ซูเถารีบเก็บท่าทีหยาบกระด้าง แล้วถามอย่างสุภาพว่า:
“ขอถามหน่อยค่ะ คุณอาจารย์เหมยใช่ไหมคะ?”
จวงหว่านได้แต่มองการพลิกสีหน้าของเธออย่างทึ่งจัด
ชายชราตัวเล็กริมหน้าต่างได้ยินเสียง จึงค่อย ๆ หันกลับมา
คราวนี้ซูเถากับจวงหว่านถึงได้เห็นว่าเขานั่งอยู่บนรถเข็น ซึ่งขึ้นสนิมเขรอะและดูเหมือนจะเคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวก ตอนหมุนกลับมามีเสียงเสียดสีแหลมบาดหู
ผมข้างขมับของชายชราเป็นสีดอกเลา ใบหน้าซูบตอบ เสื้อชั้นนอกตัวใหญ่ที่เป็นขุยยิ่งขับให้รูปร่างดูผอมบาง แว่นตาบนสันจมูกยังแตกไปข้างหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครดูแลเขาดีนัก
เขาขยับแว่น แล้วมองซูเถากับจวงหว่านผ่านแผ่นหลังที่ค่อมงอ ก่อนเอ่ยถามอย่างสงสัย “พวกคุณเป็นใคร?”
ซูเถาก้าวเข้าไป ย่อตัวลงให้ระดับสายตาเสมอกับอาจารย์เหมย แล้วพูดอย่างสุภาพว่า:
“อาจารย์เหมย พวกเรามาจากเถาหยาง อยากขอให้คุณช่วยวางแผนการใช้ที่ดินในเถาหยาง แล้วก็ออกแบบพื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับชุมชนค่ะ”
พอได้ยินถึงตรงนี้ เหมยหงอี้ก็ทำท่าจะหมุนรถเข็นกลับ ราวกับไม่อยากเห็นหน้าพวกเธอ
“ใครให้พวกคุณมาหาผม? พวกเขาไม่ได้บอกหรือว่างานออกแบบของผมเป็นแค่เพ้อฝัน? โลกแบบนี้ไม่มีทางทำให้เป็นจริงได้หรอก”
ซูเถาคว้าพนักรถเข็นของเขาไว้ทันที แล้วพูดอย่างจริงจังว่า:
“ฉันดูผลงานของคุณแล้วค่ะ ไม่อย่างนั้นคงไม่มาหา เถาหยางต้องการนักออกแบบอย่างคุณนะคะ อาจารย์เหมย อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธฉันเลย ให้ฉันพาคุณไปดูเถาหยางก่อนไหมคะ? ถ้าคุณเห็นว่าที่นั่นพอเข้าตา ก็ย้ายไปตั้งหลักที่นั่นได้เลย เรื่องที่พักกับความเป็นอยู่หลังจากนั้นฉันจะจัดการให้ค่ะ”