สถานีโทรทัศน์ตงหยาง พ่างหงเพิ่งเลิกงานก็ถูกเพื่อนบ้านที่คุ้นเคยกันดีรั้งตัวไว้ อีกฝ่ายพูดจาประจบประแจงว่า:
“เสี่ยวพ่าง ฉันจำได้ว่าเธอสมัครบ้านที่เถาหยางได้ใช่ไหม? ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ พอเธอย้ายเข้าไปแล้วช่วยแนะนำครอบครัวฉันด้วยนะ ตอนนี้เถาหยางให้ความสำคัญกับคนที่ผู้เช่าแนะนำ โอกาสที่ครอบครัวฉันจะผ่านก็จะสูงขึ้น เธอวางใจได้ ถ้าสำเร็จ ฉันไม่ลืมตอบแทนเธอแน่”
พ่างหงรู้สึกเหลือเชื่อ “คุณป้าซ่ง นี่คุณเสียสติไปแล้วหรือไง ตอนนี้มีข่าวฉาวว่าเถาหยางลักพาตัว หลอกเอาเงิน แล้วก็ทำให้คนเสียโฉม คุณยังกล้าไปอยู่เหรอ? ไม่กลัวหรือว่าวันหนึ่งจะถูกใครสักคนกรีดหน้าทิ้งไว้กลางถนน? หรือจ่ายค่าเช่าไปแล้วโดนไล่ออกมา?”
คุณป้าซ่งเพื่อนบ้านจิ๊ปาก “ข่าวลือทั้งนั้น ฉันมีเพื่อนที่ลูกสาวของเพื่อนเขาอยู่เถาหยางมาตั้งสองเดือนแล้ว เรื่องทำให้เสียโฉมอะไรนั่นเป็นเพราะผู้เช่าคนก่อนหาเรื่องใส่ตัวเอง ยายแก่นั่นคิดจะฆ่าคนแต่ไม่สำเร็จ เลยถูกเถาหยางจับได้ เธออย่าไปฟังข่าวลือบิดเบือนพวกนั้นสิ”
พ่างหงหัวเราะหยันในใจ “คุณป้าซ่ง ฉันทำงานสื่อ ไม่มีใครรู้ข้อเท็จจริงดีไปกว่าฉันหรอก ฉันไม่ไปเถาหยางแน่ บ้านที่สมัครไว้ก็ถอนสิทธิ์แล้ว คุณป้าไปหาคนอื่นเถอะค่ะ”
คุณป้าซ่งอ้าปากค้าง เผลอพูดออกมาว่า “เธอถอนสิทธิ์แล้ว ยังแนะนำฉันได้ไหม? เธอไม่อยู่ ฉันอยู่เองก็ได้!”
คำตอบที่ได้รับมีเพียงแผ่นหลังเชิดหยิ่งของพ่างหง
คุณป้าซ่งถุยน้ำลาย คิดในใจว่าไม่นึกว่าจะมีคนโง่อยู่ใกล้ตัวจริง ๆ
...
ข่าวด้านลบไม่ได้ส่งผลต่อการทำงานและชีวิตประจำวันของเถาหยางเลยจริง ๆ
ตรงกันข้าม งานของจวงหว่านกลับเบาลงไม่น้อย ห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่ว่างลงหลังพ่างหงกับอีกคนเปลี่ยนใจยกเลิกสัญญาเช่า ถูกจัดให้พ่อแม่ของหยางจวี๋โดยตรง