อากาศค่อย ๆ อุ่นขึ้น จนเริ่มมีกลิ่นอายของฤดูร้อนระอุ
จวงหว่านเปิดหน้าต่างบริเวณส่วนกลางไว้ตั้งแต่เช้า ให้ลมเย็นพัดผ่านเพื่อถ่ายเทอากาศ
เห็นซูเถากำลังจะออกไปข้างนอกอีกครั้ง จึงอดถามไม่ได้ว่า
“นี่เธอออกไปติดกันสามวันแล้วนะ เช้าไปเย็นกลับ แทบจะเหมือนพี่เผยอยู่แล้ว ไปทำอะไรน่ะ?”
ซูเถาหัวเราะกลบเกลื่อน “ก่อนหน้านี้ฉันหมกตัวอยู่บ้านนานไปหน่อย ตอนนี้อันตรายคลี่คลายแล้ว ก็เลยออกไปเดินเล่นน่ะ”
เธอแทบจะร้องไห้ไม่ออก อู่รถร้างทั้งสามแห่งในตงหยางเธอไปมาหมดแล้ว แต่ระบบก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
วันนี้เธอตั้งใจจะไปอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย ตรวจดูให้ทั่วว่ามีอะไรตกหล่นหรือไม่ ถ้ายังไม่มีปฏิกิริยา เธอก็คงต้องพักเรื่องนี้ไว้ก่อน
เพราะเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับพื้นที่นอกตงหยาง
ตอนนี้เธอยังไม่กล้าออกไปจากตงหยาง
เป็นไปตามคาด หลังเดินหาอยู่ทั้งวัน เธอก็ยังไม่พบอะไรเลย
ซูเถาคิดทบทวนไปมา พยายามนึกถึงสถานการณ์ในวันที่ระบบแจ้งเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ตอนที่เธอไปถึง “ปีกกระดูก” ระบบก็เหมือนถูกกระตุ้นกลไกบางอย่าง แล้วเด้งข้อความ “อู่รถร้าง” ขึ้นมา
ทำไมพอเห็น “ปีกกระดูก” ถึงมีการแจ้งเตือนขึ้นมา?
อู่รถร้างแห่งนั้นเกี่ยวข้องกับ “ปีกกระดูก” หรือเปล่า?
ซูเถาไปหาเฉินเทียนเจียว แล้วถามว่า “ครั้งแรกที่พวกคุณเจอ ‘ปีกกระดูก’ อยู่ที่ไหน?”
เฉินเทียนเจียวกระตุกตาเทียมกลไก ก่อนตอบว่า “วันนั้นฉันไม่มีวันลืม อยู่ที่ลานจอดรถเชิงเขาผานหลิ่ว เจ้าสัตว์ชั่วนั่นฆ่าผู้รอดชีวิตที่ซ่อนอยู่ที่นั่นจนหมด แล้วยังล่อพวกเราให้ติดกับอีก! บัดซบ! ฉันต้องเห็นพวกคนเสื้อกาวน์ชำแหละมันให้ได้!”