สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในหัวซูเถาทันที
เซี่ยงปินจำเธอได้แล้ว แถมยังรู้ด้วยว่าเธอมีเรื่องบาดหมางกับตระกูลซู เขาจึงข้ามหัวเธอไปหาจวงหว่านเองโดยพลการ
แต่จวงหว่านเป็นคนซื่อตรงและไม่ซับซ้อน เธอโทรศัพท์มาหาซูเถาเพื่อถามให้แน่ใจด้วยตัวเอง
ซูเถาหน้าขรึมลง “คุณทำถูกแล้ว ใครมาบอกว่าใครคนนั้นดี แล้วขอให้ช่วยเปิดทางให้ก็อย่าตกลงเด็ดขาด ต้องไปดูไปถามด้วยตัวเองก่อนค่อยตัดสินใจ ส่วนพวกที่เอาของมาฝากก็ไม่ต้องเกรงใจ อยากได้อะไรบอกฉันได้เลย ฉันซื้อให้”
คำพูดนั้นทำให้จวงหว่านรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว เธอมีความสุขแล้วกลับไปตรวจสอบต่อ
ซูเถากลับคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้ามีโอกาสเมื่อไร ต้องรีบจัดการเซี่ยงปินให้พ้นทาง คนแบบนี้อยู่เถาหยางก็มีแต่จะก่อเรื่อง
คิดจะข้ามหัวเธอมาใช้เส้นสายกับคนรอบตัวเธออย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!
สองวันต่อมา ผู้เช่าห้องหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นทั้งสี่คนก็ได้ข้อสรุป เป็นสามีภรรยาคู่หนึ่งที่แต่งงานกันในกองทัพ กับคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันที่ทำงานอยู่สำนักงานควบคุมธัญพืช ดูแล้วต่างก็เป็นผู้เช่าที่อยู่ร่วมกับคนอื่นได้ดี
จวงหว่านเริ่มคุ้นมือกับงานแล้ว เธอจัดการเรื่องเข้าพักให้ทั้งสี่คนอย่างคล่องแคล่ว พาชมเถาหยาง อธิบายรายละเอียดต่าง ๆ และย้ำเรื่องกฎส่วนรวมด้วย
ทั้งสองฝ่ายพอใจมาก โดยเฉพาะเมื่อเห็นห้องที่ตกแต่งอย่างประณีตจนแทบละสายตาไม่ได้
พวกเขาถ่ายรูปแล้วเอาไปอวดในกลุ่มของตัวเอง ทำให้คนอื่นพากันอิจฉาตาร้อน
แน่นอนว่าในกลุ่มนั้นมีซูเจิ้งชิงอยู่ด้วย
“พ่อไม่ได้บอกเหรอว่ามีเพื่อนอยู่เถาหยาง เข้าถึงเจ้าของบ้านได้ แล้วทำไมคราวนี้ยังไม่มีพวกเราอีกล่ะ? ของฝากยังไม่พอเหรอ? พ่อช่วยคิดหาทางให้ลูกอีกทีเถอะ ไม่อย่างนั้นผมกับชิวเสียก็ต้องเลิกกันแน่”