แต่ซูเถากลับอารมณ์ไม่ดีนัก ทำไมถึงรับเพื่อนของซูเจี้ยนหมิงเข้ามาได้ล่ะ?
หมอนั่นเป็นใครกัน เธอไม่เคยเห็นหน้าเลย
ซูเถอหันกลับไปดูประวัติของเซี่ยงปินอีกครั้ง พบว่าเขาเคยทำธุรกิจวัสดุก่อสร้าง คาดว่าคงเพราะเรื่องนี้ถึงได้รู้จักกับซูเจี้ยนหมิงที่เป็นวิศวกร
อีกอย่าง เมื่อก่อนเธออยู่บ้านตระกูลซู ไม่ค่อยอยากเจอคนนอก จึงจำไม่ได้ว่าซูเจี้ยนหมิงมีเพื่อนคนนี้ด้วย
ปวดหัวจริง ๆ เซี่ยงปินคงหลอกง่ายไม่ใช่เล่น ไม่แน่ผ่านไปสักพักพ่อเฮงซวยของเธอก็คงรู้เรื่อง
ช่างเถอะ รู้ก็รู้สิ จะมาแย่งเงินแย่งบ้านเธอได้หรือไง?
ฝันไปเถอะ!
“คุณซู แบบนี้ได้ไหมคะ?” เสียงของจวงหว่านดึงเธอกลับจากภวังค์
ซูเถามองแบบฟอร์มลงทะเบียนที่อีกฝ่ายทำไว้ ในนั้นระบุเวลาที่ผู้เช่าแต่ละคนเข้าพัก วันครบกำหนดจ่ายค่าเช่าของเดือนหน้า พฤติกรรมของผู้เช่าบางคนตอนย้ายเข้า รวมถึงความต้องการต่าง ๆ ไว้อย่างละเอียด เรียกว่าครบถ้วนทีเดียว
ซูเถาค่อนข้างแปลกใจ จึงถามว่า “ก่อนหน้านี้เคยทำงานธุรการแบบนี้เหรอ?”
จวงหว่านส่ายหน้า “ฉันเคยเป็นหัวหน้าห้องตอนเรียนค่ะ”
ซูเถาเอ่ยชม “คุณเก่งมาก เลี้ยงลูกด้วยตัวเองได้ ไม่ต้องพึ่งใครหรอก”
ดวงตาของจวงหว่านแดงก่ำขึ้นมาทันที “คุณซูพูดถูกค่ะ ฉันน่าจะได้เจอคุณเร็วกว่านี้ ถ้าอย่างนั้นฉันคงไม่เอาแต่คิดพึ่งหู่จื่อ ไม่เป็นภาระของเขา เขาก็คงไม่ต้องเสียสละตัวเองเพื่อเลี้ยงพวกเรา... แล้วยังสามีฉันอีก เขาออกไปขนส่งเสบียงข้ามฐานเพื่อหาเงิน หวังจะหาที่หลบแดดหลบฝนให้ฉันกับลูก แต่ระหว่างทางกลับถูกซอมบี้โจมตี ฉันยังไม่ได้รับแม้แต่เถ้ากระดูกของเขาเลย...”