ซูเถาไม่คิดว่าจะมีผู้เช่ามาโวยวายในกลุ่มก่อนมื้อเย็นว่าไม่มีไอศกรีมแล้ว
เธอเข้าไปดูในระบบ ก็พบว่าหมดเกลี้ยงจริง ๆ จึงรีบกดเติมสินค้าในคลิกเดียว
เครื่องทำไอศกรีมทำกำไรสุทธิได้ไม่น้อย ขายหมดหนึ่งรอบก็ได้เงิน 1,200 เหรียญสหพันธ์
เพิ่งเติมสินค้าเสร็จ จวงหว่านก็โอนเงินมาให้เธอ 400 เหรียญสหพันธ์ ซูเถาเข้าใจทันทีว่านี่คือเงินค่าไอศกรีมที่เธอซื้อให้เฉินซีและเฉินหยางเมื่อเที่ยง
ซูเถาทั้งขำทั้งจนใจ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เธอส่งข้อความถามอีกฝ่ายว่า
「เจี่ยนไค่อวี่บาดเจ็บจนกลับมากับสือจื่อจิ้นไม่ได้ ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ใบหน้าของเฉินซีจะปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้ เธอตัดสินใจหรือยัง?」
จวงหว่านนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็รู้สึกหนักใจมาก 「ฉันรู้ ต้องรักษาแน่นอน แต่ตอนนี้เรากับเขตตะวันออกมีเรื่องบาดหมางกันไม่ใช่เหรอ? ผู้มีพลังพิเศษสายเยียวยาที่แซ่จ้งคนนั้นน่าจะเป็นคนของกู้หมิงฉือ」
ซูเถาไม่ใส่ใจเลย 「พวกเขาต่างหากที่มีเรื่องกับเราฝ่ายเดียว เราไม่ได้มีเรื่องกับพวกเขาสักหน่อย เราจ่ายเงินให้เต็มที่ คนแซ่จ้งจะมีเงินแล้วไม่เอาหรือไง?」
มุมปากจวงหว่านกระตุก 「เธอไม่ใส่ใจเรื่องที่กู้หมิงฉือทำลายชื่อเสียงเราเลยสินะ แล้วถ้ากู้หมิงฉือไม่ยอมล่ะ?」
「ยังไม่ได้ลอง แล้วจะรู้ได้ยังไงว่ากู้หมิงฉือไม่ยอม พวกเขาเป็นนักธุรกิจ ลูกค้ามาถึงที่แล้วจะปฏิเสธได้ยังไง คืนนี้เธอเขียนจดหมายขอให้ช่วยรักษาสักฉบับ พรุ่งนี้หาคนไปส่งที่เขตตะวันออก อย่ามัวเสียดายเงิน」
จวงหว่านอ้าปากค้าง รู้สึกว่าคำพูดของซูเถาก็มีเหตุผล แต่ก็ยังคิดว่ากู้หมิงฉือคงไม่ยอมพูดง่าย ๆ แบบนั้น