หลังสือจื่อจิ้นจากไป ซูเถาก็ออกไปซื้ออาหารเช้าตามปกติ เธอเผลอซื้อเผื่อสือจื่อเยว่กับเฉินเทียนเจียวมาคนละชุดด้วย
รวมแล้วจ่ายไป 32 เหรียญสหพันธ์
เธอพบว่าตัวเองใจกว้างขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก โดยเฉพาะกับตัวเอง
เมื่อก่อนตอนอยู่ตระกูลซู อย่าว่าแต่จะใช้ 32 เหรียญสหพันธ์ซื้ออาหารเลย แค่ซื้อแป้งทอดไส้เนื้อราคา 2 เหรียญสหพันธ์สักชิ้นก็ยังกลัวว่าจะกลับไปโดนด่า
สือจื่อเยว่ไม่คิดว่าพี่เจ้าของห้องจะซื้อมาเผื่อเธอด้วย จึงยิ้มขอบคุณ ก่อนก้มหน้ากินอย่างเรียบร้อย
ระหว่างกินก็คิดไปด้วยว่า ไม่สู้ให้พี่ชายมากินข้าวบ้านพี่เจ้าของห้องดีกว่า
พี่เจ้าของห้องทั้งรวย มีบ้าน แถมยังสวยและอ่อนโยน
หลังอาหารเช้า เฉินเทียนเจียวที่ยังบาดเจ็บอยู่บอกซูเถาว่า
“ผมรู้สึกว่าฟื้นตัวได้เกือบดีแล้ว พรุ่งนี้จะออกไปทำภารกิจกับหัวหน้าและคนอื่น ๆ อาจไม่ได้กลับมาตั้งสิบวันครึ่งเดือน พอหมดสัญญาเช่าห้องนี้แล้ว คุณจัดการได้ตามสบาย รอผมกลับมาค่อยบอกค่าเช่าที่เหลือ เดี๋ยวผมจ่ายให้ครบ วันไหนที่ผมไม่อยู่ก็นับรวมด้วย”
ซูเถาโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง ฉันจะเก็บห้องไว้ให้คุณ กลับมาแล้วค่อยว่ากัน”
สนิทกันขนาดนี้แล้ว เธอไม่กล้าเอาเปรียบเขาหรอก
เฉินเทียนเจียวไม่เกรงใจเธอเช่นกัน เขาพยักหน้าแล้วไม่พูดอะไรต่อ
สือจื่อเยว่ขยับเข้ามาใกล้ซูเถา ก่อนเสนอเสียงเบาว่า
“พี่ซูเถา ฉันว่าพี่น่าจะตั้งตู้ขายสินค้าอัตโนมัติไว้ในโถง หรือไม่ก็เอาตู้แช่มาวางขายอาหารเป็นชุดอะไรแบบนั้น ต่อไปทุกคนก็ไม่ต้องไปซื้อที่ตงหยางแล้ว ซื้อที่นี่ได้เลย ถึงจะแพงขึ้นสักสองสามเหรียญ พี่ก็ยังพอทำกำไรได้”