เหมยซิงเสียนพอได้โอกาสก็เดินวนเวียนอยู่ตรงหน้ากู้หมิงฉือ พูดประจบประแจงว่า:
“คุณชายฉือ ข่าวระลอกนี้ได้ผลไม่เลวเลย คนจำนวนไม่น้อยไม่กล้าสมัครเช่าห้องที่เถาหยางแล้ว แต่ข่าวก็มีอายุของมันใช่ไหมครับ ถ้าคุณเห็นว่าผมพอจะมีประโยชน์ ผมจะไปคุยกับพ่อที่อยู่เถาหยางให้ดี ขอให้เขาช่วยพาผมเข้าไปอยู่ หลังจากนั้นผมจะเป็นสายลับของคุณที่เถาหยางเอง มีเรื่องอะไรจะรีบรายงานให้คุณทราบทันที เราจะปล่อยข่าวด้านลบออกมาเรื่อย ๆ คอยบ่อนทำลายพวกเขาไปไม่หยุด”
เหมยซิงเสียนคิดว่าตัวเองกำลังจะได้พลิกชะตา หากได้รับความโปรดปรานจากหัวหน้ากู้ การได้เลื่อนขั้นอย่างรวดเร็วก็คงไม่ใช่เรื่องยาก จากนี้ไปเขาจะไม่ต้องอาศัยอยู่ในคูน้ำเน่าเหม็นและทำงานหนักอีกแล้ว
กู้หมิงฉือมองเขาผ่านแว่นกรอบเงิน ก่อนจะยกยิ้มเย็นชา:
“เกิดเรื่องแบบนี้แล้ว เถาหยางจะยอมให้คุณเข้าไปอยู่หรือ? ตกลงคุณคิดว่าผมหลอกง่าย หรือคนที่เถาหยางตาบอดกันแน่?”
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าซูเถาไม่แยแสชื่อเสียงเลยสักนิด
เกมนี้ เขาแพ้แล้ว
ลูกน้องคนสนิทที่ติดตามเขามาหลายปีสังเกตเห็นความไม่พอใจของผู้เป็นนาย เหงื่อเย็นเริ่มผุดเต็มหน้าผาก กำลังจะเตือนให้เหมยซิงเสียนไสหัวไป แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวอย่างลำพองใจว่า:
“ถึงยังไงผมก็เป็นลูกชายคนเดียวของพ่อ เขามีโควตาอยู่ในมือ แค่เขาตกลง เถาหยางก็ไม่มีสิทธิ์จำกัดว่าเขาจะยกโควตาให้ใคร เถาหยางมันเป็นอะไรนักหนา? ก็แค่เด็กสาวเพิ่งบรรลุนิติภาวะมาคุมที่นั่น ไม่มีอะไรต้องกลัว...”
ลูกน้องคนสนิทรู้สึกว่าเคราะห์ร้ายกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า
เหมยซิงเสียนมันโง่ชะมัด หัวหน้าเพิ่งแพ้ให้เถาหยางไป นายกลับพูดว่าเถาหยางไม่คู่ควร แล้วหัวหน้าจะไม่ยิ่งไร้ค่าไปด้วยหรือไง?