ทางฝั่งซูเถากลับสงบสุขดี ตอนบ่ายสือจื่อเยว่ไม่มีเรียน จึงช่วยซูเถากวาดพื้นถูพื้น ไม่นานก็ทำความสะอาดทางเดินยาวกับห้องรับแขกจนสะอาดเอี่ยม
ซูเถารู้สึกเกรงใจมาก อยากให้เงิน แต่ก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนมองอีกฝ่ายเป็นแม่บ้าน ซึ่งดูไม่ค่อยให้เกียรติกัน
สือจื่อเยว่จับมือเธอไว้ “พี่เถาจื่อ หนูไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ขยับตัวบ้างก็ช่วยให้ร่างกายแข็งแรงนะ~”
พอสนิทกับคนแล้ว สือจื่อเยว่ก็อ้อนเก่ง แถมยังรู้จักพูดเอาใจคนอื่น เหมือนแมวที่คอยอ้อนขอขนมแมว
ซูเถาอดอิจฉาสือจื่อจิ้นไม่ได้ มีน้องสาวที่เอาใจใส่ขนาดนี้อยู่ด้วย
พออารมณ์ดี ซูเถาก็ใช้เงิน 200 เหรียญสหพันธ์ซื้อเครื่องทำน้ำดื่มมาตั้งไว้ในห้องรับแขก ให้ทุกคนดื่มฟรี
เธอไม่ใช่คนขี้เหนียว ถ้าสิ่งอำนวยความสะดวกช่วยให้ผู้เช่าใช้ชีวิตสะดวกขึ้น เธอก็จะจัดหามาให้เท่าที่กำลังทรัพย์ของตัวเองเอื้ออำนวย
สือจื่อเยว่เหมือนกระต่ายน้อย กระโดดไปหยิบแก้วมารองน้ำ แล้วกรอกลงคออึก ๆ
“อร่อยจัง~ อร่อยกว่าน้ำขวดที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้ออีก พี่เถาจื่อใจกว้างจริง ๆ~”
คำพูดนี้มาจากใจจริง
ใคร ๆ ก็รู้ว่าน้ำดื่มในฐานตงหยางแพงแค่ไหน ว่ากันว่ามีน้ำฟรีให้ดื่มเฉพาะในยุคสันติสุขก่อนวันสิ้นโลกเท่านั้น
ซูเถาหยิกแก้มน้อง “มีแต่เธอนี่แหละที่พูดเอาใจคนอื่นเก่ง พอหมดสัญญาเช่าเดือนหน้า พี่จะจัดโต๊ะเขียนหนังสือกับชั้นหนังสือให้ ต่อไปก็ไม่ต้องมานั่งทำการบ้านในห้องรับแขกแล้ว”
สือจื่อเยว่โห่ร้องดีใจ
ตอนบ่ายซูเถาจงใจพาสือจื่อเยว่ไปกินอาหารที่ถนนของกินในฐานสักมื้อ
ตอนเด็ก ๆ พ่อเฮงซวยมักแอบพาพี่ชายสองคนออกไปกินข้าวข้างนอก ส่วนหลี่เหลียนหรงก็ชอบไล่เธอออกไป เพื่อทำอาหารดี ๆ ให้ครอบครัวสามคนของเจียงจิ่นเวยกินกัน