สิงซูอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะให้ใช้ฟรี
หลังวันสิ้นโลก การพัฒนาแหล่งน้ำต้องหยุดชะงักลง ขณะที่แหล่งน้ำที่มีอยู่ก็ค่อย ๆ ปนเปื้อน ราคาน้ำดื่มในตอนนี้จึงสูงลิ่ว ค่าน้ำแทบจะกินสัดส่วนใหญ่ที่สุดในรายจ่ายของครอบครัวหนึ่งเลย
แต่ที่เถาหยางกลับให้ใช้ฟรีอย่างนั้นหรือ?
ผู้เช่าคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าไม่ต่างจากสิงซูอวี่ ดูไม่ค่อยอยากเชื่อกันนัก
ซูเถาเปิดตู้ใต้เครื่องกดน้ำ “ข้างในมีแก้ว หยิบใช้ได้ตามสะดวก แนะนำให้เขียนชื่อของตัวเองไว้ด้วย ส่วนทางนี้เป็นเครื่องทำอาหารเช้า ราคาเฉลี่ยชุดละ 30 เหรียญสหพันธ์ จำกัดวันละ 10 ชุด ถ้าต้องการก็ซื้อได้ตามสะดวก”
เมื่อสิงซูอวี่เห็นเครื่องทำอาหารเช้า ก็แทบพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
สะดวกเกินไปแล้ว
มีอาหารให้เลือกหลากหลาย ทั้งซาลาเปาแป้งหมัก ขนมปังเนย นม โจ๊ก... ดูแล้วเหมือนจะไม่ใช่อาหารสังเคราะห์เสียด้วย นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
เธอรู้ดีว่าคนระดับสูงสุดของตงหยางใช้ชีวิตกันอย่างไร แม้แต่คุณปู่ของเธอซึ่งเป็นอดีตผู้บัญชาการอาวุโส ปกติก็ยังแทบไม่ได้กินของพวกนี้
ต่างจากสิงซูอวี่ที่คิดมาก ผู้เช่าคนอื่น ๆ กลับคิดกันง่าย ๆ แค่รู้สึกว่าเถาหยางดีจริง ๆ เป็นเหมือนองค์กรสวัสดิการเลยทีเดียว อาหารชั้นดีที่คนมีเงินเท่านั้นถึงจะได้กิน พวกเขาก็มีโอกาสจ่ายเงินเพียงเล็กน้อยซื้อมาเพื่อลองชิมได้แล้ว
เมื่อแนะนำเกือบครบแล้ว ซูเถาก็เสริมขึ้นอีกประโยคว่า
“ตอนนี้มีแค่เรื่องซักผ้าที่ไม่ค่อยสะดวก อีกไม่กี่วันฉันจะเอาเครื่องซักผ้ามาติดตั้งไว้ในพื้นที่ส่วนกลางหลายเครื่อง พวกคุณใช้ได้ฟรี แค่ต้องวางเงินมัดจำไว้ก่อน ถ้าข้าวของในพื้นที่ส่วนกลางกับในห้องพักไม่เสียหาย ตอนย้ายออกก็จะคืนเงินมัดจำให้”