10 นาทีผ่านไป แต่ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว
เจียงเจ๋อมั่นใจว่าขอแค่อยู่ในห้อง เจ้าของบ้านสาวร่างเล็กคนนั้นก็ทำอะไรเขาไม่ได้แน่
คงไม่ถึงขั้นงัดประตูแล้วลากเขาออกไปหรอกมั้ง
ซูเถาเริ่มหมดความอดทน จึงสั่งให้ระบบส่งตัวเขาออกไปทันที แล้วปล่อยทิ้งไว้หน้าประตูหมายเลข 3 ที่มีผู้คนเดินขวักไขว่
จากนั้นเธอก็ค้นข้อมูลผู้เช่า แล้วติดต่อฟ่านฉวนฮุย เพื่อนร่วมห้องของเจียงเจ๋อ ให้รีบกลับมา
ซูเถานั่งรออยู่ในห้องรับแขกจนถึงบ่ายสอง ฟ่านฉวนฮุยถึงกลับมา พอเปิดประตูเห็นสภาพห้องเละเทะ เขาก็ตกใจจนสะดุ้ง
“นี่มัน... เราสองคนเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสามวัน แค่มาเช่าห้องคู่ด้วยกันเท่านั้นเอง เมื่อคืนผมก็เตือนเขาแล้วว่าอย่าเล่นกับไฟในห้อง เขาไม่ฟัง แถมยังเหน็บแนมว่าผมไม่มีพลังพิเศษ เราไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน ผมทำตามกฎทุกอย่างนะครับ ผมชดใช้ค่าเสียหายแทนเขาได้ อย่า... อย่าไล่ผมออกไปเลยนะครับ”
ฟ่านฉวนฮุยเป็นคนธรรมดาทั่วไป มีงานที่ถือว่ามั่นคงอยู่ แต่ต้องระหกระเหินไร้ที่อยู่เป็นหลักแหล่งมาตลอด จึงกลัวมากว่าจะถูกไล่ออกไป
เถาหยางดีกว่าทุกที่ที่เขาเคยอยู่มาตลอด 30 ปี ถ้าเป็นไปได้ เขาตั้งใจจะสร้างครอบครัวและอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต
เห็นหน้าฟ่านฉวนฮุยซีดเผือด ซูเถาก็รีบพูดว่า “ไม่ได้จะให้คุณย้ายออก ไม่ต้องชดใช้ด้วย ฉันแค่เรียกให้กลับมาดูสัมภาระตัวเองว่ามีอะไรเสียหายไหม แล้วเดี๋ยวฉันจะเตรียมห้องใหม่ให้พักชั่วคราว”