูดว่า

“เรื่องนี้ผมไม่รู้เลย ที่บ้านภรรยาผมเป็นคนจัดการทั้งหมด กลับไปผมจะถามให้แน่ชัด เถาเถา เรื่องนี้พ่อทำไม่ถูก พ่อทำให้ลูกต้องลำบาก รับเงินไปพักข้างนอกสักสองสามวันก่อน พอจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว พ่อจะไปรับลูกกลับบ้าน”

โอนเงิน 3,000 เหรียญสหพันธ์

ซูเถาฝืนกดมุมปากที่แทบยกขึ้นมา แล้วแสร้งสะอื้นสองครั้ง

“ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาพ่อนะ ถ้าไม่อยากไปเป็นทหาร พ่อใช้เงินช่วยให้ลูกออกมาได้”

ซูเถาฟังแล้วก็ถือว่าเขาพูดเหลวไหล

ตอนเด็ก ๆ เธอยังเคยเชื่อคำพูดที่ว่าเขาจะช่วยออกหน้าให้

แต่เขาเอาแต่ทำตัวเป็นคนดี พูดโอ้อวดไปอย่างนั้น พอผ่านไปก็ทำเหมือนลืมสนิท ถึงขั้นหลับตาข้างหนึ่ง ปล่อยให้เธอถูกคนอื่นรังแกและถูกแม่ลำเอียงใส่

พอโตขึ้น เธอก็ไม่อาจรู้สึกเชื่อใจเขาได้อีก

พอได้เงินมา ซูเถาก็กล่าวขอบคุณแบบขอไปทีสองสามคำ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทันที

เธอไม่อยากเห็นหน้าคนที่เคยเรียกว่าครอบครัวแม้แต่วินาทีเดียว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป