ซูเถารู้สึกว่าจินตนาการของตัวเองจะบ้าบิ่นกว่านี้อีกหน่อยก็ได้
ขนาดคนจนอย่างเธอยังกลายเป็นเจ้าของห้องเช่าได้ แล้วการเคลื่อนย้ายข้ามมิติจะน่าแปลกตรงไหน
เธอรูดบัตรเปิดประตูใหญ่ ก่อนขนข้าวของเข้าไปด้านใน
ถุงนอน กระโถน และกะละมัง เธอเตรียมไว้อย่างละชุดสำหรับห้องเดี่ยวกับห้องของตัวเอง
ซูเถาเปิดโหมดปล่อยเช่าอีกครั้ง
【ดำเนินการตามเงื่อนไขการปล่อยเช่าเรียบร้อยแล้ว กรุณาเลือกโหมดเช่ารายวัน รายสัปดาห์ รายเดือน หรือรายปี หลังเลือกแล้วจะไม่สามารถเปลี่ยนราคาได้ภายในระยะเวลาที่กำหนด และไม่สามารถปรับเปลี่ยนการตกแต่งหรือจัดวางภายในห้อง】
ซูเถาครุ่นคิด ก่อนตัดสินใจเริ่มจากการเช่ารายวัน
เพิ่งเป็นเจ้าของห้องเช่าครั้งแรก ยังไม่มีประสบการณ์ ลองสังเกตดูวันต่อวันก่อนดีกว่า
【ห้องเดี่ยวหมายเลข 001 เปิดให้เช่ารายวัน ตามการประเมินของระบบจากการตกแต่งภายใน ค่าเช่ารายวันควรอยู่ที่ 100 เหรียญสหพันธ์ หากต้องการขึ้นค่าเช่า กรุณาจัดซื้อเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งคุณภาพดี】
ซูเถา “...” สมจริงชะมัด
แต่พอลองคิดดูดี ๆ ราคานี้คงไม่ต้องกลัวว่าจะปล่อยเช่าไม่ได้
อย่างแรก ห้องชุดธรรมดาแบบหนึ่งห้องในฐานตงหยางที่ปล่อยเช่ารายวัน ไม่มีครัวหรือห้องน้ำส่วนตัว ยังคิดตั้ง 80 เหรียญสหพันธ์ แถมต้องจ่ายแต้มผลงานของฐานอีก 5 แต้ม
แถมยังมีคนต้องการมากกว่าห้องว่างอยู่บ่อย ๆ คนที่แย่งห้องส่วนตัวไม่ทันก็ต้องไปอยู่ห้องเช่าราคาถูกที่ห้องหนึ่งมี 20 คน เตียงหนึ่งเดือนราคา 600 เหรียญสหพันธ์กับแต้มผลงาน 10 แต้ม ผู้ชายผู้หญิงกินดื่มขับถ่ายอยู่รวมกันในห้องเดียว สภาพแย่สุด ๆ
ห้องเดี่ยวเถาหยางของเธอแม้สิ่งอำนวยความสะดวกจะไม่พร้อม แต่ก็มีพื้นที่ส่วนตัว แถมไม่ต้องใช้แต้มผลงาน
แต้มผลงานหายากยิ่งกว่าเหรียญสหพันธ์เสียอีก
อีกอย่าง เธอรู้ดีว่าที่ดินผืนนี้อยู่ใกล้ประตูหมายเลข 3 กองทัพบุกเบิกผ่านไปมาบ่อย ๆ
คนที่รอดชีวิตในกองทัพบุกเบิกล้วนเป็นคนมีเงิน พวกเขาทำภารกิจที่อันตรายที่สุด แลกกับค่าตอบแทนสูงที่สุด
ห้องไม่มีทางว่างนานแน่
มื้อเย็นซูเถาจ่าย 2 เหรียญสหพันธ์ซื้อเนื้อบดสังเคราะห์หนึ่งถุง ทั้งจืดชืดจนแทบกินไม่ลง พลางมองยอดเงินในบัญชีที่เหลือเพียง 23 เหรียญสหพันธ์ แล้วก็เริ่มกระวนกระวาย
ต้องรีบหาลูกค้ามาทำเงินให้ได้
ยามค่ำคืนมาเยือน ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำนอกบ้าน เสียงคำรามของซอมบี้หนึ่งหรือสองตัวดังแว่วมาเป็นระยะ จนเธอต้องขดตัวอยู่ในถุงนอนอย่างอดไม่ได้
ยังดีที่กำแพงสูงกับรั้วไฟฟ้าของเถาหยางพึ่งพาได้ ซอมบี้เข้ามาไม่ได้ ความปลอดภัยรับประกันได้ แม้คุณภาพชีวิตจะไม่ค่อยดีนัก
เธอห่อตัวในถุงนอน นอนอยู่กลางห้องโล่ง แล้วมองเพดานพลางถอนหายใจ
ยังดีที่ตอนนี้เพิ่งฤดูใบไม้ผลิ กลางคืนไม่หนาวมาก ไม่อย่างนั้นถุงนอนเก่าโทรมใบนี้คงกันหนาวไม่ไหว
เธอตัดสินใจแน่วแน่อีกครั้ง ต้องหาเงินให้ได้! จะได้นอนเตียงใหญ่! ใช้น้ำอุ่น! ติดเครื่องปรับอากาศกับระบบทำความร้อนใต้พื้นด้วย!
ซูเถาค่อย ๆ หลับไปพร้อมความตื่นเต้น
แม้บ้านจะว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย แต่มันกลับมอบความรู้สึกปลอดภัยให้เธออย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ไม่ต้องกังวลอีกแล้วว่าจะต้องอาศัยอยู่ในห้องน้ำแคบ ๆ หนาวเย็น และคอยผวากลางดึกว่าเจียงจิ่นเวยจะทุบประตูร้องเรียกเพราะอยากเข้าห้องน้ำ
ไม่ต้องปวดหัวกับถังโต้วที่ชอบฉี่รดเตียงเธอด้วย
นี่คือบ้านของเธอเอง
ซูเถาที่กำลังฝันดีสะดุ้งตื่น เสียงจากเครื่องสื่อสารอัจฉริยะหน้าประตูดังขึ้นว่า
“เจ้าของบ้าน มีแขกมาหา”
ซูเถาตื่นเต็มตาทันที เธอลนลานลุกขึ้นมา ใจเริ่มหวั่น ๆ
ฟังจากเสียงแล้ว ข้างนอกคงวุ่นวายน่าดู
【เขตเถาหยางกำลังถูกซอมบี้โจมตี เปิดใช้งานรั้วไฟฟ้าแล้ว】
หัวใจซูเถากระตุก เธอหมอบดูภาพจากกล้องหน้าประตู แล้วก็เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ราว 7-8 คน ทุกคนมีบาดแผล แถมยังมีอีกสองคนที่เลือดท่วมตัวและหมดสติอยู่
น้ำฝนชะเลือดให้กระจายไปทั่วพื้น ภาพที่เห็นชวนสยดสยองอย่างยิ่ง
ซูเถาสะดุ้ง พอเห็นเครื่องแต่งกายที่เป็นระเบียบของพวกเขาก็รีบเปิดประตูใหญ่
กองทัพบุกเบิก!
คงได้รับบาดเจ็บเพราะเจออันตรายระหว่างออกทำภารกิจ กลับฐานไม่ทัน เลยต้องเลือกมาที่เถาหยางซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด
ซูเถาเคารพและรู้สึกขอบคุณพวกเขามาก เพราะหากไม่มีกองทัพบุกเบิกออกไปกำจัดซอมบี้และรวบรวมเสบียง สภาพความเป็นอยู่ในฐานคงย่ำแย่กว่านี้
“รีบเข้ามา รีบเข้ามา!” เธอมองเห็นกลุ่มซอมบี้ตรงเชิงกำแพงไม่ไกลกำลังถูกขังไว้ด้วยรั้วไฟฟ้าของเธอ และใกล้จะฝ่าหลุดออกมาได้แล้ว
คนกลุ่มนั้นไม่มีเวลาพูดอะไรกัน รีบกรูกันเข้ามา เลือดที่ผสมกับน้ำฝนทำให้ห้องรับแขกของซูเถาเละเทะไปหมด
ไม่นาน ผู้มีพลังพิเศษสายรักษาคนหนึ่งก็เริ่มรักษาผู้บาดเจ็บที่อาการหนักที่สุด ฝ่ามือเปล่งแสงสีทองจาง ๆ ลูบผ่านบาดแผลเหวอะหวะ แต่เพราะบาดเจ็บสาหัสเกินไป ท้องของชายคนนั้นแทบถูกซอมบี้ควักออกมาจนหมด ต่อให้พยายามสมานแผลอย่างไรก็ห้ามเลือดไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเถอเห็นคนถูกควักท้องตายต่อหน้าต่อตา เธอยืนนิ่งแข็งทื่อ เลือดในกายราวกับไหลย้อนกลับ
ผู้มีพลังสายรักษาคนนั้นทุบพื้นอย่างแรง ก่อนฟุบลงบนศพของเพื่อนร่วมทีมและร่ำไห้เงียบ ๆ
ทั้งห้องเงียบงันไปครึ่งนาที ชายที่ยืนอยู่หัวแถวสวมเครื่องแบบทหารสีดำและติดบ่าเครื่องหมายพลตรี ใช้มือปาดน้ำฝนกับเลือดบนใบหน้า แล้วกล่าวกับซูเถาว่า
“ผมชื่อสือจื่อจิ้น เป็นหัวหน้าหน่วยกองร้อยที่ 7 หน่วยรบพิเศษของกองทัพบุกเบิก วันนี้พวกเราออกทำภารกิจแล้วเจอซอมบี้กลายพันธุ์สองตัว รองหัวหน้าหน่วยของผมบาดเจ็บสาหัส แล้วก็...เพื่อนร่วมทีมคนนี้ด้วย ระหว่างถอนกำลัง ถ้าไม่มีรั้วไฟฟ้าข้างนอกช่วยถ่วงซอมบี้เอาไว้ ตอนนี้พวกเราคงไม่เหลือชีวิตแล้ว”
พูดจบเขาก็ยืนตรงขึ้นทันที แล้วยกมือทำความเคารพซูเถาอย่างถูกระเบียบ เพื่อแสดงความขอบคุณจากใจจริง
ซูเถารู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก
“แล้วก็...ต้องขอโทษด้วยที่มีคนตายในบ้านของคุณ พวกเราจะจัดการให้เรียบร้อย ต้องขอโทษที่สร้างความเดือดร้อน” ขณะพูด แววตาของหัวหน้าหน่วยขุ่นมัวลงชั่วขณะ แต่ไม่นานก็กลับมาเยือกเย็นและแข็งกร้าวดังเดิม
ซูเถาถึงค่อยตั้งสติได้ขึ้นมาบ้าง รีบพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ พวกคุณพักที่นี่สักคืนก่อนเถอะ”
พูดจบเธอก็ปล่อยห้องรับแขกที่ว่างโล่งไว้ให้สือจื่อจิ้นกับพวก แล้วเงียบ ๆ กลับเข้าห้องตัวเอง
ทั้งคืนเธอนอนไม่หลับ แถมยังฝันร้ายว่าซอมบี้บุกทะลวงรั้วไฟฟ้าของเถาหยาง พอตื่นขึ้นมาก็มีเหงื่อเย็นชุ่มตัว
เธอเพิ่งรู้ตัวว่าถูกขังอยู่ในบ้านนานเกินไป สายตาจับจ้องอยู่แค่โลกใบเล็ก ๆ ของตัวเอง จนไม่รู้เลยว่าข้างนอกอันตรายแค่ไหน
พอฟ้าสาง ซูเถาออกมาแล้วพบว่าสือจื่อจิ้นกับพวกเก็บกวาดห้องรับแขกที่เปื้อนเลือดจนสะอาดแล้ว แม้แต่ศพของเพื่อนร่วมทีมที่ตายไปก็ถูกใส่ไว้ในถุงเก็บศพที่พกติดตัวมา
ซูเถาไม่อยากมองนาน จึงถามว่า “พวกคุณจะไปแล้วเหรอคะ?”
สือจื่อจิ้นกำลังบรรจุกระสุนใส่ปืน ได้ยินแล้วก็ตอบว่า “ใช่ กลับไปแก้แค้น”
เขาพูดอย่างสงบนิ่ง แต่ซูเถาฟังออกว่าภายใต้ความเกลียดชังอย่างรุนแรงนั้น มีพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำซ่อนอยู่
เมื่อล้างคราบเลือดบนใบหน้าออก เธอจึงเห็นหน้าตาของเขาชัด ๆ ผิวของเขาดูหยาบกร้านจากการใช้ชีวิตและต่อสู้กลางแจ้งมาเป็นเวลานาน
แต่พอมองรายละเอียดให้ดี ดวงตาเรียวยาวแบบหงส์ จมูกโด่งได้รูป และยังมีความประณีตอยู่ในหน้าตา
คิ้วซ้ายมีรอยแผลเป็นเส้นหนึ่ง ราวกับถูกดาบฟันจนคิ้วขาด ทำให้เขาดูเหี้ยมเกรียมขึ้นมา
เป็นบุคลิกที่ขัดแย้งกันอย่างประหลาด...
ซูเถาคิดว่าเขาอายุไม่เกิน 30 ปีแน่นอน
“จริงสิ เมื่อกี้ผมออกไปข้างนอก เห็นที่นี่เปิดเป็นโรงแรมหรือครับ?”
ซูเถาครุ่นคิดแล้วตอบว่า “จะเรียกอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ตอนนี้มีห้องเปิดให้เช่าอยู่”
“พ่อแม่คุณเป็นคนเปิดเหรอ? พ่อแม่คุณเป็นใคร?” สือจื่อจิ้นถามตรง ๆ
เมื่อคืนเกิดเรื่องวุ่นวายมาก เขาไม่มีเวลาคิดให้รอบคอบ บ้านที่เปิดกิจการอยู่ในเขตปลอดภัยผืนใหญ่ขนาดนี้ เจ้าของย่อมเป็นบุคคลสำคัญที่ร่ำรวยหรือมีอำนาจ
แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเห็นเพียงเด็กสาวตรงหน้าคนนี้ ซึ่งดูเหมือนจะยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ
ซูเถาตอบว่า “ฉันเป็นคนเปิดเองค่ะ เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ข้าง ๆ ยังมีห้องเดี่ยวอยู่ห้องหนึ่ง เพื่อนร่วมทีมของคุณที่บาดเจ็บและยังหมดสติอยู่อาจมาพักฟื้นที่นี่สักสองสามวันได้ ค่าเช่าวันละ 100 เหรียญสหพันธ์ รูดบัตรจ่ายได้เลยค่ะ”
สมาชิกในทีมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้างทันที กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมองห้องที่ว่างเปล่า
“บ้านนี้เป็นของคุณเหรอ?”
คนอื่น ๆ ก็มองมาด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เจ้าของที่ดินลึกลับกลับเป็นเด็กสาวที่ดูเหมือนยังไม่บรรลุนิติภาวะ!
พวกเขานึกมาตลอดว่าเป็นที่ดินส่วนตัวของผู้มีอำนาจระดับสูงสักคนในฐาน
สมาชิกในทีมต่างพากันคาดเดาถึงเบื้องหลังของซูเถา
สือจื่อจิ้นถามย้ำอีกคำ “ไม่ต้องใช้แต้มผลงานเหรอ?”
ซูเถาส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะ ค่าเช่าของที่นี่จ่ายเป็นเหรียญสหพันธ์ทั้งหมด”
สือจื่อจิ้นไม่พูดอะไรอีก เขาหยิบบัตรไปจ่ายค่าเช่าทันที แถมยังจ่ายล่วงหน้าทีเดียว 5 วัน
เฉินเหล่าเอ้อร์จำเป็นต้องพักรักษาตัวในห้องเดี่ยว อีกอย่างที่นี่มีกำแพงสูงกับรั้วไฟฟ้าคุ้มกัน จึงปลอดภัยกว่าฐานตงหยางเสียอีก
ซูเถามองยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นมา 500 เหรียญสหพันธ์ ยิ้มหน้าบาน
“ห้องอยู่ทางซ้ายค่ะ พวกคุณช่วยกันพาเขาเข้าไปได้เลย”
พวกผู้ชายตัวใหญ่หยาบกระด้างไม่ถือสาสภาพห้องอันเรียบง่าย พวกเขาวางรองหัวหน้าหน่วยลงบนถุงนอน ทิ้งข้อความไว้ในเครื่องสื่อสาร แล้วก็ออกมา
สือจื่อจิ้นให้ช่องทางติดต่อของตัวเองแก่ซูเถา แล้วพูดว่า
“คุณซู เขาฝากไว้กับคุณสักสองสามวันนะครับ พวกเราแก้แค้นเสร็จแล้วจะกลับมารับ ช่วงนี้รบกวนช่วยดูแลเขาด้วย นี่เป็นค่าตอบแทน 1,000 เหรียญสหพันธ์ ขอให้รับไว้ด้วยครับ”
ซูเถาอ้าปาก ยังไม่ทันได้ตอบ บัญชีก็ดังติ๊ง แจ้งว่ามีเงินเข้า 1,000 เหรียญสหพันธ์