อาจารย์เหมยเห็นลูกชายในวิดีโอด้วย โกรธจนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งทันที
ซูเถา จวงหว่าน และหลิ่วพ่านพ่านต่างหน้าถอดสี “อาจารย์เหมย!”
หลิ่วพ่านพ่านทำอะไรไม่ถูก รีบหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดให้เขา น้ำตาไหลพรากไม่หยุด
“ทำยังไงดี ทำยังไงดี...”
ซูเถาเปิดหน้าต่าง ตะโกนลงไปหาแม่เฉียนที่อยู่ด้านล่าง
“แม่เฉียน! ไปตามเสี่ยวป๋อกับจื่อหนิงมาที! อาจารย์เหมยอาการแย่ ต้องส่งโรงพยาบาล รีบไป!”
แม่เฉียนตกใจจนรีบวิ่งออกไปทันที
เสี่ยวป๋อกับกวนจื่อหนิงคนหนึ่งแบกอาจารย์เหมย อีกคนขับรถ ซูเถากำลังจะขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ เครื่องสื่อสารก็ดังขึ้นกะทันหัน
สายเรียกเข้าจากหมายเลขแปลกหน้า
ซูเถาราวกับสังหรณ์ใจบางอย่าง เธอกดรับแต่ไม่พูด
เสียงหัวเราะเบา ๆ ของผู้ชายดังมาจากปลายสาย
“เถ้าแก่ซู ขอให้วันนี้ทุกอย่างราบรื่นนะ ผมตั้งตารอ... วันที่เราจะได้พบกันอย่างเป็นทางการ”
สายถูกตัดไป
ซูเถ้าหน้าเย็นชา “ทำลึกลับไปได้! ฉันนึกว่าจะมีแผนอะไร ที่แท้ก็แค่นี้!”
กวนจื่อหนิงถามขณะซิ่งรถ “ใครน่ะ?”
ซูเถาเดาออกแล้ว “คนต้นเรื่องข่าววันนี้น่ะ จัดการให้อาจารย์เหมยปลอดภัยก่อนเถอะ”
พูดตามตรง ซูเถาไม่ได้กลัวข่าวลืออะไรเลยด้วยซ้ำ คนมาสมัครเช่าน้อยลงก็ช่วยลดภาระงานให้พวกเธอได้
เธอเองก็ไม่ได้รีบร้อนขยายเถาหยาง ไม่จำเป็นต้องเอาใจคนมากมายขนาดนั้น
กู้หมิงฉือคิดคำนวณผิดถนัด สิ่งที่เธอไม่แยแสที่สุดก็คือชื่อเสียง
อาจารย์เหมยได้รับความกระทบกระเทือนทางใจ พอถึงโรงพยาบาลก็หมดสติไป หลังจากเพิ่งส่งเข้าห้องฉุกเฉิน เครื่องสื่อสารของจวงหว่านก็ดังขึ้น
คนโทรมาคือฝ่ายหญิงของคู่รักที่ขอเลื่อนวันเข้าพัก
“คุณจวง ข่าวออกมาแบบนี้แล้ว พวกเราคงไม่กล้าเข้าไปอยู่แน่ ๆ พรุ่งนี้ก็ไม่ไปแล้ว แต่พวกคุณก็แสดงละครเก่งนะ ยังอุตส่าห์ทำเป็นคัดเลือกผู้เช่าให้เป็นระเบียบเรียบร้อย นึกว่าจะตั้งใจสร้างชุมชนดี ๆ ที่ไหนได้ ลับหลังกลับปฏิบัติกับผู้เช่าแบบนี้ พวกคุณคงทำเงินไปไม่น้อยเลยสินะ ไม่ละอายใจบ้างหรือไง?”