หลังเลิกงาน ฉีอวิ๋นหลานหิ้วข้าวกล่อง 2 กล่องกับนม 2 ขวดกลับบ้าน
สามีเห็นของในมือเธอก็เบิกตากว้าง “รวยแล้วหรือไง? ไปซื้อของที่เถาหยางมาเยอะขนาดนี้ ต้องใช้เงินเท่าไรเนี่ย?”
ปากก็บ่นเสียดายเงิน แต่ก็ยื่นมือไปรับของ
ลูกสาววัย 17 ปีเพิ่งเลิกงานกลับมาพอดี เธอไม่ได้กินมื้อกลางวันจึงหิวจนเวียนหัวเล็กน้อย พอเห็นข้าวสวยขาวเต็มกล่องกับหมูผัด เธอก็ชะงัก น้ำลายในปากเริ่มเอ่อขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
แต่เธอเป็นเด็กที่รู้ความมาตั้งแต่เล็ก จึงเพียงพูดด้วยดวงตาแดงก่ำว่า
“แม่ หนูรู้ว่าแม่เป็นห่วงหนูกับพ่อ เลยอยากซื้อของจากเถาหยางมาให้ลองกิน แต่ไม่ต้องซื้อมาเยอะขนาดนี้ก็ได้”
ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็เห็นนม 2 ขวด แล้วเสียงท้องร้องก็ดังขึ้นมา
ฉีอวิ๋นหลานสงสารลูกจับใจ จึงดึงลูกสาวกับสามีให้นั่งลง เปิดข้าวกล่องให้กิน แล้วพูดด้วยสีหน้าซาบซึ้งว่า
“กินกันเถอะ แม่กินที่เถาหยางตอนบ่ายแล้ว ของพวกนี้เถ้าแก่ซูให้มา ไม่ได้เสียเงินเลย”
พ่อลูกหยุดมือพร้อมกัน
ฉีอวิ๋นหลานยังไม่หายตื่นตะลึงและดีใจจากเรื่องก่อนเลิกงาน เธอขยี้ตาที่แดงก่ำแล้วพูดว่า
“ชีวิตของครอบครัวเราต่อจากนี้...จะดีขึ้นเรื่อย ๆ”
เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างวันอย่างคร่าว ๆ
แม้จะเล่าอย่างเรียบง่ายตรงไปตรงมา ไม่ได้ใช้คำพรรณนามากมาย แต่พ่อลูกก็ยังตกตะลึงราวกับได้ฟังเรื่องเหลือเชื่อ
ลูกสาวอ้าปากค้าง “8,000 เหรียญสหพันธ์? ต่อเดือนเหรอ?”
ฉีอวิ๋นหลานพยักหน้า
ลูกสาวร้องในใจว่า “สวรรค์!” ที่ตงหยาง ใช้เงิน 4,000-5,000 เหรียญสหพันธ์ก็จ้างแม่บ้านประจำได้แล้ว ส่วน 8,000 เหรียญนี่จ้างพนักงานธุรการที่อ่านออกเขียนได้มาทำงานได้เลย