หา? บาดเจ็บอีกแล้วเหรอ
แถมยังไม่บอกเธอด้วย กลับมาแล้วก็ไม่พูดอะไรสักคำ
ซูเถาอดเป็นห่วงไม่ได้
“อาการหนักไหม?”
สือจื่อเยว่ถอนหายใจ “จะว่าไงดีล่ะ เขาบาดเจ็บจนชินแล้ว ตอนแรกฉันก็ใจหาย แต่พอเกิดขึ้นบ่อยเข้าก็ชาไปเอง คราวนี้ได้ยินว่าถูกแทงทะลุท้อง หมดสติไปตอนถูกส่งกลับมา”
หัวใจซูเถากระตุกวูบ คงรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
“วันนี้ฉันว่าจะไปเยี่ยมเขาพอดี พี่เถาเถาไปด้วยกันไหม?”
ซูเถาตอบโดยไม่ต้องคิด “ไปสิ จะได้เอาของกินไปฝากเขาด้วย แล้วพวกเฉินเหล่าเอ้อร์ล่ะ?”
สือจื่อเยว่ทำหน้าเศร้า สูดจมูก “พี่จวงหู่...ไม่อยู่แล้ว พี่เฉินกับคนอื่น ๆ ไปจัดงานศพให้เขา”
ดวงตาซูเถาแดงก่ำขึ้นมาทันที
ชายซื่อตรงที่ไม่ค่อยพูดคนนั้น...ซูเถอเหม่อลอย ราวกับเมื่อวานเพิ่งจัดห้องให้เขา แล้วให้ไปอยู่กับตั่งซิงเหยียนจอมพูดมาก เพื่อให้ช่วยคุมตั่งซิงเหยียนที่พูดไม่ยั้งคิด
ซูเถาตามสือจื่อเยว่ไปถึงค่ายใหญ่ของกองทัพบุกเบิก ผ่านจุดตรวจหลายชั้น ถูกค้นตัวถึงสองครั้ง จากนั้นก็นั่งลิฟต์ลงไปยังชั้นใต้ดินสาม ในที่สุดก็ได้เห็นสือจื่อจิ้นนอนอยู่ในแคปซูลพักฟื้น
เมื่อเห็นทั้งสองคนมา สือจื่อจิ้นก็เปิดประตูแคปซูลใส ปรับมุมให้ตัวเองลุกขึ้นนั่ง
เขาเห็นซูเถามีสีหน้ากังวล จึงยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร”
ซูเถานั่งลงข้างเตียง “คราวก่อนคุณเสียแขนไปข้างหนึ่ง คุณก็พูดว่าไม่เป็นไรเหมือนกัน”