“ซูเจิ้งชิง คุณรับปากฉันไว้แล้วว่าก่อนแต่งงานจะต้องได้เข้าไปอยู่ในเถาหยาง ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงเดือนก็จะถึงกำหนดแต่งงานที่ตกลงกันไว้แล้ว บ้านในเถาหยางทยอยเปิดให้เช่าตั้งหลายชุด แต่ก็ยังไม่เห็นสักห้องตกถึงมือคุณเลย วันนี้ฉันได้ยินมาว่าห้องพักคู่ไม่มีแล้ว เหลือห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นแค่สองห้อง คนสมัครตั้งเยอะ คุณกับฉันจะมีโอกาสได้ห้องไหม?”
ซูเจิ้งชิงถูกแฟนสาวซักจนหงุดหงิด เขาโยนบุหรี่ที่สูบไปได้ครึ่งมวนลงพื้น
“พรุ่งนี้ฉันจะซื้อของสักหน่อย แล้วไปเถาหยาง”
คิดจะเอาของไปฝากสินะ
แฟนสาวชะงัก ก่อนพึมพำว่า “เอาของไปฝากก็ได้ แต่ไม่เห็นต้องควักเงินเองเลย พ่อคุณกับแม่เลี้ยงของคุณจนป่านนี้ยังไม่ช่วยเรื่องแต่งงานสักอย่าง...”
ก่อนวันสิ้นโลก ฝ่ายชายที่จะแต่งงานมีใครไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องบ้านกับรถบ้าง?
ตอนนี้โลกสิ้นสภาพแล้ว ไม่มีเงื่อนไขให้ทำอย่างนั้น แต่บ้านเช่ากับของฝาก ฝั่งเจ้าบ่าวก็ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้
ซูเจิ้งชิงหงุดหงิดเต็มที “พอเถอะ ฉันจะไปถามพ่ออีกที”
แฟนสาวถึงยอมเลิกพูด
เช้าวันถัดมา จวงหว่านลากกระเป๋าใบเล็กใบบใหญ่มาพร้อมเด็กสองคน ทั้งตัวเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและความสุขต่อชีวิตใหม่
ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ผู้คนจำนวนมากก็ไปรวมตัวกันหน้าประตูเถาหยาง พอเห็นจวงหว่านหอบสัมภาระมาพะรุงพะรัง พวกเขาก็รีบกรูกันเข้าไปหา
“สวัสดี คุณเป็นผู้เช่ารายใหม่ของเถาหยางหรือเปล่า ขอช่องทางติดต่อเจ้าของบ้านได้ไหม?”
“ตอนนี้เจ้าของบ้านอยู่ในเถาหยางไหม พวกเราขอไปพบได้หรือเปล่า?”