เดิมทีสิงซูอวี่เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน เอาแต่ใจจนเคยชิน จึงไม่ทันคิดเลยว่าคนข้างหลังเองก็ต้องใช้ของพวกนี้เหมือนกัน
แต่เธอก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองผิด เชิดคอพูดว่า “ฉันซื้อมาแล้ว พวกเธอจะเอายังไงก็ว่ามา”
ผู้เช่าหญิงหลายคนปรึกษากันครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ขายให้พวกเราอีกหน่อยสิ ไปขายตรงนั้น ห้ามขึ้นราคา ไม่งั้นฉันจะไปบอกเถ้าแก่ซู”
สิงซูอวี่: “......”
ซูเถาออกมาเหลือบมอง ก็เห็นสิงซูอวี่นั่งยอง ๆ ขายผ้าอนามัยอยู่ตรงมุมหนึ่ง
“เปลี่ยนอาชีพแล้วเหรอ?” ซูเถาเดินเข้าไปถาม
สิงซูอวี่รู้สึกเสียหน้า จึงไม่รับมุกเหน็บแนมของเธอ รอจนขายหมดแล้วค่อยพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า
“เครื่องขายผ้าอนามัยหมดแล้ว เธอไปเติมของหน่อย”
ซูเถามองปราดเดียวก็เข้าใจต้นสายปลายเหตุ จึงยิ้มโดยไม่พูดอะไร แล้วไปเติมของที่ร้านขายของชำ
สิงซูอวี่ตามเข้ามาติด ๆ กวาดของข้างในไปจนเกลี้ยง เธอพยายามทำเสียงให้ดูมีเหตุผลขึ้นก่อนพูดว่า
“เธอไม่ได้บอกว่าจำกัดจำนวนซื้อ ฉันซื้อไปหมดก็ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ท้ายที่สุดก็เติมประโยคในใจว่า ถึงจะมีปัญหาก็ไม่ใช่ว่าจะทำอะไรไม่ได้ อย่างมากก็เอามาคืนก็แล้วกัน o(╥﹏╥)o
ซูเถาเห็นท่าทางของเธอแล้วก็อดขำไม่ได้ “เชิญตามสบาย แต่ซื้อไปตั้งเยอะ จะใช้หมดเอาปีไหน?”
สิงซูอวี่ตอบว่า “เธอไม่รู้หรอกว่าคนนอกเถาหยางลำบากกันแค่ไหน แม่ฉันไม่ได้ใช้ของพวกนี้มาหลายปีแล้ว ฉันเอากลับไปให้แม่ ใช้ด้วยกัน แล้วก็แบ่งให้คนอื่นบ้าง สุดท้ายคงเหลือไม่เท่าไรหรอก”
ซูเถาคิดดูแล้วก็จริง แต่เธอนึกถึงอีกเรื่องขึ้นมาได้เช่นกัน ของพวกนี้จากเถาหยางเป็นของหายากสำหรับคนข้างนอก จะมีผู้เช่ามากว้านซื้อไปขายต่อหรือเปล่า?