บทที่ 33 หยาบคายสักหน่อย
จวงหว่านพูดไม่ออก เธอถือกระดาษปึกหนึ่งแล้วสะบัดให้ซูเถาดู
“ขยะอะไรก็กล้าส่งมา ดูนี่สิ ภาพวาดง่าย ๆ ของเด็กหรือไง? วาดเล่นส่ง ๆ ชัด ๆ”
ซูเถาพลิกดูแล้วทั้งขำทั้งจนใจ ยังมีคนวาดสี่เหลี่ยมสี่ช่องแล้วส่งมาเลยด้วย
“ลำบากเธอแล้ว เรื่องนี้เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรจริง ๆ แต่เราต้องหามืออาชีพมาออกแบบให้ดี ไม่อย่างนั้นพอบ้านมีมากขึ้น เราก็จะยิ่งจัดการยาก”
จวงหว่านพยักหน้า “จริง ครั้งก่อนฉันไปหาซูอวี่ พอออกจากห้องเธอก็มึน ๆ มองประตูบานไหนก็เหมือนห้องตัวเองไปหมด”
ทั้งสองคัดเลือกกันอยู่ในห้องหนังสือตลอดบ่าย ดูผลงานไปหลายพันชิ้น สุดท้ายก็เลือกผู้สมัครที่รู้สึกว่าใช้ได้มาแค่สี่ห้าคน
จวงหว่านนวดต้นคอที่เมื่อยล้าแล้วพูดว่า “ฉันจะไปจัดการนัดสัมภาษณ์ พวกเราพยายามเลือกนักออกแบบให้ได้ก่อนกลางเดือนเมษากันเถอะ ฉันเริ่มตั้งตารอแล้วว่าเถาหยางจะมีลานเล็ก ๆ กับสวนหย่อมเพิ่มขึ้น กินข้าวเสร็จ อ่านหนังสือจบก็ออกไปเดินเล่นได้ เฮ้อ... ชีวิตดีเหมือนอยู่บนสวรรค์เลย”
เมื่อก่อนที่ตงหยาง บ้านเรือนปลูกเบียดไหล่กัน ถนนก็แคบจนแทบไม่มีที่เดิน ใช้พื้นที่ทุกตารางนิ้วอย่างคุ้มค่าที่สุด จึงไม่มีทางมีพื้นที่สาธารณะขนาดใหญ่อย่างลานกว้างหรือสวน ซึ่งถือเป็นของฟุ่มเฟือยได้
ซูเถาเองก็ตั้งตารอไม่แพ้กัน เธอยังอยากสร้างอาคารสำนักงานให้ตัวเองกับจวงหว่าน รวมถึงเจ้าหน้าที่ที่มาร่วมสร้างเถาหยางในภายหลังได้ทำงานกัน
แค่ยังไม่รู้ว่าจะสร้างตรงไหนถึงจะเหมาะและดูสวยงาม