ซูเถาตกใจจนเกือบโยนอุปกรณ์สื่อสารทิ้ง ร่างกายตอบสนองโดยสัญชาตญาณ เธอพุ่งเข้าไปในรถแล้วกระชากประตูปิดทันที
ชั่วขณะที่ประตูปิดลง เธอเห็นขนนกสีแดงฉานปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า เลือดสาดกระเซ็นเปื้อนกระจกหน้ารถจนภาพตรงหน้ากลายเป็นสีแดงฉาน
จากนั้นร่างไร้วิญญาณก็ร่วงกระแทกกระจกหน้ารถอย่างแรง เสียงดังโครม
กระจกแตกกระจายทันที
“เชี่ย!” กวนจื่อหนิงที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับสบถ ก่อนก้มหลบเศษกระจก
เมื่อไม่มีสิ่งใดขวางกั้น ซูเถาก็เห็นร่างเต็ม ๆ ของซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้น—ปีกสีแดงขนาดมหึมา ข้อต่อกระดูกแปลกประหลาด และเด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาแต่ผิวกลับเป็นสีเขียวคล้ำ
มันข้ามหลังคารถมา ปีกใหญ่แทบจะบดบังดวงอาทิตย์ จนทั่วบริเวณมืดมิดไร้แสง
มันก้มมองซูเถา ดวงตาสีเทาจับจ้องเธอ ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงชะงักไปชั่วขณะ
ทันใดนั้นซูเถาก็ได้ยินเสียงปืน กระสุนเจาะปีกซ้ายของมันจนร่างเอียงเซไปด้านหนึ่ง
ขณะเดียวกัน ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมา 【ค้นพบเบาะแสภารกิจลับ: โรงรถร้าง】
ซูเถาตกตะลึงอย่างหนัก
“อยู่ในรถ ห้ามลงมาเด็ดขาด!” กวนจื่อหนิงถีบประตูรถออก ชักปืนแล้วพุ่งตรงออกไป
พร้อมกันนั้นเผยตงกับเฉินเทียนเจียวและพวกก็มาถึง ล้อมเด็กหนุ่มปีกประหลาดที่บาดเจ็บไว้ทุกด้าน
“พวกคุณก็อยากฆ่าผมเหมือนกันใช่ไหม?” เสียงนั้นใสเยาว์วัยและยังเจือความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่ม
ปีกของมันหุบลง แล้วค่อย ๆ เลือนหายไปจากแผ่นหลัง
เมื่อไม่มีปีกประหลาดคู่นั้น มันก็ดูแทบไม่ต่างจากเด็กหนุ่มธรรมดาทั่วไป
“ผมแค่อยากกลับบ้าน พวกเขาเข้ามาหาเรื่องผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้”