ฉันเป็นเจ้าของห้องเช่าในวันสิ้นโลก

ตอนที่ 34 ฉันจะได้สุขสบายแล้ว

6 นาที· 1.3K คำ

ซูเถารีบเก็บท่าทีหยาบกระด้าง แล้วถามอย่างสุภาพว่า:

“ขอถามหน่อยค่ะ คุณอาจารย์เหมยใช่ไหมคะ?”

จวงหว่านได้แต่มองการพลิกสีหน้าของเธออย่างทึ่งจัด

ชายชราตัวเล็กริมหน้าต่างได้ยินเสียง จึงค่อย ๆ หันกลับมา

คราวนี้ซูเถากับจวงหว่านถึงได้เห็นว่าเขานั่งอยู่บนรถเข็น ซึ่งขึ้นสนิมเขรอะและดูเหมือนจะเคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวก ตอนหมุนกลับมามีเสียงเสียดสีแหลมบาดหู

ผมข้างขมับของชายชราเป็นสีดอกเลา ใบหน้าซูบตอบ เสื้อชั้นนอกตัวใหญ่ที่เป็นขุยยิ่งขับให้รูปร่างดูผอมบาง แว่นตาบนสันจมูกยังแตกไปข้างหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครดูแลเขาดีนัก

เขาขยับแว่น แล้วมองซูเถากับจวงหว่านผ่านแผ่นหลังที่ค่อมงอ ก่อนเอ่ยถามอย่างสงสัย “พวกคุณเป็นใคร?”

ซูเถาก้าวเข้าไป ย่อตัวลงให้ระดับสายตาเสมอกับอาจารย์เหมย แล้วพูดอย่างสุภาพว่า:

“อาจารย์เหมย พวกเรามาจากเถาหยาง อยากขอให้คุณช่วยวางแผนการใช้ที่ดินในเถาหยาง แล้วก็ออกแบบพื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับชุมชนค่ะ”

พอได้ยินถึงตรงนี้ เหมยหงอี้ก็ทำท่าจะหมุนรถเข็นกลับ ราวกับไม่อยากเห็นหน้าพวกเธอ

“ใครให้พวกคุณมาหาผม? พวกเขาไม่ได้บอกหรือว่างานออกแบบของผมเป็นแค่เพ้อฝัน? โลกแบบนี้ไม่มีทางทำให้เป็นจริงได้หรอก”

ซูเถาคว้าพนักรถเข็นของเขาไว้ทันที แล้วพูดอย่างจริงจังว่า:

“ฉันดูผลงานของคุณแล้วค่ะ ไม่อย่างนั้นคงไม่มาหา เถาหยางต้องการนักออกแบบอย่างคุณนะคะ อาจารย์เหมย อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธฉันเลย ให้ฉันพาคุณไปดูเถาหยางก่อนไหมคะ? ถ้าคุณเห็นว่าที่นั่นพอเข้าตา ก็ย้ายไปตั้งหลักที่นั่นได้เลย เรื่องที่พักกับความเป็นอยู่หลังจากนั้นฉันจะจัดการให้ค่ะ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป