“คุณปู่?” สิงซูอวี่เห็นคุณปู่นิ่งเหม่อ จึงเรียกเขา
สิงหงเหวินขานรับ “อืม” ก่อนจะกินซาลาเปา ไข่ และโจ๊กจนหมดเกลี้ยงอย่างเงียบ ๆ แล้วเช็ดปากพลางกล่าวว่า
“เบื้องหลังเถาหยางมีองค์กรใหญ่ที่แข็งแกร่งอยู่ ไม่ใช่แค่คนคนเดียวแน่”
ทุกวันนี้ทั้งธัญพืชและสัตว์ปีกหายากเต็มที แถมอาหารเหล่านี้ยังมีรสชาติแทบไม่ต่างจากก่อนวันสิ้นโลก จนชั่วขณะหนึ่งเขาเผลอคิดไปว่าราวกับวันสิ้นโลกไม่เคยเกิดขึ้น
สิงหงเหวินคิดว่าคงมีสถานที่เฉพาะสำหรับเพาะปลูกพืชและเลี้ยงสัตว์ปีก คอยส่งสินค้าให้เถาหยาง
แถมของที่ส่งมายังดีกว่าของที่ตงหยางผลิตเองเสียอีก
สิงซูอวี่พยักหน้า “แต่เจ้าของที่นี่ หรือก็คือเจ้าของห้องเช่าของเรา ดูยังไงก็เป็นแค่เด็กสาวอายุสิบกว่าปี ชื่อซูเถา ฉันเห็นเธอแค่ทำความสะอาดยังดูเหนื่อยเลย คงไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษหรอกค่ะ”
พูดจบก็เปิดภาพถ่ายในเครื่องสื่อสารให้คุณปู่ดู
มีทั้งเครื่องทำอาหารเช้า ห้องนั่งเล่น ทางเดิน และการตกแต่งภายในห้อง เธอถ่ายรายละเอียดต่าง ๆ ไว้ด้วย อย่างพื้นสะอาดเอี่ยม ผนังสีขาว และเฟอร์นิเจอร์ใหม่เอี่ยม...
ถ้าบอกว่าไม่มีองค์กรที่แข็งแกร่งอยู่เบื้องหลัง คอยจัดการการผลิต ใครเชื่อก็บ้าแล้ว
สิงหงเหวินถอดแว่นสายตายาวออก แล้วกำชับหลานสาวอย่างจริงจังว่า
“ต้องมีคนผลักดันเธอออกมาแน่ ซูอวี่ จำไว้ว่าต้องผูกมิตรกับเธอให้ดี ถ้ารู้ว่าใครเป็นคนตัดสินใจอยู่เบื้องหลังเธอ ก็รีบบอกฉัน ฉันจะไปพบเขาสักครั้ง องค์กรที่มีความสามารถขนาดนี้ พวกเราควรพยายามผูกสัมพันธ์ไว้ให้ได้”