ซูเถาไม่คิดเลยว่าประกาศที่ติดออกไปจะได้รับกระแสตอบรับอย่างล้นหลาม
ชั่วพริบตาเดียว เครื่องสื่อสารของเธอก็แทบถูกโทร.เข้าจนพัง
เธอตกใจจนรีบตัดการสื่อสาร แล้วรวบรวมรายชื่อ 100 คนแรกที่ติดต่อเข้ามาทำเป็นตาราง เริ่มคัดกรอง
คนที่ไม่มีงานประจำหรือไม่มีรายได้ไม่รับ เพื่อป้องกันข้อพิพาทเรื่องค่าเช่าในภายหลัง
คนที่มีประวัติอาชญากรรมหรือเคยใช้ชีวิตเป็นอาชญากรหนีตายไม่รับ
คนติดยาและผู้ประกอบอาชีพพิเศษไม่รับ
ไม่ใช่ว่าเธอเลือกปฏิบัติ แต่เธอต้องรับผิดชอบต่อผู้เช่าทุกคน
ถ้ามีฆาตกรโรคจิตปะปนเข้ามาแล้วทำร้ายผู้เช่าคนอื่น หรือคนติดยายุยงให้คนอื่นทำผิดกฎหมาย หรือผู้ประกอบอาชีพพิเศษชักชวนนักเรียนลงไปทำงานในวงการนั้น เรื่องคงวุ่นวายกันใหญ่
ระหว่างนั้น ซูเถายังเห็นชื่อซูเจิ้งชิงด้วย เขาเป็นลูกชายคนโตที่พ่อเฮงซวยของเธอมีกับภรรยาเก่า และเป็นพี่ชายต่างแม่ของเธอ
ซูเถอนึกขึ้นได้ว่าซูเจิ้งชิงคบกับใครคนหนึ่งตั้งแต่ปีก่อนแล้ว ที่ยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านก็เพราะไม่มีที่อยู่
คราวนี้คิดจะมาหาบ้านแต่งงานที่นี่หรือไง?
ซูเถาจำฝังใจ ขีดชื่อเขาทิ้งทันที
ตอนเด็ก ๆ ซูเจิ้งชิงรังแกเธออยู่ไม่น้อย ของกินที่เธอกำลังจะเอาเข้าปาก เขาก็ต้องแย่งไป ต่อให้ทำเสียเปล่าก็ไม่ยอมให้เธอกิน
ฮึ!
...หลังคัดกรองแล้วเหลือ 20 คน ซูเถาโทร.ไปถามทีละคนอีกครั้ง ไล่คนแปลก ๆ ที่ไม่ตอบตรงประเด็น เอาแต่หลบเลี่ยงออกไปหลายคน
สุดท้ายก็ได้ผู้เช่า 12 คน มีทั้งชายหญิง เด็กและคนแก่ ดูแล้วล้วนเป็นคนดีที่ประวัติขาวสะอาด