ฝ่ายทหารคิดว่าเถาหยางมีคนอยู่เป็นกลุ่ม หรือไม่ก็มีองค์กรอยู่เบื้องหลังงั้นหรือ?
ซูเถาแอบขำอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออกมา
“หวังว่าคุณจะไม่ถือสานะคะ อีกอย่าง ฉันก็รู้สึกจริง ๆ ว่าอยู่ที่เถาหยางแล้วสบายมาก คุณมองฉันเป็นผู้เช่าธรรมดาก็พอค่ะ”
พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ซูเถาก็ไม่อยากทำให้อีกฝ่ายลำบากใจอีก แต่พอนึกอะไรขึ้นมาได้ก็ถามว่า
“คุณบอกว่าเป็นคนของฝ่ายทหาร แล้วรู้จักสือจื่อจิ้นไหมคะ?”
“พลตรีสือเหรอ? รู้จักค่ะ” ไม่ใช่แค่รู้จัก แต่ยังเป็นคนสนิทของคุณปู่เธอด้วย ทั้งยังได้รับการฝึกฝนอย่างลับ ๆ ให้เป็นผู้สืบทอดของตงหยาง
ตอนแรกคุณปู่อยากฝึกเธอกับลูกพี่ลูกน้องผู้ชายอีกหลายคน แต่พอเห็นว่าไม่มีใครเอาไหนสักคน จึงหันไปทุ่มเทความคิดให้สือจื่อจิ้นแทน
แต่ต้องยอมรับว่า ในบรรดาทุกคน สือจื่อจิ้นมีความสามารถโดยรวมโดดเด่นที่สุด และภักดีต่อตงหยางที่สุดด้วย
ซูเถาพยักหน้าในใจ ฟังจากน้ำเสียงแล้ว อีกฝ่ายก็คงเป็นเพื่อนร่วมงานของสือจื่อจิ้น หรือไม่ก็เป็นผู้บังคับบัญชาหรือลูกน้องกัน
ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา เธอไว้ใจสือจื่อจิ้นอยู่แล้ว ย่อมมองสิงซูอวี่เป็นคนดีไปด้วย
แค่ไม่รู้ว่าสือจื่อจิ้นจะกลับมาเมื่อไร เขาออกไปทำภารกิจติดกันสามวันแล้ว แต่ยังไม่มีข่าวคราวเลย
เธออดเป็นห่วงไม่ได้ งานที่ต้องเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้ายแบบนี้ชวนให้ใจหายจริง ๆ
ซูเถากะว่าจะรอให้สือจื่อเยว่เลิกเรียนแล้วค่อยถามเรื่องพี่ชายของเธอ แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก สือจื่อเยว่ก็ยกเครื่องสื่อสารมาตรงหน้าเสียก่อน