ฉันเป็นเจ้าของห้องเช่าในวันสิ้นโลก

ตอนที่ 24 ร้านขายของชำของซูเถา

7 นาที· 1.5K คำ

สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในหัวซูเถาทันที

เซี่ยงปินจำเธอได้แล้ว แถมยังรู้ด้วยว่าเธอมีเรื่องบาดหมางกับตระกูลซู เขาจึงข้ามหัวเธอไปหาจวงหว่านเองโดยพลการ

แต่จวงหว่านเป็นคนซื่อตรงและไม่ซับซ้อน เธอโทรศัพท์มาหาซูเถาเพื่อถามให้แน่ใจด้วยตัวเอง

ซูเถาหน้าขรึมลง “คุณทำถูกแล้ว ใครมาบอกว่าใครคนนั้นดี แล้วขอให้ช่วยเปิดทางให้ก็อย่าตกลงเด็ดขาด ต้องไปดูไปถามด้วยตัวเองก่อนค่อยตัดสินใจ ส่วนพวกที่เอาของมาฝากก็ไม่ต้องเกรงใจ อยากได้อะไรบอกฉันได้เลย ฉันซื้อให้”

คำพูดนั้นทำให้จวงหว่านรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว เธอมีความสุขแล้วกลับไปตรวจสอบต่อ

ซูเถากลับคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้ามีโอกาสเมื่อไร ต้องรีบจัดการเซี่ยงปินให้พ้นทาง คนแบบนี้อยู่เถาหยางก็มีแต่จะก่อเรื่อง

คิดจะข้ามหัวเธอมาใช้เส้นสายกับคนรอบตัวเธออย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!

สองวันต่อมา ผู้เช่าห้องหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นทั้งสี่คนก็ได้ข้อสรุป เป็นสามีภรรยาคู่หนึ่งที่แต่งงานกันในกองทัพ กับคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันที่ทำงานอยู่สำนักงานควบคุมธัญพืช ดูแล้วต่างก็เป็นผู้เช่าที่อยู่ร่วมกับคนอื่นได้ดี

จวงหว่านเริ่มคุ้นมือกับงานแล้ว เธอจัดการเรื่องเข้าพักให้ทั้งสี่คนอย่างคล่องแคล่ว พาชมเถาหยาง อธิบายรายละเอียดต่าง ๆ และย้ำเรื่องกฎส่วนรวมด้วย

ทั้งสองฝ่ายพอใจมาก โดยเฉพาะเมื่อเห็นห้องที่ตกแต่งอย่างประณีตจนแทบละสายตาไม่ได้

พวกเขาถ่ายรูปแล้วเอาไปอวดในกลุ่มของตัวเอง ทำให้คนอื่นพากันอิจฉาตาร้อน

แน่นอนว่าในกลุ่มนั้นมีซูเจิ้งชิงอยู่ด้วย

“พ่อไม่ได้บอกเหรอว่ามีเพื่อนอยู่เถาหยาง เข้าถึงเจ้าของบ้านได้ แล้วทำไมคราวนี้ยังไม่มีพวกเราอีกล่ะ? ของฝากยังไม่พอเหรอ? พ่อช่วยคิดหาทางให้ลูกอีกทีเถอะ ไม่อย่างนั้นผมกับชิวเสียก็ต้องเลิกกันแน่”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป