เผยตงที่หายหน้าไปหลายวันโดยไม่กลับบ้าน จู่ ๆ ก็กลับมาตอนดึกของวันนั้น
แถมยังเรียกรถกระบะคันใหญ่คันหนึ่งมาด้วย
ซูเถาขยี้ตาเดินออกมาช่วยเธอ “ลักลอบขน” เสบียงอย่างระมัดระวัง กลัวผู้เช่าคนอื่นจะได้ยินหรือเห็นเข้า
ถึงของพวกนี้เธอจะให้ความช่วยเหลือด้วยเหตุผลด้านมนุษยธรรม แต่ถ้าคนอื่นเห็นเข้าคงอธิบายลำบาก คล้ายกับว่าเจ้าหน้าที่ห้ามประชาชนจุดไฟ แต่ตัวเองกลับจุดตะเกียงได้ตามใจ — ทั้งที่ทุกคนถูกจำกัดการซื้อ แล้วเธอกลับเปิดทางพิเศษให้รองผู้บัญชาการกองกำลังรักษาเมืองอย่างนั้นหรือ?
อธิบายไม่ถูก เพราะงั้นทำเงียบ ๆ ไว้ดีกว่า
เผยตงก็เป็นคนรู้เรื่อง สั่งให้ทุกคนที่เธอเรียกมาช่วยเงียบเสียง จากนั้นก็ย่องเขย่งขนของออกไปทีละรอบ
พอขนของขึ้นรถจนเต็ม ฟ้าก็ใกล้สางแล้ว ซูเถาเร่งเธอว่า
“พี่เผย พอได้แล้ว กินคำโตคำเดียวก็อิ่มเป็นหมูไม่ได้หรอก คราวหน้าค่อยมาขนอีก ฉันก็ไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย”
เผยตงถึงหยุดกวาดของเสียที ท่าทางเหมือนโจรญี่ปุ่นบุกปล้นหมู่บ้าน แต่ก็ยังอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง จึงถามว่า
“ที่นี่จะเปิดห้องให้คนนอกเช่าเมื่อไหร่? กันไว้ให้ฉันสัก 40 ห้องได้ไหม?”
แทนที่จะขนเสบียงออกไปนอกเถาหยาง สู้ส่งคนเข้ามาข้างในดีกว่า
ซูเถากระอักเลือดในใจ “ไม่มีเยอะขนาดนั้นหรอก เลิกหวังได้แล้ว”
เผยตงผิดหวังเล็กน้อย “ได้ งั้นอีกพักหนึ่งฉันค่อยมาใหม่ ช่วงนี้ได้ยินว่าเธอขอคนจากสือจื่อจิ้นมาคอยคุ้มกันใกล้ชิดแล้ว แต่ก็ยังประมาทไม่ได้ พยายามอย่าออกไปข้างนอก ตอนนี้สัตว์เดรัจฉานตัวนั้นฆ่าคนไปแล้วเกิน 10 คน อาจยังมีศพที่พวกเราหาไม่เจอด้วย”
ซูเถาสะดุ้งโหยง ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ