พอพูดแบบนี้ ทุกคนก็หันไปมองเครื่องซักผ้าใหม่เอี่ยมสิบเครื่อง ใครเล่าจะยังปฏิเสธได้อีก
ยังมีผู้เช่าชายบางคนที่ปกติไม่ค่อยใส่ใจสุขอนามัยส่วนตัว วิ่งมาขอโทษซูเถา ท่าทางจริงใจสุด ๆ
จวงหว่านมองคนเหล่านั้น ก่อนอดทอดถอนใจบอกซูเถาไม่ได้ว่า
“บรรยากาศที่นี่ดีมากเลยนะ บ้านที่ฉันเคยเช่าเมื่อก่อน ทางเดินสกปรกจะตาย เจ้าของบ้านก็ทำเป็นไม่เห็น ส่วนผู้เช่าก็ทะเลาะกันเพราะใครสักคนเอาเศษอาหารกับน้ำแกงไปเททิ้งตรงทางเดิน ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันด้วย”
ซูเถาพยักหน้า “เพราะงั้นการคัดผู้เช่าที่เหมาะสมจึงสำคัญมาก ก่อนย้ายเข้าควรโทรคุยกับผู้เช่า ทำความเข้าใจคนคนนั้นให้ละเอียด เราจะปล่อยพวกตัวปัญหาเข้ามาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นทุกคนอยู่กันไม่สบายใจ”
จวงหว่านรีบจดจำไว้
ซูเถารู้สึกโล่งขึ้นมาก ปัญหาสุขอนามัยก็จัดการได้แล้ว แถมยังมีผู้ช่วย ภาระบนบ่าจึงเบาลงทันตา
ที่เหลือก็แค่ให้จวงหว่านรีบหาผู้เช่าสำหรับห้องชุดแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นสองห้อง แล้วคัดเลือกให้เธอดู
แต่วันสบาย ๆ ของเธอยังไม่ทันผ่านไปสองวัน ก็เกิดเรื่องขึ้น
พี่น้องแซ่เถาตายแล้ว
ตอนซูเถาได้ยินข่าว หนังศีรษะก็ชาวาบไปหมด
เจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารติดต่อเธอพร้อมกัน ให้เธอไปยืนยันศพ
ตอนนั้นเองซูเถาถึงรู้ว่าพี่น้องแซ่เถาเป็นเด็กกำพร้า พอพวกเพื่อนเสเพลรู้ว่าทั้งคู่เกิดเรื่องจนตาย ก็หนีหายกันไปหมด
“ใช่พวกเขาไหมครับ?” นิติเวชในชุดกาวน์สีขาวเปิดผ้าคลุมศพพลางถาม
ซูเถาเห็นรูเลือดท่วมขนาดใหญ่บนหน้าอกของทั้งสองคนทันที ราวกับถูกของบางอย่างแทงทะลุ