บทที่ 10 ต่อไปนี้ฉันกับพี่ชายจะเป็นครอบครัวให้เธอ
หลี่เหลียนหรงตาแดงก่ำ วิ่งเข้ามาหาซูเถาอย่างรวดเร็วแล้วคว้าแขนเธอไว้ น้ำตาไหลพรั่งพรูราวกับฝนห่าใหญ่
“เถาเถา ช่วงนี้ลูกไปอยู่ที่ไหนมา? รู้ไหมว่าพี่สาวของลูกไปเข้าร่วมกองทัพบุกเบิกแทนลูกแล้ว? แม่ขอร้องล่ะ ขอแค่ลูกยอมกลับมา บ้านของพี่สาวก็ให้ลูกอยู่ ของที่พี่สาวมี ลูกก็จะได้เหมือนกัน ดีไหม? เมื่อก่อนแม่ลำเอียงเอง แม่ดูแลลูกไม่ทั่วถึง ลูกยกโทษให้แม่ได้ไหม?”
ซูเถาแทบจะหัวเราะด้วยความโมโห เธอสะบัดมืออีกฝ่ายออกทันที
“กลับไปเหรอ? กลับไปสลับตัวกับเจียงจิ่นเวยหรือไง? เธอไม่เคยรู้ตัวเลยว่าตัวเองทำผิด และไม่คิดด้วยว่าตัวเองลำเอียง แค่คิดจะทำให้ฉันใจอ่อน แล้วให้ฉันเป็นฝ่ายไปแลกชีวิตกับเจียงจิ่นเวย! เธอไม่สนเลยว่าฉันจะเป็นจะตาย!”
หลี่เหลียนหรงชะงัก น้ำตาที่กำลังจะไหลเหมือนหยุดค้างไป นางอ้าปากแต่พูดไม่ออกอยู่นาน ก่อนจะพึมพำว่า
“เถาเถา? ทำไมลูกถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”
“คิดว่าฉันไม่เชื่อฟังแล้วใช่ไหม? คิดว่าฉันหลุดจากการควบคุมของเธอแล้ว? หลี่เหลียนหรง บางครั้งฉันก็สงสัยว่าเธอเป็นแม่แท้ ๆ ของฉันจริงหรือเปล่า ฉันเคยอยู่ในท้องเธอไหม ถึงได้ปฏิบัติกับฉันแบบนี้? ตอนนี้ฉันเพิ่งจะมีชีวิตดีขึ้นได้ไม่เท่าไร เธอก็โผล่มาทำลายชีวิตฉันอีกแล้ว”
หลี่เหลียนหรงนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงถามหลังจากตั้งสติได้ว่า “มีชีวิตดีขึ้น? ผู้ชายที่ลูกหาไว้ดีกับลูกมากเหรอ?”
ซูเถาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอไม่ค่อยเข้าใจ
“ลูกไปคบกับใครมา? ครั้งก่อนแม่ได้ยินคนพูดว่าเห็นลูกคุยกับผู้ชายจากกองทัพบุกเบิกหลายคนตรงประตูหมายเลข 3 คนไหนล่ะที่ลูกคบอยู่ มียศทหารไหม?” หลี่เหลียนหรงพึ่งพาผู้ชายมาตลอดชีวิต เหตุผลเดียวที่นางนึกออกว่าทำไมซูเถาถึงมีชีวิตดีได้ ก็คือได้เกาะผู้ชายที่ทั้งรวยทั้งมีอำนาจ