ซูเถาจึงได้แต่แยกเนื้อชิ้นนั้นออกเป็นส่วน ๆ แล้วเอาไปแช่ตู้เย็น พอดีเธอทำอาหารไม่เป็นอยู่แล้ว ก็เก็บไว้ให้เจ้าแมวตะกละสองตัวกินแล้วกัน
จวงหว่านพูดว่า “ป้าอาฉีมีความสามารถจริง ๆ ตอนแรกอีกสี่คนยังไม่ค่อยยอมรับเธอ แต่เธอก็ไม่โกรธ แบ่งงานทำความสะอาดให้ทุกคนอย่างเป็นระเบียบ บอกว่าถ้าทำไม่เสร็จก็ไม่ต้องกินมื้อเย็น เธอจะอดด้วย ถ้ายังทำไม่เสร็จอีกก็ไม่ต้องกลับบ้าน เธอจะนอนบนพื้นโรงอาหารเป็นเพื่อนทั้งคืน จนอีกสี่คนตกใจ รีบขยันขันแข็งทำงานกันใหญ่”
ซูเถานึกถึงท่าทีดื้อดึงของฉีอวิ๋นหลานเมื่อวานนี้
“ป้าอาฉีเหมาะจะเป็นผู้จัดการนะ มีหลักการและรู้จักกาลเทศะ แค่เสียเปรียบเพราะอ่านเขียนไม่เป็น”
จวงหว่านคิดว่านั่นไม่ใช่ปัญหา “หลังเลิกงานทุกวัน ฉันสอนหนังสือให้เด็กสองคนนั่นอยู่แล้ว ถ้าเธอเต็มใจ ฉันจะสอนให้ ให้เรียนไปพร้อมกับเฉินซีและเฉินหยางก็ได้”
ซูเถอาชอบความกระตือรือร้นของเธอ “งั้นไปคุยกับเธอดูสิ ป้าอาฉีเป็นคนรู้คุณคน ถ้าสอนจนเก่งแล้ว บางทีต่อไปอาจช่วยเธอได้มาก”
จวงหว่านรู้สึกเหมือนได้เรียนรู้อะไรอีกอย่าง แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก
เห็นท่าทางเหม่อ ๆ ของเธอ ซูเถาอดเตือนขึ้นมาไม่ได้
“พอป้าอาฉีอ่านออกเขียนได้แล้ว ให้ทำงานอีกสักหลายปี จากนั้นค่อยเลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการก็ไม่มีปัญหา เธอรู้คุณคนและจะตั้งใจช่วยเธอทำงาน ไม่คิดว่าตัวเองเก่งแล้วจะมาแย่งตำแหน่งเธอหรอก”
จวงหว่านพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง
เถาหยางจะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ พนักงานและคนที่ต้องการก็จะยิ่งมากขึ้น อย่างไรก็ต้องมีผู้จัดการหลายคน