ซูเถาตามที่อยู่บนบัตรผ่านมาจนถึงที่นี่ ซึ่งอยู่ด้านนอกประตูหมายเลข 2 ทางเหนือของฐานตงหยาง เป็นประตูที่กองทัพบุกเบิกเข้าออกบ่อยที่สุด
ตรงนี้มีที่ดินผืนใหญ่ถูกล้อมไว้ กะด้วยสายตาน่าจะราว 3,000 ตารางเมตร
เธอถึงกับตะลึง
เธอรู้จักที่นี่ดี เพราะเติบโตมาในฐานตงหยางตั้งแต่เด็ก เคยได้ยินคนเก่าแก่ในฐานเล่าว่าที่ดินผืนนี้ปรากฏขึ้นมาในชั่วข้ามคืน
ที่ดินในฐานตงหยางมีค่าดั่งทองคำ ต่อให้เป็นบ้านขนาด 60 ตารางเมตรของพ่อเธอ ตอนนี้หากคิดจะซื้อก็ต้องใช้แต้มผลงานของฐานถึง 6,000 แต้ม แถมยังต้องจ่ายเงินสหพันธ์อีกสามล้านกว่า
ที่ดินว่างเปล่าผืนนี้ที่มีเนื้อที่ 3,000 ตารางเมตร ไม่รู้ว่ามีคนอยากได้มากมายแค่ไหน
แต่ถึงอย่างนั้น แม้แต่ผู้บัญชาการสูงสุดของฐานก็ยังไม่กล้าแตะต้อง
กำแพงสูงกับรั้วไฟฟ้าล้อมรอบไว้ หากไม่มีบัตรผ่าน อย่าว่าแต่มนุษย์เลย แม้แต่ซอมบี้ก็เข้าไปไม่ได้
แล้วตอนนี้ที่ดินผืนนี้กลับกลายเป็นของซูเถาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยงั้นหรือ?
ซูเถากลืนน้ำลาย เดินเข้าไปในประตูใหญ่ แล้วหยิบบัตรห้องที่ระบบให้มาแตะกับเครื่องอ่านตรงประตู
“ติ๊ง เจ้าของของฉัน ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”
ประตูใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก
ซูเถามองเห็นบ้านหลังเล็กธรรมดา ๆ ผนังทาสีฟ้าตั้งอยู่กลางผืนดินว่างเปล่า
มองไปมองมา จู่ ๆ ซูเถาก็รู้สึกแสบจมูก
ตลอด 18 ปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกผูกพันกับสถานที่แห่งหนึ่ง ราวกับที่นี่เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่แรก และเฝ้ารอให้เธอกลับมาเสมอ
เธอวิ่งเหยาะ ๆ ไปถึงหน้าบ้าน แตะบัตรเปิดประตูเหมือนเดิม แล้วผลักเข้าไปด้วยความคาดหวังเต็มหัวใจ
หืม?
ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เก้าอี้สักตัว?
ซูเถานิ่งค้าง
ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกเสียดาย น่าจะขนเตียงสนามที่อยู่ในห้องน้ำของตัวเองมาด้วย
อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีที่ให้นั่งหรือนอน
กลับไปน่ะเป็นไปไม่ได้
เธอก็ไม่มีทางซื้อของใหม่ได้เหมือนกัน จนกรอบเสียจนมีเงินติดตัวแค่ 50 เหรียญสหพันธ์ อย่างมากก็ซื้อเก้าอี้ได้ตัวเดียว
【ตรวจพบว่าเจ้าบ้านมาถึงจุดหมายแล้ว กรุณาตั้งชื่อพื้นที่นี้】
ซูเถาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อยู่ใกล้ตงหยาง งั้นเรียกว่าเขตเถาหยางแล้วกัน
【ตั้งชื่อเขตเถาหยางเรียบร้อยแล้ว ต้องการเริ่มรับภารกิจมือใหม่หรือไม่?】
ซูเถาขยี้จมูก “รับ”
【ได้เลย กรุณารับชุดของขวัญมือใหม่】
ทันทีที่รับ แผงโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเถาอีกครั้ง มีกล่องของขวัญลอยอยู่กลางอากาศ
เธอกดรับ
【ได้รับเงินสหพันธ์ x2,000】
ซูเถา “!!!”
เธอรีบหยิบบัตรประจำตัวออกมา ในปีที่ 20 หลังวันสิ้นโลก บัตรประจำตัวกลายเป็นแบบจอสัมผัส แผ่นบางเฉียบเพียงชิ้นเดียว ใช้แทนโทรศัพท์มือถือได้ทั้งหมด ทั้งยังใช้เป็นเครื่องมือสื่อสารในชีวิตประจำวันได้ด้วย
ซูเถาเข้าสู่บัญชีของตัวเอง ยอดเงินกลายเป็น 2,050 จริง ๆ!
นี่เป็นเงินก้อนใหญ่ที่สุดที่เธอเคยได้มาในชีวิต!
ขณะที่กำลังตื่นเต้น ระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง:
【ยินดีด้วย ทรัพย์สินรวมของเจ้าบ้านเกิน 2,000 เหรียญสหพันธ์แล้ว สามารถอัปเกรดระบบนี้เป็นระดับ 1 ได้ หลังอัปเกรด คุณจะได้รับห้องเดี่ยว 1 ห้อง และปลดล็อกร้านขายของแต่งบ้าน ต้องการใช้เงิน 2,000 เหรียญสหพันธ์เพื่ออัปเกรดหรือไม่?】
ซูเถอนิ่งงัน ที่แท้ระบบก็อัปเกรดได้ด้วย
เมื่อมองห้องว่างเปล่า ซูเถาก็ยังตัดสินใจอัปเกรดทั้งที่ปวดใจ
เงินที่เพิ่งได้มายังไม่ทันอุ่นมือก็ใช้หมดแล้ว……
【ระบบเจ้าของห้องเช่าอัปเกรดเป็นระดับ 1 แล้ว เปิดห้องเดี่ยว 1 ห้อง และปลดล็อกร้านขายของแต่งบ้านเรียบร้อยแล้ว กรุณาตรวจรับ】
ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนเงียบลง ซูเถาก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ใต้เท้า แล้วห้องว่างขนาด 10 ตารางเมตรห้องหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
บ้านที่ระบบมอบให้เธอแต่แรกถูกย้ายไปไว้ทางขวาของห้องเดี่ยว ทั้งสองห้องเชื่อมถึงกันด้วยทางเดินเล็ก ๆ
ซูเถาตกตะลึงอยู่ในใจ
ความเร็วในการสร้างบ้านนี่เหมือนเล่นเกมแล้วคลิกเมาส์ไม่กี่ทีก็สร้างเสร็จ ประสิทธิภาพสูงเกินไปแล้ว
เธอเปิดแผงระบบอีกครั้ง แล้วก็เห็นคำว่าร้านขายของแต่งบ้านจริง ๆ
ตอนแรกเธอคิดจะดูว่ามีเตียงที่เหมาะ ๆ ไหม จะได้ซื้อสักสองชิ้นไว้ใช้แก้ขัด อย่างน้อยก็คงไม่ต้องนอนบนพื้นตอนกลางคืน
แต่พอเห็นว่าเตียงไม้ที่ถูกที่สุดยังต้องใช้เงิน 120 เหรียญสหพันธ์ ซูเถาก็กดปิดหน้าจอเงียบ ๆ
ทรัพย์สินทั้งหมดของเธอมีแค่ 50 เหรียญสหพันธ์เองนะ
ถึงจะมีที่ดินผืนใหญ่ขนาดนี้ แต่เนื้อแท้ก็ยังเป็นยาจก ซื้อแม้แต่เตียงสักหลังก็ไม่ไหว
หรือจะปล่อยเช่าไปแบบนี้เลยดี?
【ยังไม่สามารถปล่อยเช่าได้ กรุณาทำตามเงื่อนไขการปล่อยเช่า: เตียง 1 หลัง โถส้วม 1 ใบ อ่างน้ำ 1 ใบ】
ซูเถาแทบจะเป็นลม
ของทั้งสามอย่างนี้ถ้าซื้อจากร้านแต่งบ้านต้องใช้เงินเกือบหนึ่งพันเหรียญสหพันธ์
เธอจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน
ซูเถาเกาศีรษะ สุดท้ายตัดสินใจไปลองเสี่ยงโชคที่ตลาดของมือสองในฐาน
ระบบไม่ได้บอกว่าของแต่งบ้านพวกนี้ต้องซื้อจากร้านของระบบสักหน่อย
เธอไปหาของถูก ๆ ข้างนอกมาทำให้ครบเงื่อนไขก็ได้!
คิดแล้วก็ไปเลย ซูเถาพกทรัพย์สินทั้งหมด 50 เหรียญสหพันธ์ไปตลาดซื้อขาย
เพื่อประหยัดเงิน เธอเดินไปทั้งที่ท้องว่าง แถมยังระวังทาใบหน้าด้วยฝุ่นดินให้สกปรกยิ่งกว่าเดิม
แม้ในฐานตงหยางจะไม่มีซอมบี้ แต่มนุษย์ภายใต้ระเบียบสังคมที่พังทลายมักน่ากลัวกว่าซอมบี้เสียอีก
กว่าจะถึงตลาดของมือสองก็เป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่าแล้ว
ตลาดซื้อขายแบ่งเป็นเขตตะวันออกกับเขตตะวันตก
เขตตะวันตกปลอดภัยกว่าเล็กน้อย ของที่ขายก็ดูเป็นระเบียบกว่า ไม่ได้มีแค่เฟอร์นิเจอร์กับเครื่องใช้ไฟฟ้าทั่วไป ยังมีอุปกรณ์สื่อสารและเครื่องมือเดินทางขายด้วย กระทั่งชุดชั้นในกับกางเกงในมือสองก็ยังมี
แต่ถ้าเดินลึกเข้าไปทางตะวันออกก็ชวนตะลึงแล้ว มีทั้งขายลูกชายขายลูกสาว ขายไส้กรอกแฮมที่กินไปแล้วครึ่งแท่ง ขายกะโหลกซอมบี้… แถมพื้นยังเต็มไปด้วยคราบสกปรกและของเสียที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
บางครั้งซูเถาก็รู้สึกว่าโลกใบนี้บิดเบี้ยวเหลือเกิน ทั้งแออัด สกปรก และไร้ระเบียบ
ซูเถากลับมาที่โซนขายเฟอร์นิเจอร์มือสอง เตียงที่ถูกที่สุดก็ยังราคา 20 เหรียญสหพันธ์ แถมขาหักไปข้างหนึ่ง ไม่คุ้มเลย และเงินที่เหลือก็คงไม่พอซื้อโถส้วมกับอ่างน้ำด้วย
สุดท้ายเธอหยุดอยู่หน้าร้านขายของใช้ทางทหารที่ปลดระวางแล้ว
ของที่ขายที่นี่ล้วนเป็นอุปกรณ์ทหารที่ถูกปลดประจำการ ส่วนใหญ่เป็นของมีตำหนิ มีทั้งกระติกน้ำสนาม รองเท้าทหาร หมวกเหล็ก ถุงนอน…
ถุงนอน! เอามาใช้แทนเตียงก็ได้เหมือนกันนี่นา
“เถ้าแก่ ถุงนอนนี่ขายยังไง?”
เจ้าของร้านเป็นชายผอมวัยสี่สิบกว่า พอได้ยินก็สูบบุหรี่มวนเอง พลางเลิกคิ้วมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาราวกับแปรงทาน้ำมันหมู:
“20 เหรียญสหพันธ์ ถ้ามานอนกับฉันสักคืน ฉันยกให้ฟรีเลย”
ซูเถารู้ว่าตอนนี้เธอห้ามแสดงความกลัว เธอสูดหายใจเงียบ ๆ แล้วทำสีหน้าแข็งกร้าวขึ้นสามส่วน
“ไม่ต้องมาเล่นลูกไม้นี้กับฉัน ถ้าจะเล่นก็เลี้ยวซ้ายไปอีก 300 เมตร จ่าย 10 เหรียญสหพันธ์ก็มีสาวสองคนอยู่เป็นเพื่อนจนฟ้าสาง จ่าย 15 เหรียญก็ได้สองคน ถุงนอนของคุณน่ะ ถ้าไม่ใช่ฉันก็ไม่มีใครยอมควักเงินซื้อหรอก”
เถ้าแก่หยุดสูบบุหรี่ พอเห็นสายตาเธอก็อุทาน “โห”
“ตัวแข็งไม่เบานี่ เอ้า เอาไปเลย”
ซูเถารีบคว้าถุงนอนมากอด พาดบ่าแล้วเผ่นทันที
ตลอด 18 ปีที่ผ่านมา ซูเถาไม่มีความสามารถพิเศษอะไร แต่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งเพื่อเอาตัวรอดก็พอทำได้
โถส้วมทั้งแพงทั้งหนัก เธอแบกคนเดียวไม่ไหว เลยไปซื้อกะละมังพลาสติกใส่เท้ามาสองใบจากแผงขายผลิตภัณฑ์พลาสติกในราคา 5 เหรียญสหพันธ์
ระบบไม่ได้บอกสักหน่อยว่าโถส้วมต้องเป็นแบบกดน้ำได้
กะละมังก็ใช้ขับถ่ายได้เหมือนกัน คนวันสิ้นโลกเหมือนกัน อย่าเรื่องมากนักเลย
ส่วนอ่างน้ำ ซูเถาก็ใช้วิธีเดียวกัน ซื้อกะละมังพลาสติกล้างหน้ามาสองใบ จ่ายไปอีก 5 เหรียญสหพันธ์เท่ากัน
พอรวบรวมของครบทุกอย่าง ซูเถาก็แบกกลับไปอย่างทุลักทุเล
แต่ของเยอะเกินไป เธอเดินไปได้ไม่นานก็เหนื่อยจนหอบ จึงวางของลงแล้วเตรียมพัก
ถ้าสามารถส่งเธอกลับไปที่นั่นได้ทันทีคงดี…
ซูเถาหัวเราะเยาะตัวเองที่คิดเพ้อเจ้อ พลางยกของขึ้นเตรียมเดินต่อ แต่ในวินาทีถัดมา เธอกลับมาโผล่อยู่หน้าประตูใหญ่ของเขตเถาหยางเสียแล้ว…